Η Αριστερά
"Σοσιαλισμός από τα Κάτω": Πολυκρίση αυτοί, πολυμέτωπη αντίσταση εμείς

Το νέο τεύχος του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω Νο 162 προσφέρει τα πιο πολύτιμα εφόδια για κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια μπροστά στην νέα κινηματική και απεργιακή χρονιά. Στο εξώφυλλο ένα ψηφιδωτό από απεργίες, φοιτητικές διαδηλώσεις, μάχες ενάντια στον σεξισμό, αντιπολεμικές διαδηλώσεις, αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά συλλαλητήρια.

Ο Πάνος Γκαργκάνας στο πρώτο άρθρο του περιοδικού με τίτλο “Πολυμέτωπη αντίσταση στην πολυκρίση τους” δίνει απαντήσεις στο αφήγημα της κυβερνητικής παντοδυναμίας.

“Ανάπηρη κυριαρχία στη χώρα της χρονιάς… (και μάλιστα ομολογημένη στην πιο ‘σοβαρή’ φιλοκυβερνητική εφημερίδα). Το σχήμα θα έμοιαζε οξύμωρο, αλλά δεν είναι. Γιατί είναι χαρακτηριστικό της φάσης που περνάει το ίδιο το σύστημα, ακόμη και στις ισχυρότερες χώρες του, μέσα στην πολυκρίση που το συγκλονίζει.” Το άρθρο στέκεται στις αντιφατικές επιδόσεις της παγκόσμιας οικονομίας και την αντανάκλασή τους στον ελληνικό καπιταλισμό. Το άλμα κερδοφορίας συνοδεύεται από άνοδο των χρεοκοπιών και έκρηξη των απολύσεων. Η χειρότερη επιδείνωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών αναδεικνύει το ξέσπασμα ενός διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.

Έμφαση στις αριστερές αναζητήσεις του κόσμου που παλεύει, δίνει η Μαρία Στύλλου στο άρθρο που υπογράφει με τίτλο “Για ποια Αριστερά παλεύουμε”. “Αυτός ο συνδυασμός, δηλαδή ένα εργατικό κίνημα που συγκρούεται με μια καταστροφική κυβέρνηση και ένα αριστερό ρεύμα που ψάχνει ανασυγκρότηση από την κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, φέρνει στην επικαιρότητα όλα τα μεγάλα ερωτήματα για τις επιλογές της Αριστεράς και κύρια τη στρατηγική της.” Και συνεχίζει προβάλλοντας την στρατηγική του Λένιν για τη συγκρότηση εργατικής ηγεμονίας: “Ένα κόμμα που οδηγεί την εργατική τάξη να γίνει κυρίαρχη για να προχωρήσει, όμως, στην κατάργηση των όρων ύπαρξης ταξικής κυριαρχίας! Δεν είναι αυτό αντιφατικό; Πώς διατηρεί ένα επαναστατικό κόμμα αυτόν τον χαρακτήρα ενώ στο εδώ και τώρα παλεύει για εργατική κυριαρχία;”.

Το έγκλημα στα Τέμπη αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης των σιδηροδρόμων δεν θα ξεχαστεί. Η μάχη για κρατικοποιήσεις με εργατικό έλεγχο για την ικανοποίηση των εργατικών αναγκών θα είναι κεντρική το επόμενο διάστημα. “Γι' αυτό το να ξαναγυρίσουμε τη συζήτηση για τα Τέμπη δεν είναι επετειακή αλλά πολύτιμη για τους αγώνες του σήμερα. Γιατί οι μάχες ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις είναι ανοικτές και αναγκαίες και για να γυρίσει στο δημόσιο ό,τι έχει ιδιωτικοποιηθεί αλλά και για να σταματήσουμε κάθε προσπάθεια νέας ιδιωτικοποίησης, από το νερό και την υγεία μέχρι τα πανεπιστήμια.” Αυτά τα κρίσιμα ζητήματα υπογραμμίζει ο Γιώργος Ράγκος στο άρθρο του “Τέρμα στα εγκλήματα των ιδιωτικοποιήσεων”.

Ο Θράσος Τζιάρας στο άρθρο του με τίτλο “Κάτω τα χέρια από την μειονότητα” παρεμβαίνει στη συζήτηση για το θέμα της μειονότητας στην Θράκη. Ιχνηλατεί την διαδρομή των μουσουλμάνων της Θράκης με αφετηρία την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης το 1923 η οποία επέβαλε την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. “Από το 1955 και μετά γίνεται στροφή στην αντιμετώπιση της μειονότητας από το κράτος, αφού πλέον την αντιμετωπίζει σαν εθνικό κίνδυνο, στα πλαίσια των εντεινόμενων ελληνοτουρκικών ανταγωνισμών.” Η περίοδος μετά το 1966, η Χούντα και η Μεταπολίτευση θα φέρουν μία σειρά από μεθοδεύσεις και σκληρές επιθέσεις που θα κορυφωθούν με το πογκρόμ τον Γενάρη του 1990 από την κυβέρνηση του γέρου Μητσοτάκη. Η Αριστερά έχει χρέος να αντιστέκεται στις μεθοδεύσεις και να είναι στο πλευρό των καταπιεσμένων μειονοτήτων υπερασπιζόμενη το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό.

