Εργατικό κίνημα
8 Μάρτη - Πανεργατικά ενάντια στον σεξισμό

30 Γενάρη. Στιγμιότυπο από τη σύσκεψη της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη. Φωτό: Μάνος Νικολάου

Σε πανεργατική απεργιακή κινητοποίηση μετατρέπεται και η φετινή 8 Μάρτη, μετά τις αποφάσεις του ΕΚΑ και της ΑΔΕΔΥ για στάσεις εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Για έκτη συνεχή χρονιά η Παγκόσμια Ημέρα Γυναικών γίνεται κέντρο για όλη την εργατική τάξη και τη νεολαία, σε σύγκρουση με την κυβέρνηση, τους πλούσιους (εκ)βιαστές, το σεξιστικό και δολοφονικό σύστημά τους. 

Η Κίνηση για την Απεργιακή 8 Μάρτη έπαιξε ξανά καθοριστικό ρόλο για τις αποφάσεις των συνδικάτων, έχοντας κερδίσει δεκάδες ψηφίσματα συμμετοχής από πρωτοβάθμια σωματεία και φοιτητικές καταλήψεις. Η σύσκεψή της την περασμένη Τρίτη 30 Γενάρη στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθήνας έδωσε ώθηση στην καμπάνια.

«Παμε για μια μεγάλη επιτυχημένη απεργία ενάντια στην κυβέρνηση της φτώχειας, των ιδιωτικοποιήσεων, του σεξισμού και του πολέμου», είπε ανοίγοντας τη συζήτηση η Κατερίνα Θωίδου, δημοτική σύμβουλος Νίκαιας-Ρέντη με την Ανταρσία στην Κοκκινιά, που συντόνισε τη σύσκεψη. «Μια κυβέρνηση που έχει χτυπήσει αρνητικές πρωτιές όπως ότι είναι η πρώτη σε εξοπλισμούς στις χώρες του ΝΑΤΟ -και τελευταία στους μισθούς- και την ίδια στιγμή έχει τη μεγαλύτερη αύξηση σε ποσοστό γυναικοκτονιών. Είναι πράγματα που συνδέονται μεταξύ τους. Η πολιτική των περικοπών και των ιδιωτικοποιήσεων έχει διαλύσει κάθε δομή που στηρίζει τις γυναίκες, τα νοσοκομεία, τη ψυχική υγεία, ενώ προσπαθεί να ιδιωτικοποιήσει και τα πανεπιστήμια. Οι αγώνες που αναπτύσσονται αυτή την περίοδο, με τις απεργίες και τις καταλήψεις διαρκείας, δείχνει τη δύναμη που μπορεί να την ανατρέψει».

Δημοσιεύουμε αποσπάσματα από τις εισηγήσεις των ομιλητριών στη σύσκεψη, καθώς και από τις τοποθετήσεις που ακολούθησαν.


Σταυρούλα Παπαδημητρίου,
ΕΕ ΑΔΕΔΥ

Από το 2019 που ενεργοποιήσαμε τη Γραμματεία Γυναικών της ΑΔΕΔΥ, έχουμε καθιερώσει κάθε χρόνο στις 8 Μάρτη στάση εργασίας και απεργιακή κινητοποίηση. Πέρσι η απόφασή μας αυτή στέγασε την οργή για τα Τέμπη και όλους τους ανθρώπους που βγήκαν στους δρόμους.

Η 8 Μάρτη είναι μια ταξική απεργία. Ξεκίνησε από τις γυναίκες του Σικάγο το 1857 που διεκδίκησαν ίση αμοιβή για ίση εργασία. Εκατό χρόνια μετά αυτό νομοθετήθηκε με τη σύμβαση της Ρώμης. Όμως το χάσμα αποδοχών μεταξύ γυναικών και αντρών συνεχίζει να υπάρχει. Οι γυναίκες εργάζονται σε δουλειές “βοηθητικές”, νοσοκόμες, μαγείρισσες. Δουλεύουν περισσότερο μερική απασχόληση. Έχουν λιγότερες διευθυντικές θέσεις.

Η αιτία είναι από τη μία το αστικό κράτος που αποχωρεί και δεν παρέχει τα απαραίτητα και έτσι όλο το οικογενειακό βάρος το αναλαμβάνει η γυναίκα. Και από την άλλη είναι η πατριαρχία που θεωρεί δεδομένο ότι η γυναίκα θα τα αναλάβει. Ενώ έχουμε κερδίσει τη μόρφωση, το μισθολογικό χάσμα συνεχίζει. Βλέπουμε το 23% των γυναικών που γεννάνε να αποσύρονται από την εργασία τους, ενώ μόνο το 1,3% των αντρών να κάνουν το ίδιο όταν γίνονται γονείς.

Τα αιτήματά μας για την 8 Μάρτη πρέπει να είναι: επαναφορά ΣΣΕ, ασφαλή χώροι εργασίας γιατί οι γυναίκες είναι τα μεγαλύτερα θύματα στη βία και την παρενόχληση, κοινωνικό κρατος.

Όλοι οι αγώνες, των φοιτητών/ριών για τα πανεπιστήμια, των νοσοκομειακών για δημόσια δωρεάν υγεία για όλους, η απεργία στις 28 Φλεβάρη, είναι σημαντικοί, μόνο έτσι αλλάζουν τα πράγματα. Όπως το 1857, μόνο έτσι μπορούμε να επιβάλλουμε πραγματική ισότητα στην οικογένεια, στην εργασία, την κοινωνία.


