Η Αριστερά
Απάντηση στην κρίση του ΣΥΡΙΖΑ

14/12, Ηλιούπολη

Πλούσιος διάλογος

Πλούσια είναι η συζήτηση στις εκδηλώσεις που οργανώνει το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα στις γειτονιές με θέμα την «Κρίση του ΣΥΡΙΖΑ – Για ποια Αριστερά παλεύουμε;». Παντού, τόσο στα πάνελ όσο και στις παρεμβάσεις που ακολουθούν, κόσμος της Αριστεράς που τώρα ή μια προηγούμενη περίοδο αποδεσμεύτηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, συνομιλεί με αγωνιστές/ριες της επαναστατικής αριστεράς για τις αιτίες της ανόδου και της πτώσης του, με επιχειρήματα και συμπεράσματα που ξεκινάνε από το ρόλο που χρειάζεται να παίζει η αριστερά μέσα στους αγώνες και φτάνουν στην σοσιαλιστική προοπτική και πώς φτάνουμε σε αυτήν.

Μετά τη Νίκαια, τη Βικτώρια, το Περιστέρι και την Πάτρα την περασμένη εβδομάδα, ήταν η σειρά των Πετραλώνων να φιλοξενήσουν αυτή τη συζήτηση την Τετάρτη 13/12. Τη συζήτηση άνοιξαν από τη μεριά του ΣΕΚ η Αργυρή Ερωτοκρίτου, μέλος του γενικού συμβουλίου της ΟΕΝΓΕ και ο Βασίλης Γλέζος, πρώην μέλος του κεντρικού συμβουλίου της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ.  

Η Α. Ερωτοκρίτου αφού έκανε μια αναδρομή στους αγώνες της τελευταίας χρονιάς τόνισε ότι «η κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ δεν σημαίνει ότι ο κόσμος πάει σπίτι του αλλά ότι ψάχνεται στ’ αριστερά». Εξήγησε ότι η επικοινωνία του ΣΕΚ με αυτόν τον κόσμο οφείλεται στην αντιμετώπιση που είχε απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ ως ένα κόμμα της ρεφορμιστικής αριστεράς με αστική πολιτική αλλά εργατική βάση, που δυνάμωσε μέσα από τα κινήματα και τη ριζοσπαστικοποίηση της προηγούμενης δεκαετίας. Επιχειρηματολόγησε ότι «οι λύσεις είναι στην απεργιακή κλιμάκωση και την αντικαπιταλιστική προοπτική» φέρνοντας το παράδειγμα της απεργίας στην φαρμακαποθήκη ΠΕΙΦΑΣΥΝ, όπου «η απάντηση της αριστεράς πρέπει να είναι η κρατικοποίηση κι ο εργατικός έλεγχος στην φαρμακοβιομηχανία. Το αν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο το έχει απαντήσει το παράδειγμα των εργαζόμενων στην ΕΡΤ, που αντιστάθηκαν στο κλείσιμο και τις απολύσεις καταλαμβάνοντας και παίρνοντας τον έλεγχο του χώρου δουλειάς».  

Ο Β. Γλέζος μίλησε για ήττα του ΣΥΡΙΖΑ από το 2015 και μετά, που «σταμάτησε να σπρώχνει τα όρια του εφικτού και περιορίστηκε στο “οι θεσμοί είναι τα όριά μου”». Αναφέρθηκε στα προβλήματα της γραφειοκρατικοποίησης, της «άγαρμπης διεύρυνσης με μαθηματικούς όρους», στο «θολό στίγμα κοινωνικής απεύθυνσης» και σε προβλήματα που έχουν να κάνουν με τη δομή του κόμματος.

