Η Αριστερά
50 χρόνια Πολυτεχνείο: Απλώνουμε το μήνυμα παντού

17/11, Πάτρα

Στην Πάτρα, την Ξάνθη, την Αλεξανδρούπολη και τα Γιάννενα ολοκληρώθηκαν το Σαββατοκύριακο 18 και 19/11 οι εκδηλώσεις που οργάνωσε το ΣΕΚ πανελλαδικά για τα 50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Το δίλημμα «Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση» στο οποίο ήταν αφιερωμένες, άνοιξε παντού έντονη συζήτηση, μετά τις πολύ μαζικές διαδηλώσεις που έγιναν και σε αυτές τις πόλεις.

Πάτρα

«Τρεις μέρες το παράρτημα Πανεπιστήμιου έγινε ξανά το κέντρο για φοιτητές/ριες, εργαζόμενους/ες και την αριστερά», αναφέρει το ΣΕΚ Πάτρας για τον τριήμερο εορτασμό και την πορεία του Πολυτεχνείου στην πόλη. «Από εκεί ξεκίνησαν οι προσυγκεντρώσεις φοιτητικών συλλόγων και οργανώσεων της ριζοσπαστικής και επαναστατικής αριστεράς για να ενωθούν με την συγκέντρωση που καλούσε το Εργατικό Κέντρο Πάτρας και συμμετείχαν και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ. Όλοι μαζί βάδισαν στο κέντρο της Πάτρας. Από το μπλοκ του ΣΕΚ ξανά και ξανά ακούγονταν δυνατά το “Δεν υπάρχει δρόμος κοινοβουλευτικός, ο δρόμος του Νοέμβρη επαναστατικός” μαζί με το “Λευτεριά στην Παλαιστίνη”». 

Την επόμενη μέρα έγινε η εκδήλωση στην αίθουσα της ΕΒΕ. Ομιλητές ήταν ο Κώστας Πίττας από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο και ο Γιάννης Αγγελόπουλος, από τον τοπικό πυρήνα του ΣΕΚ. Συμμετείχαν εργαζόμενοι/ες από τα νοσοκομεία, των ΕΟΠΥΥ, την ψυχική υγεία, τα ΕΛΤΑ, την εκπαίδευση, παλιοί και νέοι αγωνιστές/ριες της αριστεράς.

Χαρακτηριστική ήταν η τοποθέτηση της Κωνσταντίνας Σ. που τη βρήκε η χούντα φοιτήτρια και θύμησε ότι η αριστερά ήταν στην παρανομία και πριν την χούντα. Έφερε εικόνες για το πώς ο κόσμος περίμενε το πραξικόπημα, ενώ οι ηγεσίες της αριστεράς καλλιεργούσαν το αντίθετο. Μετέφερε τι σήμαινε να μπαίνεις στο πανεπιστήμιο και να έχεις να αντιμετωπίσεις όλο το πλέγμα του ελέγχου και της καταπίεσης, τους χαφιέδες του φοιτητικού της ασφάλειας κλπ. «Αυτά όλα σπάσαμε τότε», είπε, «σπάσαμε το φόβο. Η καρδιά μου σκίρτησε για πρώτη φορά σαν φοιτήτρια, όταν υπέγραψα τότε ενάντια στους διορισμένους από την χούντα στα συμβούλια... ο αγώνας μας ήταν για ελευθερία και αξιοπρέπεια».

«Ήταν μια πολύ ζωντανή συζήτηση που υπερασπίστηκε την δύναμη και την αποτελεσματικότητα του επαναστατικού δρόμου», μας έγραψε ο Γιάννης Αγγελόπουλος. «Πώς δηλαδή η εξέγερση του Πολυτεχνείου, καθόρισε την πτώση της χούντας, αλλά και όλη την δυναμική της Μεταπολίτευσης, το κύμα των αγώνων που κατέκτησε δικαιώματα, ελευθερίες, συνδικάτα, δυνάμωσε την αριστερά. Αλλά ανέδειξε και όλες τις κρίσιμες επιλογές που χρειάστηκαν να γίνουν με στήριγμα την επαναστατική αριστερά, για να ξεδιπλώσει την σύγκρουση ο κόσμος της αριστεράς και του αγώνα. Σε αντιπαράθεση με τον κάλπικο ρεαλισμό, των ορίων που έβαζαν οι κοινοβουλευτικές προτεραιότητες της μεταρρυθμιστικής αριστεράς. Μια αντιπαράθεση που επανέρχεται κάθε φορά που το μαζικό κίνημα εισβάλει στο προσκήνιο της ιστορίας και συγκρούεται με αυτό το καταστροφικό σύστημα και τις κυβερνήσεις του».