Μαρία Ζησιμάτου,
πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων ΓΝ Έλενα Βενιζέλου

Η 8 Μάρτη ξεκίνησε το 1857, συνεχίστηκε το 1909 από το σοσιαλιστικό κίνημα γυναικών στις ΗΠΑ, πέρασε το 1911 στην Ευρώπη. Όμως ο αγώνας των γυναικών για ίσα δικαιώματα συνεχίζεται. Γιατί η αντιμετώπιση της γυναίκας στην εργασία είναι άνιση και υποτιμητική, με μικρότερους μισθούς, με λιγότερες διευθυντικές θέσεις.

Το Έλενα Βενιζέλου είναι ένα ιστορικό μαιευτήριο. Έχουμε δώσει πολλούς αγώνες, στη δεκαετία του '70 είχε γίνει απεργία μαζί με απεργία πείνας για τα δικαιώματα στο χώρο. Φροντίζουμε τις γυναίκες και τα νεογνά τους, φροντίζουμε τις κακοποιημένες γυναίκες -έρχονται συστηματικά στα επείγοντα νεαρές γυναίκες βιασμένες, σε άθλια κατάσταση. Δίναμε και δίνουμε αγώνα για τις ομοφυλόφιλες, τις ιερόδουλες, τις τρανς γυναίκες. Το Έλενα είναι το μόνο νοσοκομείο με ιατρείο φυλομετάβασης.

Η 8 Μάρτη είναι μια μέρα συμβολική και οφείλουμε να συμμετέχουμε όλοι. Έχουμε μια κυβέρνηση που κυνηγά τον πολίτη και τις γυναίκες. Μας καταπιέζουν, μας τρομοκρατούν και στο χώρο εργασίας και έξω από αυτόν. Ο σεξισμός, η λεκτική κακοποίηση, η σωματική κακοποίηση τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί πολύ. Όλα αυτά με τις ευλογίες των κυβερνήσεων και των φασιστικών οργανώσεων που προβάλλουν το πατρίς θρησκεία οικογένεια. Το Σωματείο μας έχει πάρει απόφαση για στάση εργασίας στις 8 Μάρτη και συμμετοχή στο απεργιακό συλλαλητήριο στη 1μμ στην πλατεία Κλαυθμώνος.


Αναστασία Πουλουτίδου,
ΔΣ Συλλόγου Εκπαιδευτικών ΠΕ Θουκυδίδης

Η διάλυση κάθε δημόσιας δομής και η καταπάτηση των εργασιακών κατακτήσεων είναι πολιτικές που χτυπάνε κυρίως τις γυναίκες. Το καπιταλιστικό σύστημα χρειάζεται και τους άντρες και τις γυναίκες στην παραγωγή, τις γυναίκες όμως τις χρειάζεται και στο σπίτι. Οι γυναίκες είναι αυτές που πρέπει να κρατήσουν τη συνοχή της οικογένειας με την αποκλειστική φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων και τη συμβολή τους στη μείωση της υπογεννητικότητας. Η κυβέρνηση έτσι απαλλάσσεται από το κόστος της αναπαραγωγής και την φροντίδα των ηλικιωμένων.

Στο χώρο της εκπαίδευσης η ανισότητα στα εργασιακά δικαιώματα (μισθούς, άδειες, ωράρια) ανάμεσα σε μόνιμες/ους και αναπληρώτριες/ές εκπαιδευτικούς πλήττει περισσότερο τις γυναίκες. Σε περίπτωση που επιθυμούν εγκυμοσύνη, πρέπει να το σκεφτούν πολύ καλά. Οι δίμηνες άδειες κύησης και λοχίας, η τρίμηνη ανατροφής, καθώς και η περίπτωση επαπειλούμενης εγκυμοσύνης για την οποία δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη, αποτελούν σοβαρά εμπόδια. Επίσης δεν είναι λίγες και οι περιπτώσεις όπου αναπληρώτριες με παιδιά αναγκάζονται να μετακινούνται από περιοχή σε περιοχή μακριά από τον τόπο σταθερής κατοικίας τους με μεγάλο οικονομικό και ψυχολογικό κόστος.

Το μοντέλο εργαζόμενης και εργαζόμενου που θέλει το καπιταλιστικό σύστημα φαίνεται και από τις επιθέσεις που δέχεται η εκπαίδευση από την κυβέρνηση της ΝΔ: εργαστήρια δεξιοτήτων, εξετάσεις PISA, τράπεζα θεμάτων, ελάχιστη βάση εισαγωγής. Όλα αυτά δημιουργούν ένα ασφυκτικό πλαίσιο όπου η εκπαίδευση παύει να είναι κοινωνικό αγαθό, εμπορευματοποιείται και προετοιμάζει τα παιδιά για το μοντέλο της ευέλικτης εργασίας. Η έξαρση της βίας που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα σε εφηβικές ηλικίες έχει να κάνει και με το μη υποστηρικτικό, σχεδόν εχθρικό περιβάλλον που υπάρχει στα σχολεία.

Το ενδιαφέρον που δείχνει το υπουργείο μέσα από τα εργαστήρια δεξιοτήτων για τη διαφορετικότητα και την αντιμετώπιση της βίας είναι ξεκάθαρα υποκριτικό. Φάνηκε και από το γεγονός που δεν πήρε καμία θέση απέναντι στην εκπαιδευτικό που πέρσι το Μάιο πρόβαλε την εγκεκριμένη μάλιστα από το υπουργείο ταινία “Αγόρια στο ντους”. Αντίθετα άφησε τη συνάδελφο να εκτεθεί στις απειλές και στις επιθέσεις που εξαπέλυσε το πιο συντηρητικό και ομοφοβικό κομμάτι της κοινωνίας.