«Οι τοποθετήσεις Αχτσιόγλου και Τσακαλώτου δεν με καλύπτουν. Υπερασπίζονται την κυβερνητική τους θητεία» υπογράμμισε η δημοσιογράφος Μπούλικα Μιχαλοπούλου. «Να είμαστε υπέρ της ενότητας και των συμμαχιών αλλά υπάρχουν και προϋποθέσεις. Οι 11 είναι καμένα χαρτιά» σχολίασε. Ο Αποστόλης Αλωνιάτης εντόπισε το πρόβλημα στο ΣΥΡΙΖΑ από τη στιγμή που «έχασε την επαφή με την τάξη και κλείστηκε στο Μέγαρο Μαξίμου», ενώ έγιναν μια σειρά τοποθετήσεις που ανέδειξαν τα όρια της ρεφορμιστικής στρατηγικής, την ανάγκη κοινής δράσης στο κίνημα με ταυτόχρονη αιχμηρή πολιτική συζήτηση για την επαναστατική προοπτική.

Την Παρασκευή 15/12 έγινε η εκδήλωση στον Πειραιά. Ο χώρος της Α’ Δημοτικής Κοινότητας γέμισε από αγωνιστές/ριες, πολλοί από αυτούς πρώην μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Τη συζήτηση άνοιξαν ο Πούλος Ψαλιδάκος, πρώην μέλος του «πρώην ΣΥΡΙΖΑ» όπως συστήθηκε ο ίδιος, και ο συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ Πέτρος Κωνσταντίνου.

Ξεστρατίσματα

«Η στροφή προς τη μεσαία τάξη και η εγκατάλειψη των πληβειακών στρωμάτων υπήρξε το πρώτο από τα ξεστρατίσματα από την αρχική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Το πιο καθοριστικό ίσως, αφού αφορά τις κοινωνικές αναφορές, το πιο σημαντικό για ένα κόμμα της Αριστεράς. Ας καταγράψω κάποια ακόμη επιγραμματικά: Ο εγκλωβισμός στο κυβερνητικό ή κοινοβουλευτικό έργο και η συνακόλουθη εγκατάλειψη των κινημάτων (ωστόσο, κάποιοι από το ΣΥΡΙΖΑ εξακολούθησαν να είναι παρόντες, ενεργοί και πολλές φορές πρωταγωνιστές στα κινήματα της περιόδου, που βρίσκονταν σε ύφεση τα τελευταία χρόνια). Ο βοναπαρτισμός και η σταδιακή υποβάθμιση έως και απαξίωση του κόμματος, πολύ πριν τον Κασσελάκη. Η επιλογή της στροφής προς το πολιτικό κέντρο. Η απουσία δομικής αντιπολίτευσης και ο στενός αντιμητσοτακισμός» σημείωσε μεταξύ άλλων ο Π. Ψαλιδάκος.

Τον λόγο πήρε και ο αντιπρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στην ΠΕΙΦΑΣΥΝ, Βασίλης Βαλαής, ο οποίος μίλησε για τον αγώνα που δίνουν οι εργαζόμενοι ενάντια την απόλυση του προέδρου του σωματείου και ευχαρίστησε για τη συμπαράσταση. Μπήκαν ερωτήματα όπως για το πως θα ανταποκριθεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην κρίση του ΣΥΡΙΖΑ και το αν υπάρχει ο κίνδυνος για ένα νέο ρεφορμιστικό μόρφωμα «που θα κάνει μία από τα ίδια». Ο Δημήτρης Αργυροκαστρίτης έφερε το παράδειγμα των αγώνων από το χώρο εργασίας του στον δήμο του Κερατσινίου επισημαίνοντας ότι «χρειάζεται οργάνωση στη βάση. Όχι άλλα λόγια και υποσχέσεις», ενώ η Τιάνα Ανδρέου θύμισε τις διαφορετικές αντιμετωπίσεις που είχε το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ με την επαναστατική αριστερά στο δικό της χώρο δουλειάς, την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, εξηγώντας ότι η κρίση δεν οφείλεται σε κάποια νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη αλλά στην ρεφορμιστική στρατηγική που οδήγησαν στους συνεχείς συμβιβασμούς και τελικά στον Κασσελάκη.