18/11, Ξάνθη

 

Ξάνθη

«Η πορεία του Πολυτεχνείου στην Ξάνθη ήταν μαζική, με πάνω από 500 άτομα», μας είπε ο Τζεμαλή Μηλιαζήμ, δάσκαλος, από τον τοπικό πυρήνα του ΣΕΚ. «Οργανωμένα συμμετείχαν τα Σωματεία της ΕΛΜΕ και των Δασκάλων, ο φοιτητικός σύλλογος και πολιτικές οργανώσεις. Από την Πολυτεχνική Σχολή διαδηλώσαμε για πολύ ώρα στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, κάνοντας μια στάση στο μνημείο του Καπνεργάτη πριν καταλήξουμε ξανά στις σχολές. Όπως παντού, η πορεία χρωματίστηκε από την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη. Η μεγάλη συμμετοχή έδωσε χαρά στον κόσμο, η πλειοψηφία το θεώρησε ως ενθαρρυντικό στοιχείο. 

Από τη μεριά μας σαν ΣΕΚ συμμετείχαμε με πανό και καλούσαμε στην εκδήλωσή μας την επόμενη μέρα στο Εργατικό Κέντρο, που είχε γίνει ήδη αρκετά γνωστή από τις δυο συνεντεύξεις που είχε δώσει η συντρόφισσα Βάσω Αλεξοπούλου τις προηγούμενες μέρες στην ΕΡΑ Κομοτηνής και σε τοπική εφημερίδα. Στην ίδια τη συζήτηση συμμετείχαν αγωνιστές/ριες από τους εκπαιδευτικούς, από χώρους του ιδιωτικού τομέα, από την υπόλοιπη Αριστερά, ενώ παρουσία είχε και κόσμος από την Κομοτηνή.

Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. Εισηγητικά η Μαρία Λουκοπούλου, πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ξάνθης, περιέγραψε το πώς βίωσε η ίδια, ως μαθήτρια στη Θεσσαλονίκη τότε, την καταστολή της χούντας και στη συνέχεια την εξέγερση αλλά και τους αγώνες της Μεταπολίτευσης, τονίζοντας την εμβέλεια του Πολυτεχνείου στο σήμερα σαν “φλόγα που περιμένει να ξαναζωντανέψει”. Ενώ η Έλλη Πανταζοπούλου από το ΣΕΚ, συνδύασε τα γεγονότα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εξέγερση, όπου πρωταγωνιστής ήταν το μαζικό κίνημα, με τις πολιτικές επιλογές της αριστεράς -από τη μια του κοινοβουλευτικού δρόμου και από την άλλη του επαναστατικού δρόμου.

Στην Αριστερά επικεντρώθηκε και η συζήτηση στη συνέχεια, με προβληματισμούς για τον ΣΥΡΙΖΑ και πώς έχει φτάσει στη σημερινή κατάσταση, για το αν πρέπει να ταυτίζουμε τον κόσμο του με την ηγεσία του, για το ποια είναι η προοπτική των αγώνων. Η ανάγκη για δυνατή επανασταστική αριστερά που δεν θα μένει στα μισά της διαδρομής αλλά θα ανοίγει την προοπτική της συνολικής ανατροπής, τονίστηκε ιδιαίτερα. Όλοι/ες φύγαμε με περισσότερη έμπνευση και δύναμη για τις μάχες που έχουμε να δώσουμε».

Αλεξανδρούπολη

Με τη συμμετοχή εκπαιδευτικών, φοιτητών/ριών, αγωνιστών/ριών από τη συνέλευση του παλιού νεκροτομείου, έγινε η εκδήλωση στην Αλεξανδρούπολη την Κυριακή 19 Νοέμβρη στο Εργατικό Κέντρο. Τη συζήτηση άνοιξαν η Σοφία Χατζηβλασίου, αντιπρόεδρος της Α' ΕΛΜΕ Έβρου και ο Πέτρος Κωνσταντίνου, από το ΣΕΚ.