Όμως όσο πιο επιθετικό γίνεται το σύστημα, τόσο περισσότερο δυναμώνει το γυναικείο κίνημα. Αυτό ανάγκασε την κυβέρνηση να αποσύρει την καμπάνια για το αγέννητο παιδί και να ακυρώσει το συνέδριο της γονιμότητας. Στο χώρο της εκπαίδευσης ασκούμε κάθε χρόνο την πίεση στα σωματεία μας μέσα από τα ψηφίσματα ώστε η παγκόσμια μέρα της γυναίκας να είναι απεργιακή.

Συνεχίζουμε και δίνουμε τον αγώνα μας οι εκπαιδευτικοί ενάντια στην αξιολόγηση και την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και μέχρι στιγμής έχουμε σταθεί εμπόδιο στα σχεδιά τους. Οι γυναίκες οργανώνονται όλο και περισσότερο στα σωματεία τους και μαζί με τον αγώνα τους ενάντια στις σεξιστικές επιθέσεις, τη βία και τις διακρίσεις, παλεύουν για ζητήματα που αφορούν όλη την εργατική τάξη όπως προσλήψεις, σταθερή εργασία και ένα δημόσιο σύστημα υγείας, παιδείας και κοινωνικών παροχών που να καλύπτει όλες μας τις ανάγκες.


Σάλμα Σάουα,
Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας

Η κατάσταση στην Παλαιστίνη έχει χειροτερέψει πάρα πολύ. Ειδικά μετά τις 8 Οκτώβρη, τα θύματα είναι πάνω από 20.000, η πλειοψηφία γυναίκες και παιδιά. Δυστυχώς όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας και στα μάτια όλου του κόσμου και δεν φαίνεται να πειράζει καμιά από τις κυβερνήσεις. Παρόλο που οι λαοί έχουν βγει στο δρόμο μαζί μας, οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να προσέχουν μόνο τα συμφέροντά τους.

Οι Παλαιστίνιες γυναίκες υποφέρουν από τις αρχές του 20ου αιώνα όταν οι Βρετανοί υποσχέθηκαν την πατρίδα μας σε άλλους. Από τότε παλεύουμε, άντρες και γυναίκες, και οι γυναίκες με περισσότερο βάρος γιατί έχουν και τα παιδιά και τα σπίτια να προσέχουν. Έχουμε και γυναίκες πολεμίστριες, με πολλές δράσεις σαν τη Λέιλα Χαλέντ και άλλες. Και παρά τα όσα συμβαίνουν έχουν απίστευτη δύναμη. Όλοι θα είδατε την εικόνα της γυναίκας που κουβάλησε τρία παιδιά για να φύγει από το σπίτι της και να τα προστατεύσει.

Πολλές άλλες προσπαθούν τώρα να προστατεύουν τα παιδιά τους μέσα σε σκηνές που δεν έχουν νερό και δεν μπορούν να βρουν τρόφιμα. Τρώνε αυτά που τρώνε τα ζώα, τα φτιάχνουν ψωμί. Όλα αυτά συμβαίνουν το 2024 που έχουμε όλα τα μέσα. Τα social media έχουν κάνει καλό για μας γιατί βλέπουμε και νέα παιδιά να αντιδρούν και να ψάχνουν να δούνε τι γίνεται. Βλέπουμε να διαβάζουν ιστορία και να ρωτάνε για τη διακήρυξη του Μπάλφουρ, για τους Άγγλους, για το ότι οι ισραηλινοί δεν είναι αυτοί που είχαν υποφέρει στο Ολοκαύτωμα. Αυτοί που είχανε υποφέρει, είναι μαζί μας, οι πιο πολλοί. Όπως και πολλοί και πολλές εβραίοι και εβραίες συγγραφείς που λένε ακριβώς τι γίνεται. Στηρίζουμε την ιδέα να αφιερώσουμε την 8 Μάρτη στις Παλαιστίνιες γυναίκες.


Πηνελόπη Τρομπέτα,
συντονιστικό κατάληψης Φιλοσοφικής Σχολής

Βρισκόμαστε στην τέταρτη βδομάδα γύρου γενικών συνελεύσεων και καταλήψεων πανελλαδικά ενάντια στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Ερχόμαστε τώρα από μια πολύ μαζική γενική συνέλευση στη Φιλοσοφική που πήρε ξανά απόφαση πενθήμερης κατάληψης. Ταυτόχρονα έχουμε τα τεράστια συλλαλητήρια κάθε Πέμπτη που ενώνουμε τη φωνή μας με τους καθηγητές μας, το διοικητικό προσωπικό των σχολών, τους εργαζόμενους στην έρευνα, όλο τον κόσμο της εκπαίδευσης.

Η επίθεση γίνεται μέσα σε συνθήκες όπου κάθε χρόνο ο προϋπολογισμός για τη δημόσια παιδεία μειώνεται ενώ την ίδια στιγμή η κυβέρνηση δίνει δις για πολεμικούς εξοπλισμούς. Μέσα σε συνθήκες όπου προσπαθουν να διαλύσουν τα πτυχία μας. Η μάχη αυτή συνδέεται πολύ άμεσα με τη μάχη ενάντια στο σεξισμό. Έχουμε απέναντί μας ένα σύστημα σε κρίση που επιτίθεται σε όλες τις δημόσιες δομές και καταλήγει να φορτώνει τα βάρη της αναπαραγωγής, της ανατροφής των παιδιών, στις πλάτες των γυναικών της εργατικής τάξης.