«Χρειάζεται να εμπιστευόμαστε τον κόσμο της εργατικής τάξης. Αυτή είναι η διαφορά της επαναστατικής με τη ρεφορμιστική αριστερά. Πολλές φορές ο κόσμος δίνει μάχες και αποδεικνύεται ότι είναι πιο μπροστά από την Αριστερά» σημείωσε μεταξύ άλλων ο Θανάσης Διαβολάκης, πρώην δημοτικός σύμβουλος με την Ανταρσία στο Λιμάνι. «Στον κόσμο που φεύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ του λέμε, σύντροφοι μείνετε στον αγώνα και ελάτε να φτιάξουμε μαζί μια αριστερά που θα ανατρέψει τον Μητσοτάκη και θα ανοίξει την προοπτική για μια άλλη κοινωνία».

Το απόγευμα της Δευτέρας 18/12 πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση στο Νέο Ηράκλειο, επίσης με σημαντική συμμετοχή συντρόφων/ισσών της επαναστατικής αριστεράς, πρώην μελών του ΣΥΡΙΖΑ και ανένταχτων αγωνιστών/ριών. 

Τη συζήτηση άνοιξαν ο Κώστας Πίττας, από τη μεριά του ΣΕΚ και ο Τάσος Σαπουνάκης πρώην μέλος του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ.

Επαναστατικός δρόμος

Ο Κ. Πίττας ξεκίνησε με την παραδοχή ότι χρειάζεται κλιμάκωση της πάλης ενάντια στην κυβέρνηση και το σύστημα της καταστροφής. Τόνισε ότι «κόντρα σε όσους λένε το αντίθετο, “μας παίρνει” να μιλάμε για κλιμάκωση» δίνοντας την εικόνα της αντίστασης την τελευταία χρονιά, αλλά και της κρίσης του συστήματος. «Η Αριστερά δεν έχει τελειώσει. Πρέπει να δούμε τι Αριστερά χρειαζόμαστε. Η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ είναι κρίση της στρατηγικής που λέει ότι μπορούμε να διαχειριστούμε αυτό το σύστημα. Χρειάζεται άλλος δρόμος, επαναστατικός». 

Από την άλλη μεριά ο Τ. Σαπουνάκης απέδωσε την κρίση του ΣΥΡΙΖΑ στο ότι «έχασε την εξέλιξη των ιδεολογικών μηχανισμών» και «φοβήθηκε να τα βάλει με κρίσιμα ζητήματα όπως τη σχέση κράτους – εκκλησίας και το ρουσφέτι». 

«Η Αριστερά δοκιμάστηκε στην εξουσία. Κι όπου το έκανε απέτυχε. Ο καπιταλισμός εκμεταλλεύτηκε την προσπάθεια της Αριστεράς να ασκήσει εξουσία όμοια με τις δεξιές κυβερνήσεις. Η κυβερνώσα αριστερά πρόδωσε τα οράματα και τις ιδέες των ανθρώπων που την ψήφισαν» σημείωσε μεταξύ άλλων ο εκπαιδευτικός Μάκης Σουρτζής.  

«Μπήκα στο Συνασπισμό το 2010 με τη λογική ότι πρέπει κάποιοι να λειτουργήσουμε και ως αντίβαρα σε αυτό που συνέβαινε... Ήμουν σίγουρος ότι στην πορεία αυτό θα εξελιχθεί προς το χειρότερο» υπογράμμισε ο Θανάσης. «Είναι σημαντικό ότι σε όλη αυτή την πορεία δεν υπήρξε καμία πολιτική διαπαιδαγώγηση των μελών και της κοινωνίας και αυτό με απομάκρυνε κιόλας» και πρόσθεσε ότι «είναι θετικό ότι κάποιοι αντιδρούν και δημιουργούν ένα νέο φορέα. Αλλά κανείς δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Εδώ χρειάζεται η όσμωση με την αντικαπιταλιστική αριστερά, ώστε το καινούργιο που θα φτιάξουν να μην ρέπει προς τη διαχείριση, αλλά να είναι πραγματικά ριζοσπαστικό».

