Καταπίεση και απελευθέρωση
Με ταξική μεροληψία

8/3/23, Πανεργατική Απεργία στην Αθήνα. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Η φετινή 8 Μάρτη μας βρίσκει με ήδη δύο συντελεσμένες γυναικοκτονίες, μια από χρόνια κατηργημένη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, ένα αδύναμο πλαίσιο για την προστασία από την βία και την παρενόχληση στην εργασία (ελλιπής κύρωση και εφαρμογή της οδηγίας 190 του ILO), έναν συσπειρωμένο ακροδεξιό και κακοποιητικό λόγο, με αφορμή και το επικείμενο νομοσχέδιο για τον γάμο και την τεκνοθεσία της LGBTQI+ κοινότητας.

Από την άλλη έχουμε καταφέρει πλέον η 8η Μάρτη να αποτελεί διεκδικητικό ορόσημο του συνδικαλιστικού κινήματος, με όλο και μεγαλύτερη ορατότητα και συμμετοχή, έστω και αν ακόμα δεν έχει γενικευθεί σε αυτοτελή γενική απεργία και παραμένει να κηρύσσεται ως στάση εργασίας.

Η περσινή, βεβαίως, εξαίρεση της 24ωρης απεργίας λόγω και της τραγικής συγκυρίας του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών, έχει ήδη μπει στην ιστορία του κινήματος για την συγκλονιστική της μαζικότητα και για την τρανή απόδειξη του πώς τα επίκαιρα αιτήματα που αφορούν ευρύτερες μάζες πολιτών, εργαζομένων και νεολαίας, μπορούν να συνδυαστούν με τις διαχρονικές φεμινιστικές διεκδικήσεις σε ένα συμπεριληπτικό και διαθεματικό πλαίσιο για να φέρουν ενότητα, ορατότητα, πολυπόθητες νίκες.

Σήμερα, είμαστε ενώπιον ενός δεινοσαυρικού πλαισίου όπου θεσμοί της πολιτείας ετοιμάζονται να επικυρώσουν ένα – τόσο όσο - σύγχρονο πλαίσιο δικαιωμάτων, το οποίο, ωστόσο, στερείται ταξικότητας και ουσίας, με το εντυπωσιακό αποτέλεσμα ο δημόσιος διάλογος να έχει καταλήξει να καταπιάνεται περισσότερο με το πώς θα χαϊδέψει αυτιά ακροδεξιών και θα σεβαστεί τη “γνώμη” τους, παρά πως θα συνεπικουρήσει εποικοδομητικά στην διαμόρφωση ενός ασφαλούς και ζωτικά αναγκαίου πλαισίου για την ζωή των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και των οικογενειών τους.

Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, αφενός, ποι@ πιστεύει στ’ αλήθεια ότι η Δεξιά είναι αυτή που μπορεί να κάνει πραγματικές μεταρρυθμιστικές τομές, χρήσιμες για την από τα κάτω κοινωνία, αλλά και αν η αριστερά με τις δικές της προσκολλήσεις, αδυναμίες και αντιφάσεις, αντί να (παρ)ακολουθεί την ατζέντα του κυρίαρχου, είναι σε θέση να θέτει ριζοσπαστικά αντίβαρα.                         

Είναι ας πούμε έτοιμο το συνδικαλιστικό κίνημα και δη οι αριστερές παρατάξεις, να εντάξουν στις διεκδικήσεις τους τη σεξεργασία και να αναγνωρίσουν τ@ εργαζόμεν@ του κλάδου με τα αιτήματα που φέρουν; Είναι σε θέση να πάρουν επάνω τους τις καταγγελίες για την βία και την παρενόχληση στη δουλειά, εφόσον το υπάρχον πλαίσιο, ελάχιστα είναι σε θέση να μας προστατεύσει; Έχουν σκοπό να βρουν τρόπους να εκλέγουν περισσότερες γυναίκες ή μετανάστ(ριε)ς στα όργανα τους; Τι θα κάνουμε επιτέλους για την απλήρωτη οικιακή εργασία/

φροντίδα που υποκαθιστά στις πλάτες μας το κοινωνικό κράτος και βολεύει πατριαρχία, κράτος και καπιταλισμό;

Τα ζητήματα είναι πολλά, διαχρονικά και διαθεματικά και απαιτούν αυτοσυνειδησία, αλληλεγγύη, ταξική μεροληψία και αποφασιστικότητα για την επίλυση τους. Ας ξεκινήσουμε από το να τα συζητάμε με ανοιχτότητα.

Καλούς αγώνες.

Σέβη Στάικου, 
πολιτιστική διαχειρίστρια, σκηνοθέτρια, φεμινίστρια, 
διοικητική υπάλληλος στον ΟΤΕ, μέλος Δ.Σ. Εργατικού Κέντρου Αθήνας (ΕΜΕΙΣ/ΑΡΚΙ)