Σαν φοιτητικό κίνημα έχουμε δώσει όλο το τελευταίο διάστημα μάχες ενάντια στο σεξισμό. Είτε με την παρουσία μας σε απεργίες. Είτε με τις κινητοποιήσεις μας κατά των σεξουαλικών παρενοχλήσεων στις σχολές από καθηγητές ή άλλο προσωπικό. Είτε για να διασφαλίσουμε ότι τα μαθήματα δεν θα προωθούν σεξιστικές και ομοφοβικές απόψεις, όπως στο δικό μου τμήμα, την ψυχολογία, που μέσα στην εξεταστική περνούσαν τρανσφοβικά σχόλια ότι το να είσαι τρανς είναι διαταραχή. Με την 8 Μάρτη μπροστά μας χρειάζεται να συνδέσουμε το κίνημα των καταλήψεων και να οργανώσουμε πραγματικά μία τεράστια διαδήλωση που οι φοιτητικοί σύλλογοι θα είναι εκεί.

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι σε όλες τις γενικές συνελεύσεις φέρνουμε ψηφίσματα και παίρνουμε αποφάσεις. Ταυτόχρονα παλεύουμε για ζωντανά συντονιστικά καταλήψεων με πρόγραμμα δράσεων και εξορμήσεων. Το έχουμε ξεκινήσει σε κάποιες σχολές με εκδηλώσεις με την Κίνηση και θέλουμε να το επεκτείνουμε παντού. Και στη Φιλοσοφική στόχος είναι εκδήλωση για το σεξισμό.


Μυρτώ Μαργέλη,
ερευνήτρια, μέλος ΣΕΡΕΤΕ

Με το που ξεκίνησαν οι φοιτητικές καταλήψεις, το ΣΕΡΕΤΕ πήρε αμέσως αγωνιστικές αποφάσεις -δυο 24ωρες μέχρι τώρα- για να είμαστε μαζί με τους φοιτητές, γιατί για μας η ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων σημαίνει ταφόπλακα σε όλες τις διεκδικήσεις μας. Είμαστε ένας κλάδος που δεν έχει κατοχυρωμένα βασικά δικαιώματα -μισθό, ωράριο, ασφάλιση. Αυτό ειδικά τις γυναίκες μας εκθέτει σε τρομερά επισφαλείς σχέσεις. Επειδή δεν έχουμε τρόπο να αποδείξουμε το ερευνητικό μας έργο, μπορεί οποιαδήποτε στιγμή ο επιστημονικός μας υπεύθυνος να διακόψει τη σύμβαση ή το διδακτορικό μας, αλλά εμείς δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε αν μας συμβεί κάτι ή δεν έχουμε καλή σχέση μαζί του. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε πολλές καταγγελίες στο σωματείο με το που ιδρύθηκε για σεξουαλικές παρενοχλήσεις. Θα αναφέρω δυο σχετικές μάχες.

Μία άνοιξε στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών όπου συναδέλφισσα οκτώ μηνών έγκυος έληγε η σύμβασή της και αποφάσισε ο επιστημονικός της υπεύθυνος να μην της την ανανεώσει -ουσιαστικά απόλυση και όχι χορήγηση άδειας μητρότητας. Επειδή υπήρχε το σωματείο, έγινε αμέσως συνέλευση εργαζομένων με αυτό το θέμα, τις άδειες μητρότητας. Έγιναν κινητοποιήσεις οι οποίες ανάγκασαν τη διοίκηση, που αρχικά έλεγε ότι αυτά είναι ατομικές συζητήσεις που γίνονται με ευαισθησία και ευελιξία και από τις δύο πλευρές, να λέει ότι σε οποιαδήποτε συμβαση εργασίας και να βρίσκεται κάποια συναδέλφισσα θα έχει άδεια μητρότητας.

Η άλλη μάχη είναι αυτή που έγινε στο Πανεπιστήμιο Πατρών όπου ένας καθηγητής-”πρότυπο” του πανεπιστημίου που φαντάζονται, ο οποίος κάνει προτάσεις για πάρα πολλές χρηματοδοτήσεις από ευρωπαϊκά προγράμματα και φέρνει λεφτά στο πανεπιστήμιο, παρενόχλησε δύο συναδέλφισσες οι οποίες και οι δύο έκαναν καταγγελία. Αυτός τις εκφόβισε και τις εξώθησε να παραιτηθούν. Κινήσαν κανονικά όλες τις νομικές διαδικασίες με ΕΔΕ κλπ, αλλά ακριβώς επειδή τα θεσμικά και κρατικά όργανα σε ένα πανεπιστήμιο που για αυτούς είναι πεδίο κερδοφορίας κοιτάει να δίνει ασυλία σε ανθρώπους που φέρνουν λεφτά, την ίδια στιγμή που αυτός έπαιρνε τη χρηματοδότηση, η ΕΔΕ τον απάλλασσε. Το σωματείο μπήκε μπροστά και μαζί με το φοιτητικό σύλλογο βιολογικού προχώρησαν σε κοινές κινητοποιήσεις και κατάληψη. Οπότε στο σωματείο μας είναι ξεκάθαρο ότι η 8 Μάρτη είναι μέρα απεργίας, γιατί καταλαβαίνουμε ότι παλεύοντας για τα δικαιώματα των γυναικών αυτή τη στιγμή παλεύουμε για τα δικαιώματα όλου του κλάδου. Και ανοίγουμε το δρόμο, ειδικά τώρα μαζί με τους φοιτητές, για μία παιδεία και επιστήμη με βάση τις ανάγκες μας.