«Η αποχώρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι καλοδεχούμενη γιατί είναι αριστερόστροφη» σημείωσε ο Νεκτάριος Χάινταρ, μέλος του τοπικού πυρήνα του ΣΕΚ. «Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχτηκε από τη ριζοσπαστικοποίηση που έφεραν οι αγώνες την προηγούμενη δεκαετία και στην ίδια ριζοσπαστικοποίηση οφείλει και την κρίση του. Και υπάρχει εδώ η αντικαπιταλιστική αριστερά για να συζητήσει και να οργανώσει μαζί με αυτόν τον κόσμο».

«Η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κρίση της αριστεράς γιατί ποτέ η αριστερά δεν ήταν ενιαία» σημείωσε ο Γιώργος Ράγκος. «Πάντα υπήρχαν δύο αριστερές. Η μία που λέει ότι θα κάνουμε κυβέρνηση μέσω των εκλογών και θα λύσουμε τα προβλήματα. Η άλλη που παλεύει για να πάρει την εξουσία η εργατική τάξη με επανάσταση και θα φτιάξουμε μια άλλη κοινωνία. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε το πρώτο σχέδιο. Όχι γιατί είχαν κακές προθέσεις, αλλά γιατί ακόμα κι όταν κέρδισαν τις εκλογές δεν είχαν την εξουσία. Η αστική τάξη την έχει στον καπιταλισμό. Ή θα πας κόντρα σε αυτό ή θα την υπηρετήσεις».

Στέλιος Μιχαηλίδης

Ηλιούπολη

Μεγάλη ανταπόκριση είχε η πρωτοβουλία του ΣΕΚ στην Ηλιούπολη για οργάνωση ανοιχτής συζήτησης σχετικά με την κρίση του ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά που χρειάζεται το κίνημα σήμερα. Περισσότεροι από 60 αγωνιστές/ριες στην πλειοψηφία τους αποχωρήσαντες από τον ΣΥΡΙΖΑ, συγκεντρώθηκαν την Πέμπτη 14/12 στην καφετέρια του Άλσους Κιντή,.  

Τη συζήτηση άνοιξαν η Ευαγγελία Χατζηγούλα, πρώην μέλος της Νομαρχιακής Ανατολικής Αθήνας και του Συντονιστικού Ο.Μ ΣΥΡΙΖΑ Ηλιούπολης και ο Χρίστος Αργύρης από τη μεριά του ΣΕΚ, μέλος του ΔΣ Σωματείου Εργαζομένων ΓΝΑ Γεννηματάς και του Γεν. Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ.

Ο Χ. Αργύρης άνοιξε την κουβέντα με την εικόνα πολυκρίσης του συστήματος και τις μάχες του τελευταίου διαστήματος. «Ερχόμαστε από ένα μεγάλο Πολυτεχνείο, 50 χρόνια μετά την εξέγερση, από διαδηλώσεις χιλιάδων για αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη, από απεργίες όπως αυτές στα νοσοκομεία και τους δήμους. Η αντίσταση ενάντια στην κυβέρνηση είναι εδώ και ανοίγεται σε μια σειρά μέτωπα. Στην Υγεία, απ’ όπου προέρχομαι, η 48ωρη απεργία στις 29 και 30 Νοέμβρη, άνοιξε το δρόμο για τη συνέχεια» τόνισε, περιγράφοντας πώς οργανώθηκε με πρωτοβουλία του Συντονιστικού Νοσοκομείων το απεργιακό μπαράζ του τελευταίου εξαμήνου. «Ο ορίζοντας δεν είναι οι ευρωεκλογές. Αλλά όπως το κάναμε στα νοσοκομεία η οργάνωση των αγώνων τώρα για να τσακίσουμε την κυβέρνηση. Ταυτόχρονα ο κόσμος που παλεύει ψάχνει για το ποια μπορεί να είναι η λύση. Εκεί ανοίγουν τα ζητήματα της στρατηγικής. Αν η λύση είναι οι αριστεροί υπουργοί ή η εργατική τάξη με τους αγώνες της. Κι εμείς απαντάμε το δεύτερο». 