«Γιατί το Πολυτεχνείο συνεχίζει να ενοχλεί ακόμα;», ήταν ένα από τα ερωτήματα με τα οποία ξεκίνησε η Σ. Χατζηβλασίου, για να μιλήσει για τη δύναμη του μαζικού κινήματος τότε και να εξηγήσει γιατί είναι «ένα γεγονός του παρελθόντος που ζει στο παρόν και το επηρεάζει». Αναφέροντας συγκεκριμένα το πώς «έγινε η σπίθα κάθε σύγχρονου νεολαιίστικου κινήματος, όπως αυτά που εκδηλώθηκαν το 2006-7 ενάντια στην κατάργηση του Άρθρου 16 ή τον Δεκέμβρη του 2008, μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου». Στην επικαιρότητα του Πολυτεχνείου στάθηκε και ο Π. Κωνσταντίνου, αναδεικνύοντας τη δυνατότητα, με ισχυρή αντικαπιταλιστική αριστερά, οι εξεγέρσεις σήμερα να γίνουν νικηφόρες επαναστάσεις.

Βασικό θέμα στη συζήτηση που ακολούθησε ήταν η σφαγή στη Γάζα, η θέση του ΣΕΚ για ελεύθερη Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο, καθώς και οι μάχες που έχει να οργανώσει το κίνημα της πόλης ενάντια στην κυβέρνηση Μητσοτάκη που συμμετέχει στον πόλεμο με τις βάσεις όπως της Αλεξανδρούπολης στο πλευρό του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ.

«Μετά από 75 χρόνια σφαγών από το Ισραήλ, μέσα στα οποία πάντα κατηγορούσαν τους Παλαιστίνιους για τρομοκράτες, έχει αποδειχτεί ότι δεν μπορούν να υπάρξουν δυο κράτη», είπε ο Γιώργος Μποτσίδης, από τον τοπικό πυρήνα του ΣΕΚ. Στους στόχους της εξέγερσης του Πολυτεχνείου που δεν περιορίζονταν στην πτώση της χούντας αλλά άνοιγαν συνολικότερα αιτήματα και συγκρούσεις, αναφέρθηκε αγωνιστής από τη συνέλευση του παλιού νεκροτομείου. 

17/11, Γιάννενα

Γιάννενα

Πολύ μαζική ήταν η διαδήλωση του Πολυτεχνείου και στα Γιάννενα. Όπως μας είπε η Λουίζα Γκίκα, γιατρός, μέλος ΔΣ ΕΙΝΗ: «Συμμετείχαν χιλιάδες, με οργανωμένη παρουσία των μελών ΔΕΠ, των φοιτητικών συλλόγων και των οργανώσεων της αριστεράς. Ξεκινήσαμε από το μνημείο Ηρώων Πολυτεχνείου, διασχίσαμε όλη τη Δωδώνης μέχρι το Δημαρχείο και επιστρέψαμε στην κεντρική πλατεία. Σε όλη την πορεία κυριάρχησαν τα συνθήματα για την Παλαιστίνη.

Σαν ΣΕΚ συμμετείχαμε με πανό “Ο δρόμος του Νοέμβρη επαναστατικός” και πικέτες με την αφίσα της Παλαιστινιακής Παροικίας και της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο που πρόβαλαν το αίτημα για λευτεριά στην Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο. Στην εκδήλωσή μας που έγινε την Κυριακή 19/11 στο Συνεδριακό Κέντρο της περιφέρειας μίλησε ο Λάμπρος Φλιτούρης, ιστορικός, από το ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων που, ανάμεσα σε άλλα, τόνισε το ρόλο της επαναστατικής αριστεράς στην εξέγερση, μια εικόνα που στη Μεταπολίτευση το ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα της ρεφορμιστικής αριστεράς προσπάθησαν να τη σβήσουν μαζί με τη σημασία του Πολυτεχνείου.

Η Νίκη Αργύρη από το ΣΕΚ επικεντρώθηκε στα γεγονότα τότε, ενώ από τη μεριά μου μίλησα για τη δύναμη που συνεχίζει να δίνει το Πολυτεχνείο στους αγώνες σήμερα, έχοντας εμείς οι υγειονομικοί μπροστά και την 48ωρη απεργία στις 29-30 Νοέμβρη. Ακολούθησαν παρεμβάσεις, κάποιες βιωματικές από ανθρώπους που έζησαν την εξέγερση, κάποιες με τη μορφή ερωτήσεων για το αν η επαναστατική αριστερά μπορεί να κερδίσει τον κόσμο που παλεύει».