Σέβη Στάικου,
ΔΣ ΕΚΑ

Η φετινή 8 Μάρτη μας βρίσκει με ήδη δύο συντελεσμένες γυναικοκτονίες μέσα στο Γενάρη που το πολυδιαφημισμένο panic button της κυβέρνησης και προσωπικά του Μητσοτάκη δεν μπόρεσε να αποτρέψει. Έχουμε μια από χρόνια κατηργημένη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, που τη θέση της έχει πάρει αυτό το υπουργείο με το περίεργο όνομα “κοινωνικής συνοχής και οικογένειας” -λείπει το πατρίς, θρησκεία. Έχουμε ένα αδύναμο πλαίσιο για την προστασία από τη βία και την παρενόχληση στην εργασία -σήμερα διάβασα από τη Διοτίμα ότι το 42% των εργαζομένων γυναικών έχει υποστεί σεξουαλική παρενόχληση τουλάχιστον μία φορά στον εργασιακό της βίο στην Ελλάδα. Έχουμε έναν συσπειρωμένο ακροδεξιό και κακοποιητικό λόγο, με αφορμή και το επικείμενο νομοσχέδιο για τον γάμο και την τεκνοθεσία όλων των ατόμων.

Ζούμε την πλήρη εφαρμογή του νόμου της συνεπιμέλειας και ξέρουμε πια πως λειτουργεί σαν εργαλείο αντεκδίκησης κατά των γυναικών και των μανάδων και ότι έχει συμβάλλει στην αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας και στον αριθμό των υποθέσεων που οδηγούνται στα δικαστήρια. Και δεν έχουμε αυταπάτες για τις τροποποιήσεις επί του νόμου για την ενδοοικογενειακή βία που κατατέθηκε πρόσφατα στη βουλή -παρά το πώς παρουσιάζεται δεν θα αντιμετωπίσει ούτε αυτή τη φορά τα χρόνια αιτήματα του γυναικείου κινήματος.

Από την άλλη έχουμε καταφέρει η 8η Μάρτη να αποτελεί κομμμάτι της παγκόσμιας φεμινιστικής απεργίας, διεκδικητικό ορόσημο του συνδικαλιστικού κινήματος, με όλο και μεγαλύτερη ορατότητα και συμμετοχή, έστω και αν ακόμα δεν έχει φτάσει σε αυτοτελή γενική απεργία για τα τριτοβάθμια συνδικάτα τουλάχιστον. Η περσινή εξαίρεση της 24ωρης απεργίας λόγω και της τραγικής συγκυρίας του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών, έχει ήδη μπει στην ιστορία του μαζικού κινήματος και είναι απόδειξη του πώς τα επίκαιρα αιτήματα που αφορούν ευρύτερες μάζες, εργαζομένων και νεολαίας, μπορούν να συνδυαστούν με τις διαχρονικές φεμινιστικές διεκδικήσεις για να φέρουν και πολυπόθητες νίκες.

Τελευταίο άφησα τον πόλεμο και τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη που αλίμονο και αν στον πόλεμο δεν είναι περισσότερο από οπουδήποτε αλλού που αναδεικνύεται το συνεχές της βίας κατά των γυναικών. Προτείνουμε λοιπόν και εμείς από την πλευρά μας να αφιερωθεί η φετινή 8 Μάρτη στις γυναίκες της Παλαιστίνης. Σαν Εργατικό Κέντρο Αθήνας ήδη πήραμε απόφαση για στάση εργασίας στις 8 Μάρτη, υπάρχει και απόφαση για απεργία στις 28/2 με αιτήματα αύξηση μισθών, επαναφορά τον ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων και την ακρίβεια, υπάρχει κλιμάκωση από το φοιτητικό κίνημα και θα υπάρξει από ό,τι φαίνεται και μία απεργία στις 17/4 από τη ΓΣΕΕ.


Αργυρή Ερωτοκρίτου,
μέλος ΓΣ ΟΕΝΓΕ

Είναι η έκτη χρονιά που θα έχουμε απεργία στις 8 Μάρτη και αυτό είναι τεράστιο κρατούμενο. Έχουμε απέναντί μας μία κυβέρνηση η οποία έχει μπροστά της ένα καυτό Φλεβάρη, με φοιτητικό κίνημα, τους υγειονομικούς στην πρώτη γραμμή, τους αγρότες. Οι ημερομηνίες είναι ενδεικτικές: 1 Φλεβάρη, φοιτητικό συλλαλητήριο, απεργία στα νοσοκομεία, απεργία στην έρευνα. 22 Φλεβάρη, απεργία στα νοσοκομεία. 28 Φλεβάρη, απεργία από το Εργατικό Κέντρο. Και μετά απεργία στις 8 Μάρτη. Και μέσα σε αυτό βάλτε ότι κάθε Πέμπτη γίνονται τα φοιτητικά συλλαλητήρια, Σάββατο παρά Σάββατο γίνονται τα συλλαλητήρια αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Αυτός είναι ο μήνας που έχουμε μπροστά μας.