Η Ε. Χατζηγούλα ξεκίνησε κάνοντας μια αναδρομή της πορείας του Συνασπισμού τη δεκαετία του ‘90, την ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ και την εμπλοκή του στα κινήματα της επόμενης δεκαετίας, αναφερόμενη στα Ευρωπαϊκά Κοινωνικά Φόρουμ, το κίνημα ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και την εξέγερση του Δεκέμβρη, φτάνοντας μέχρι τις αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις 2010-2012.

«Δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που δημιούργησε το κίνημα της λαϊκής δημοκρατικής ανατροπής αλλά το κίνημα που εκτόξευσε εκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ το 2012» σημείωσε.  «Επενδύοντας στην κυβερνητική προοπτική η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ  θεώρησε πως αρκούσε να μην τρομάξει τον μεσαίο χώρο δίνοντας εγγυήσεις “υπευθυνότητας”. Η άνοδος στην κυβερνητική εξουσία τον Ιανουάριο του 2015, ήταν προϊόν της προηγούμενης έντονης αντιμνημονιακής κινητοποίησης μεγάλων στρωμάτων του λαού, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ αποστασιοποιήθηκε από τα κινήματα τα οποία τέθηκαν  σε αναμονή».

Διεύρυνση άνευ όρων

Κατακρίνοντας την πολιτική της ηγεσίας και στη συνέχεια τόνισε ότι: «Αντί μετά την απώλεια της κυβερνητικής εξουσίας το 2019, ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει ειλικρινή κυβερνητικό απολογισμό απευθυνόμενος στους πολίτες, ο πρόεδρος εξήγγειλε το βράδυ των εκλογών χωρίς απόφαση οποιουδήποτε οργάνου, τον μετασχηματισμό του κόμματος σε κόμμα της λεγόμενης κεντροαριστεράς και τη διεύρυνση αυτού άνευ όρων και ορίων… Το  πρόβλημα ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ όπως το ζήσαμε, κατέληξε στην αποχώρηση ή παθητική αποστράτευση του πλέον ενεργού και δυναμικού τμήματος του στελεχιακού δυναμικού και χιλιάδων μελών, αφήνοντας πίσω ένα κόμμα που πορεύεται με έναν ηγέτη μεσσιανικού τύπου, με φιλελεύθερες απόψεις στην οικονομία και μια ηγετική ομάδα που δεν έχει οιαδήποτε σχέση με το άλλοτε κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς».                                                                                         

«Η κινηματική δράση πρέπει να πηγαίνει μαζί με την πολιτική αλλαγή» είπε ο δικηγόρος Τάκης Γκλιούμας. «Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό προς όλα τα πολιτικά υποκείμενα της Αριστεράς να εκφράσουν την τεράστια κοινωνική αριστερά η οποία δεν εμπνέεται πλέον από κανέναν» και κάλεσε «να συνεχίσουμε να έχουμε αυτό τον ανοιχτό διάλογο και την επικοινωνία». 

Στην ανάγκη σύγκρουσης «εδώ και τώρα με απεργίες» κόντρα στην προσπάθεια της Ν.Δ να διαλύσει τη δημόσια Παιδεία επέμεινε ο Στέλιος Γιαννούλης, μέλος του ΣΕΚ και δάσκαλος στο ΣΕΠΕ Γλυφάδας - ΒΒΒ. «Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα. Να χτίσουμε μια αριστερά που θα πει το πολύ απλό πράγμα: Ότι εμπιστεύεται τον κόσμο που είναι εκεί έξω, είναι οργισμένος, μπορεί να συγκρουστεί και αυτός θα φέρει την αλλαγή.» επεσήμανε.