Ενάντια στον σεξισμό

Η φετινή 8 Μάρτη θα διεξαχθεί 50 χρόνια μετά την Μεταπολίτευση. Η Κατερίνα Θωίδου στο άρθρο της “Ενάντια στον σεξισμό και την καταπίεση κλιμακώνουμε τους αγώνες μας” προτείνει την κλιμάκωση της πάλης για απελευθέρωση ενάντια στον σεξισμό. “Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι υπεύθυνη για την έξαρση της βίας κατά των γυναικών γιατί με όλο το πλέγμα της πολιτικής της φορτώνει τα βάρη της κρίσης στις πλάτες της εργατικής τάξης και ιδιαίτερα των γυναικών”.

Ο Γιώργος Πίττας στο άρθρο του με τίτλο “Από την Πύλο ως το “Σύμφωνο” της ΕΕ - Φονικός Επίσημος Ρατσισμός” καταγγέλλει την ρατσιστική εκστρατεία των κυβερνήσεων της ΕΕ με την οποία συντονίζεται απόλυτα η κυβέρνηση της ΝΔ και συμβαδίζει με τον πόλεμο και την λιτότητα. Η τροπολογία Καιρίδη επιστρατεύεται για να βρουν τα αφεντικά εργατικά χέρια με σκληρούς και ταξικούς όρους. Η υποστήριξη στα εγκλήματα του Ισραήλ συνδυάζεται από όλες τις κυβερνήσεις με το χαρτί της ισλαμοφοβίας αλλά αυτό αποσταθεροποιεί το σύστημα και σε ιδεολογικό επίπεδο. “Υιοθετώντας την ρατσιστική και ισλαμοφοβική ατζέντα, το μόνο που πετυχαίνουν οι κυβερνήσεις σε όλη την Ευρώπη είναι να ενισχύουν την «καθαρόαιμη» ακροδεξιά και τους φασίστες”.

Η Λίλιαν Μπουρίτη και η Μαρία Μπολοβίνα στο άρθρο τους “Απεργιακή απάντηση στη διάλυση των Νοσοκομείων Ψυχικής Υγείας” ξεσκεπάζουν το νομοσχέδιο για την Ψυχική Υγεία και την Απεξάρτηση σαν προσπάθεια κοινωνικού ελέγχου από ένα σύστημα που καταρρέει και επιμένουν στην ανάγκη για απεργιακή απάντηση. “Το νήμα που μπορεί να ενώσει και σήμερα την κατευθυνση που πρέπει να έχει η ψυχική υγεία και να οδηγήσει όλον αυτόν τον αναβρασμό που ξέσπασε, με αφορμή το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, στη νίκη είναι η απεργιακή κλιμάκωση με απεργία διαρκείας”.

Στις σελίδες της βιβλιοκριτικής ο Κώστας Πίττας παρουσιάζει την νέα έκδοση του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου “Λευτεριά στην Παλαιστίνη – Ισραήλ, ιμπεριαλισμός και Παλαιστινιακή αντίσταση” και το “Επανάσταση και εξέγερση στη Μέση Ανατολή” του Σωτήρη Ρούσσου. “Η Παλαιστινιακή Αντίσταση δεν είναι «τρομοκρατία», ούτε η αλληλεγγύη σε αυτήν είναι αντισημιτισμός, όπως λέει η προπαγάνδα του Ισραήλ και των ιμπεριαλιστών υποστηρικτών του σε μια συστηματική ιδεολογική επίθεση ενάντια στην Αριστερά. Είναι αγώνας ύπαρξης ενός ηρωικού λαού ενάντια σε ένα ρατσιστικό κράτος-τρομοκράτη που θέλει να τον ξεριζώσει από τις εστίες του. Τα κείμενα που περιέχονται στο βιβλίο «Λευτεριά στην Παλαιστίνη – Ισραήλ, ιμπεριαλισμός και Παλαιστινιακή αντίσταση», εξηγούν και τις δυο αυτές θέσεις.” Ο Σωτήρης Ρούσσος στο βιβλίο του αναπτύσσει τις διαστάσεις της δυναμικής του αραβικού πεζοδρόμιου εστιάζοντας σε δύο συγκλονιστικά γεγονότα που η εισβολή των αραβικών μαζών στο προσκήνιο καθόρισαν τις εξελίξεις, τη Μεγάλη Αραβική Εξέγερση στην Παλαιστίνη το 1936-1939 και την Επανάσταση στο Ιράν το 1979.  

Ο Σωτήρης Κοντογιάννης γράφει για το νέο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη “Τεχνοφεουδαρχία”. Ο Βαρουφάκης υποστηρίζει στο βιβλίο του ότι ο καπιταλισμός είναι πλέον νεκρός. Αυτό που «σκότωσε τον καπιταλισμό» σύμφωνα με τον Βαρουφάκη ήταν το «νεφοκεφάλαιο» όπως το ονομάζει –το σύμπλεγμα των πολυεθνικών του ηλεκτρονικού εμπορίου, των κοινωνικών δικτύων, των μηχανών αναζήτησης και της τεχνητής νοημοσύνης. “Ο Βαρουφάκης δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος μαρξιστής (όπως δηλώνει ο ίδιος) που θεωρεί ότι ο καπιταλισμός και η εργατική τάξη ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Το ερώτημα είναι, πόση σχέση έχουν όλα αυτά με την πραγματικότητα. Και η απάντηση είναι απλή: καμία”. 

Ο  Λέανδρος Μπόλαρης παρουσιάζει τρία βιβλία για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, του Δημήτρη Παπαχρήστου «Δεν αδειάζουμε να πεθάνουμε», τη συλλογική έκδοση του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου «Εδώ Πολυτεχνείο – ο δρόμος του Νοέμβρη επαναστατικός», και του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, «Το Πολυτεχνείο έξω από το Πολυτεχνείο– Οι αφανείς πρωταγωνιστές της εξέγερσης του 1973».