Η φετινή 8 Μάρτη γίνεται ένα χρόνο μετά τη συγκλονιστική απεργία για το έγκλημα στα Τέμπη, την απεργία που σηματοδότησε ότι τα εκατομμύρια δεν είναι στο σπίτι τους, είναι στους δρόμους. Αυτή η κυβέρνηση μπορεί να μην έχει αντιπολίτευση μέσα στη Βουλή, έχει όμως την πιο δυνατή αντιπολίτευση που είναι το κίνημα, η απεργία, η κατάληψη, η διαδήλωση.

Από την εκπαίδευση μέχρι τα νοσοκομεία οι γυναίκες είναι συντριπτικά το κομμάτι που παλεύει. Το να παλεύουμε για αυτά που θεωρούνται δικαιώματα των γυναικών, στην πραγματικότητα είναι πάλη για όλη την εργατική τάξη, είναι πάλη προάσπισης όλων των εργαζομένων απέναντι σε μία κυβέρνηση η οποία λέει ότι θα φορτωθείτε τα σπασμένα της κρίσης.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες έχουν ανάγκη να επιστρατεύουν κάθε λογής αντιδραστικά ιδεολογήματα. Γι' αυτό επιστρέφει το πατρίς θρησκεία οικογένεια με τον πιο επιθετικό τρόπο από την πλευρά της ΝΔ. Είπαμε για τα ποσοστά των γυναικοκτονιών. Θα μπορούσαν να γίνουν αν δεν είχανε την πλήρη κάλυψη της κυβέρνησης; Από τους Λιγνάδηδες μέχρι την Κιβωτό μέχρι τους Μίχους; Δεύτερον, επαναφέρουν όλη τη συζήτηση για το δημογραφικό και μας λένε ότι το πρόβλημα είναι ότι οι γυναίκες δεν γεννάνε. Η ουσία της επίθεσης είναι το ότι “τα σώματά σας μας ανήκουν”.

Αντίστοιχα η συζήτηση για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και τις παρένθετες μητέρες, αναδεικνύει τη στήριξή τους στη βιομηχανία, ότι η μήτρα σας είναι προς ενοικίαση. Και άμα θέλεις να κάνεις ένα τεστ ή έκτρωση να πληρώνεις στα ιδιωτικά μαιευτήρια. Κι άρα η μάχη απέναντι στο σεξισμό και την καταπίεση είναι μάχη που περνάει μέσα από το αίτημα να πέσει αυτή η κυβέρνηση.

Όπως οργανώνουμε τις απεργίες μας βήμα βήμα για να πετύχουν, έτσι οργανώνουμε και την επιτυχία της 8 Μάρτη. Έχουμε ήδη αποφάσεις από νοσοκομεία, από φοιτητικούς συλλόγους, από δήμους, από μία σειρά χώρους δουλειάς που καλούν στάσεις εργασίας και τις ομοσπονδίες να τη μετατρέψουν σε πανεργατική απεργία. Συνεχίζουμε με εκδηλώσεις στους χώρους, συνεχίζουμε με συγκρότηση ομάδων που ενημερώνουν τμήμα το τμήμα. Έτσι αναγκάζουμε τη γραφειοκρατία των συνδικάτων να αποδεχτούν τα αιτήματά μας, με οργάνωση της βάσης από τα κάτω.


30 Γενάρη, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθήνας. Ο Χ. Κωνσταντινίδης, εκπρόσωπος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών στο βήμα της σύσκεψης της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη. Φωτό: Μάνος Νικολάου

 

Η δράση απλώνεται σε όλους τους χώρους

Την απόφαση σύσσωμων των φοιτητικών συλλόγων του ΠΑΔΑ να συμμετέχουν στη φετινή απεργιακή 8 Μάρτη, μετέφερε η Εύα Ντόκου στη συζήτηση που έγινε στη σύσκεψη της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη στις 30 Γενάρη. «Η κόντρα με τον σεξισμό είναι κομμάτι της κόντρας με το νομοσχέδιο ιδιωτικοποίησης των πανεπιστημίων και την κυβέρνηση της ΝΔ», είπε, φέρνοντας παραδείγματα αγώνων ενάντια σε σεξιστικές επιθέσεις μέσα στις σχολές και περιγράφοντας τη φοβερή συζήτηση που γίνεται μέσα στις καταλήψεις γι' αυτό το θέμα.

Από την απεργία στις 6 Φλεβάρη στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, ξεκίνησε η Τιάνα Ανδρέου, εργαζόμενη στο χώρο, προσθέτοντας ένα ακόμα κομμάτι στο παζλ των αντικυβερνητικών κινητοποιήσεων και μιλώντας για το πώς η μάχη ενάντια στις σεξιστικές παρενοχλήσεις κατέληξε να γίνει αφορμή για να ξαναστηθεί και να ξαναζωντανέψει το σωματείο στη δουλειά της. Ενώ τόνισε πόσο κρίσιμη είναι η 8 Μάρτη στις γειτονιές, όπως στον Πειραιά όπου, όπως είπε, «έκλεισε το τμήμα μαστού, δεν υπάρχει καν Βοήθεια στο Σπίτι, δεν υπάρχει ξενώνας κακοποιημένων γυναικών».