«Χαίρομαι για αυτή τη συγκέντρωση. Πρέπει να μάθουμε να συνομιλούμε» ξεκίνησε ο Χρήστος Κοκοτίνης. «Δηλώνω οπαδός της ριζοσπαστικής αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια δεν είχε ταξική απεύθυνση. Έτσι έφτασε τώρα ο Κασσελάκης να λέει ότι δεν χωρίζει ταξικά τον κόσμο, για να μην υπάρχει μίσος και κάτι τέτοια. Όταν διακυβέρνησε κανείς δεν άγγιξε τους θεσμούς, την Τράπεζα της Ελλάδος, τη Δικαιοσύνη κλπ. Δεν λέω για το αν θα κάνουμε επανάσταση, αλλά να κάνουμε τουλάχιστον ένα βήμα. Για να είμαι ειλικρινής παρέμεινα στο ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2015 γιατί πίστευα ότι κάτι μπορεί να γίνει. Αλλά αν από τη μια πρέπει να υπάρχει ο ρεαλισμός, πρέπει να υπάρχει και το όραμα. Ο σοσιαλισμός με δημοκρατία πρέπει να είναι η προοπτική. Στα κινήματα ενάντια στον σεξισμό, για το περιβάλλον, ενάντια στην αστυνομοκρατία κλπ, εκεί θα σφυρηλατηθούν οι σχέσεις, εκεί θα συναντηθούμε, εκεί θα συμφωνήσουμε και θα διαφωνήσουμε. Επιτυχία θα είναι να είναι οι συμφωνίες περισσότερες από τις διαφωνίες». 

«Η Αριστερά πρέπει να είναι στα κινήματα αλλά πρέπει να έχει φαντασία και σχέδιο. Όχι μέσα στα κλειστά γραφεία, αλλά έξω στον κόσμο. Δεν θα πείσει αλλιώς» πρόσθεσε μεταξύ άλλων ο Γιάννης Αποστολόπουλος.  

Ο Τάσος Αναστασιάδης, από τον Συντονισμό Εργατικής Αντίστασης συμφώνησε με «αυτό που ειπώθηκε στη συζήτηση ότι δεν αρκούν τα μεγάλα λόγια αλλά χρειάζεται πρακτικό σχέδιο. Αλλά στο ποιος το υλοποιεί αυτό το σχέδιο υπάρχουν διαφορετικές αντιλήψεις. Η εργατική τάξη μπορεί να υλοποιήσει η ίδια τις διεκδικήσεις της και είναι ρεαλιστικό αυτό. Όχι μόνο στο παράδειγμα των Μπολσεβίκων έναν αιώνα πριν, αλλά μόλις 10 χρόνια πριν, στο παράδειγμα των εργαζόμενων της ΕΡΤ που κατέλαβαν το χώρο εργασίας τους και τον λειτούργησαν οι ίδιοι, καλύτερα από ποτέ». 

«Οι εκδηλώσεις αυτές είναι καλές, όπως και η δυνατότητα που δίνουν στον κόσμο της Αριστεράς να συζητήσει. Η ενότητα όμως δεν πρέπει να είναι μόνο στις συζητήσεις αλλά και στις μάχες. Αν οι ίδιοι οι άνθρωποι της Αριστεράς δεν πιστεύουν ότι έτσι μπορούμε να νικήσουμε, δεν θα μπορέσουν να πείσουν κανέναν» υπογράμμισε η Μαρίζα Ψαλτάκου, μέλος του ΣΕΚ και αγωνίστρια στην Κίνηση για Απεργιακή 8 Μάρτη.


Παγκράτι

Εκδήλωση με θέμα «Η Κρίση του ΣΥΡΙΖΑ – Για ποια Αριστερά παλεύουμε;» έγινε την Πέμπτη 14/12 στο Παγκράτι. Τη συζήτηση άνοιξαν ο Λέανδρος Μπόλαρης εκ μέρους του ΣΕΚ και ο Δημήτρης Παφίλης, πρώην μέλος του τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Λέανδρος Μπόλαρης ξεκίνησε εξηγώντας τα αίτια της κρίση του ΣΥΡΙΖΑ και καταλήγοντας στο ποια είναι η προοπτική για τον κόσμο που φεύγει και τι ρόλο έχει το ΣΕΚ μέσα σε αυτό. Ο Δημήτρης Παφίλης έκανε ένα ιστορικό της διαδρομής από τον ΣΥΝ στον ΣΥΡΙΖΑ, την άνοδο και την κρίση. 