Την υποκρισία της κυβέρνησης που από τη μια στέλνει υπηρεσιακά έγγραφα με οδηγίες για την εξάλειψη του σεξιστικού λόγου και από την άλλη ανακοινώνει περικοπές με απολύσεις των καθαριστριών, ανέδειξε η Κατερίνα Πατρικίου, πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζόμενων στον Άγιο Σάββα. Και έφερε την εικόνα της αντίστασης που ξεδιπλώνεται στο νοσοκομείο, σταθμός της οποίας αποτελεί και η φετινή 8 Μάρτη.

Το θέμα της φροντίδας των κακοποιημένων γυναικών στα νοσοκομεία, άνοιξε η Μαρία Χαρχαρίδου, μέλος ΔΣ του Σωματείου Εργαζόμενων στο ΓΝΑ Γεννηματάς. «Αν δεν καταφέρουμε να αλλάξουμε τις συνθήκες εφημερίας, που περιμένει ο κόσμος με τις ώρες, που ο ένας είναι στοιβαγμένος πάνω στον άλλο, δεν θα μπορέσουμε να προσφέρουμε όσα έχουν ανάγκη αυτές οι γυναίκες», είπε. «Γι' αυτό όλα όσα παλεύουμε, να μην απολυθούν οι ΣΟΧ και οι ΟΑΕΔ, να γίνουν προσλήψεις και όχι ιδιωτικοποιήσεις, να ανοίξουν κρεβάτια, έχουν άμεση σχέση με αυτή τη μάχη. Αν δεν έχουμε ισχυρή σύνδεση του εργατικού με το γυναικείο κίνημα δεν θα καταφέρουμε την πολυπόθητη ισότητα».

Για το ρόλο των σωματείων, των συνελεύσεων και των επιτροπών αγώνα από τα κάτω ενάντια στις σεξιστικές επιθέσεις στους χώρους δουλειάς, μίλησε η Ζαννέτα Λυσικάτου, μέλος ΓΣ της ΠΟΕΔΗΝ, ενώ η Αθανασία Συμψηρή φοιτήτρια από την κατάληψη της Φιλοσοφικής στάθηκε στη κεντρικότητα της 8 Μάρτη στις σχολές και στα βήματα οργάνωσής της με εκδηλώσεις και συζητήσεις.

«Η 8 Μάρτη είναι σταθμός στις μάχες της εργατικής τάξης, αντρών και γυναικών. Στους παιδικούς σταθμούς ξεκίνησαν να βάζουν τροφεία, να πληρώνουν οι γονείς πάνες κλπ. Δεν υπάρχει καμία κυβέρνηση που να έχει δώσει όσα έχουμε ανάγκη. Πρέπει να είμαστε ενωμένοι για να προχωρήσουμε», είπε η Ελένη Τσαγανού, εργαζόμενη σε παιδικό σταθμό του δήμου Νίκαιας.

«Η 8 Μάρτη και οι γυναίκες ξεκίνησαν τη Ρώσικη Επανάσταση», θύμισε η Μαρία Στύλλου, συγγραφέας του βιβλίου “Η πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών”. «Γιατί υπηρχε πόλεμος όπως υπάρχει σήμερα στην Παλαιστίνη και πάνε να τον γενικεύσουν, γιατί υπήρχε φτώχεια όπως υπάρχει και σήμερα, γιατί υπήρχαν δολοφονίες παιδιών στα μέτωπα όπως υπάρχουν και σήμερα. Και τότε οι γυναίκες, απέναντι σε όσους έλεγαν υπομονή, βγήκαν στο δρόμο, κατέβασαν όλα τα εργοστάσια και σε μια βδομάδα ανέτρεψαν τον Τσάρο. Και δεν σταμάτησαν εκεί, άνοιξαν το δρόμο για μια κοινωνία που η κάθε μαγείρισσα, η κάθε καθαρίστρια, η κάθε γυναίκα θα κυβερνάει. Απέναντί μας είναι ένα σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση της τάξης μας και στην καταπίεση των γυναικών για να εκμεταλλεύεται την τάξη μας. Άρα η 8 Μάρτη είναι η κλιμάκωση των μαχών που έχουμε δώσει μέχρι τώρα. Να συνδεθούμε με τον κόσμο στις σχολές, τους εργατικούς χώρους, τις γειτονιές, για να γίνει η 8 Μάρτη αντικυβερνητική και αντικαπιταλιστική».

Για το μισθολόγιο στο χώρο του και γενικότερα στο δημόσιο, στο οποίο κυριαρχούν οι ανισότητες και οι διακρίσεις, μίλησε ο Νίκος Τουρνάς, μέλος ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων ΑΑΔΕ, για να τονίσει τη σημασία της απεργίας στις 8 Μάρτη. Ενώ τέλος η Νικολέτα Κατσόρα, από την κατάληψη της Φιλοσοφικής, στάθηκε με τη σειρά της στη μάχη για να σταματήσει ο πόλεμος στην Παλαιστίνη γιατί, όπως είπε, «κανείς μας δεν μπορεί να είναι ελεύθερος αν δεν είμαστε όλοι ελεύθεροι».

Λένα Βερδέ


«Έχουμε μια καθαρή δολοφονία στις 28/2/23, κανένας δεν έχει συγκινηθεί μέχρι τώρα εκτός από τον απλό λαό, κωφεύουν υπηρεσίες, δικαστικό, νομικοί», είπε στην τοποθέτησή του ο Χρήστος Κωνσταντινίδης, εκπρόσωπος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών. «Υπάρχουν δικαστικοί που προσπαθούν να εξιχνιάσουν το έγκλημα και να αποδόσουν δικαιοσύνη, όσο τους το επιτρέπει η άνωθεν εξουσία. Εγώ εκπροσωπώ το Σύλλογο Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών, στις 13 με 15 Φλεβάρη θα βρεθούμε στο Ευρωκοινοβούλιο με αφορμή και αιτία τα Τέμπη, αλλά η πραγματική αναφορά θα είναι στο κράτος δικαίου που εδώ και δεκαπέντε χρόνια δεν υπάρχει ούτε στη χώρα μας ούτε στην ΕΕ.