Οι παρεμβάσεις των παρευρισκομένων ξεκίνησαν με τοποθέτηση από την Αθανασία, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής, αναφερόμενη στο κίνημα για την Παλαιστίνη. Σημείωσε ότι ο αγώνας για απελευθέρωση της Παλαιστίνης είναι κορυφαίος και καθόλου αφηρημένος για την αριστερά σήμερα, συνδέεται με όλα τα μέτωπα σύγκρουσης με την κυβέρνηση, ξεσηκώνει τον κόσμο και οφείλει και η αριστερά να ανταποκριθεί με τον ίδιο τρόπο, ξεκαθαρίζοντας και τη στρατηγική της, ενώ έκλεισε καλώντας όλους/ες στη διαδήλωση του Σαββάτου. 

Ο Πάνος Φράγκος φοιτητής στο ΠΑΔΑ μίλησε για τις ρίζες του ευρωκομμουνισμού σαν αδιέξοδη στρατηγική από την αρχή του, με παράδειγμα το Ιταλικό ΚΚ, μετέπειτα Δημοκρατικό Κόμμα κλπ καταλήγοντας στο ότι η αριστερά οφείλει να αντιλαμβάνεται την εργατική τάξη ως επαναστατικό υποκείμενο και όχι ως ψηφοφόρους.

Η Μαρία Χαρχαρίδου, εκλεγμένη στο ΔΣ Σωματείου Εργαζομένων ΓΝΑ Γεννηματάς, μίλησε για τους φοβερούς αγώνες που δίνονται αυτή τη στιγμή στα νοσοκομεία και όχι μόνο, σαν παράδειγμα της δύναμης της εργατικής τάξης αλλά και της δυσκολίας που έχει η οργάνωση της εργατικής τάξης από τα κάτω με την επαναστατική αριστερά πλάι της, κάτι που δεν μπορεί όμως να υποκατασταθεί από τα πάνω. 

Παρέμβαση έγινε και από τον Χρήστο Παναγιωτόπουλο, πρώην πρόεδρο του σωματείου Δήμου Βύρωνα. 

Ο Δ. Παφίλης έκλεισε συμπεραίνοντας ότι εάν δεν εκπροσωπείς την εργατική τάξη, δεν είσαι Αριστερά, ότι οι βουλευτές οφείλουν να είναι ντουντούκα των εργατικών αγώνων όπως κι ότι η αριστερά πρέπει να αξιοποιεί κάθε σπίθα εργατικού αγώνα. Πρόσθεσε ότι ο χώρος που φεύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ θα βρει διέξοδο μόνο με τα πόδια μέσα στους εργατικούς αγώνες και όχι με κέντρο του τις εκλογές, ενώ χρησιμοποίησε το ΣΕΚΕ σαν ιστορική αναφορά και εμπνεύση. 

«Ωριμάζει μια καινούργια περίοδος κοινωνικής έκρηξης» έκλεισε ο Λέανδρος Μπόλαρης. «Τι είδους αριστερά χτίζεις παίζει ρόλο για να μπορέσει την επόμενη φορά να πάνε τα πράγματα παραπέρα. Θέλουμε παλεύοντας με τον κόσμο να χτίσουμε αυτήν την προοπτική, που θα διαψεύσει τους Μητσοτάκηδες που λένε ότι η αριστερά τελείωσε».

Κατερίνα Σεβαστάκη

Επόμενες εκδηλώσεις

ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 
ΤΕΤΑΡΤΗ 20/12, 7.30μμ 
Δημαρχείο
Oμιλητές: Αντώνης Ρέλλας, πρώην μέλος της Γραμματείας Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ
Γιώργος Ράγκος, Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα
 
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ 20/12, 7μμ
Κτίριο ΕΔΟΘ 
(Προξένου Κορομηλά 51)
Ομιλητές/τριες:
Ιφιγένεια Καμτσίδου, πανεπιστημιακός, πρώην μέλος Κ.Ε ΣΥΡΙΖΑ,
Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