Τα τελευταία 100 χρόνια η τεχνολογία έχει προχωρήσει τόσο πολύ, αλλά τείνουν να εξαφανίσουν τον άνθρωπο, να τον κάνουν ρομπότ, να κανονίζει το 24ωρο του σύμφωνα με το εργασιακό του. Ο καθένας από το μετερίζι του θα σηκώσει το ανάστημά του. Εμείς σαν Σύλλογος έχουμε κάνει κάποιες εκδηλώσεις για το θέμα μας αλλά και για την αλληλεγγύη, έχουμε παρασταθεί στη Θεσσαλία αρκετές φορές για τους πληγέντες. 

Παρόλο που με το πιεσμένο πρόγραμμά μας και το θρήνο του καθενός, δεν είναι εύκολο να σηκώσουμε το ανάστημα που χρειάζεται, παρόλα αυτά μονιασμένοι θα μπορέσουμε να καταφέρουμε αυτά που οι μονάδες δεν μπορούν. Να υπερασπιστούμε την υγεία και την ελευθερία μας. Οι πολιτικοί είναι υπηρέτες του λαού, οι δικαστές είναι υπηρέτες του δικαίου και της αλήθειας, τουλάχιστον πρέπει να είναι. Τα βασικά αγαθά πρέπει να τα διεκδικούμε με κάθε τρόπο, ακόμα και με τη ζωή μας».


Γνωρίζουμε ότι η έμφυλη βία στον κόσμο της δουλειάς είναι μόνο ένα τμήμα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης που υφιστάμεθα και βιώνουμε ως γυναίκες εργαζόμενες, καθώς η ρίζα του προβλήματος είναι η ανισότητα των γυναικών στον καπιταλισμό, και στα βαθιά πρότυπα της πατριαρχίας που αυτός ενστερνίζεται.

Στη σκληρή πραγματικότητα, κυριαρχεί η αντίληψη περί «ίσων ευθυνών θύτη-θύματος» και «κουκουλώματος» όπου δυστυχώς ο Δήμος μας δεν αποτελεί εξαίρεση, καθώς μας έχουν καταγγελθεί αντίστοιχα περιστατικά!

Οι γυναίκες χρειάζονται συμπαράσταση και ενδυνάμωση. Πολλές γυναίκες δεν βρίσκουν κανέναν να τις ακούσει. Πολλές φορές δεν αναγνωρίζεται ο σεξισμός, ως τέτοιος. Μεγάλη δυσκολία προκύπτει για να «σπάσει η σιωπή», γιατί δεν είναι καθόλου απλό το θέμα. Σκέφτονται ότι «θα μπλέξουν», ότι είναι ψυχοφθόρα διαδικασία και πράγματι, είναι. Επιπλέον, σκέφτονται ότι αδίκως θα περάσουν αυτήν τη διαδικασία, αφού συνήθως δεν τιμωρείται κανένας. Ακόμα κι όταν γίνονται καταγγελίες, πολλές φορές αντιμετωπίζονται «ατομικά».

Η εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, και των ΛΟΑΤΚΙΑ στους χώρους εργασίας, είναι δουλειά του γυναικείου κινήματος, καθώς και του εργατικού κινήματος. 

Είμαι στο ΔΣ του σωματείου από το 2014 στο κορύφωμα των μνημονίων και των καταστάσεων που αυτά φέρανε. Πάνω κάτω ό,τι ισχύει σε όλο το δημόσιο, απλά εμείς έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό πάνω από 50% των εργαζομένων είναι με ελαστικές σχέσεις εργασίας εκ των οποίων η πλειονότητα είναι γυναίκες που βρίσκονται κυριολεκτικά στον τελευταίο τροχό της αμάξης.

Για τους λόγους αυτούς πήραμε ως  ΣΕΔΑΠ την πρωτοβουλία να θέσει το ζήτημα της έμφυλης βίας και της ανισότητας στο σωματείο μας με την σύσταση ομάδας στήριξης που με ευαισθησία θα σκύψει στο πρόβλημα. Είναι αναγκαίο κι εφικτό, να ανοίξει το ζήτημα της σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους δουλειάς από τις ίδιες τις εργαζόμενες, ν’ απευθύνονται στο σωματείο για στήριξη και για περαιτέρω δράσεις και καλέσαμε ανοικτά και τις συναδέλφισσες (και τους συναδέλφους) που θέλουν να ανοίξει, επιτέλους, η συζήτηση για το σεξισμό και τη σεξουαλική παρενόχληση-κακοποίηση στον χώρο που περνάμε πολλές ώρες της ζωής μας, στη δουλειά μας, να βρεθούμε μαζί και να το παλέψουμε!

Τέλος για όλους τους παραπάνω λόγους συνυπογράφουμε ως ΣΕΔΑΠ την ΑΠΕΡΓΙΑ για τις 8 Μάρτη.

Στέλλα Τζανίνη,
Αντιπρόεδρος του ΣΕΔΑΠ, σωματείου εργαζομένων Δήμου Αγίας Παρασκευής