ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ – ΕΠΑΣΣ: Συνέλευση Συντονισμού

Η ΕΠΑΣΣ προχωράει στην ανοιχτή της συνέλευση, μέσα σε νέα δεδομένα, αμέσως μετά τη μεγάλη απεργία της ΑΔΕΔΥ και των ΔΕΚΟ στις 5 Οκτώβρη. Πρόκειται για μια απεργία καμπή, μια άμεση απάντηση του κόσμου ότι εξακολουθεί όχι μόνο να αντιστέκεται, αλλά και ότι προσπαθεί να ανατρέψει τα μέτρα και την ίδια την κυβέρνηση. Είναι χρακτηριστικό ότι στις 5/10, το σύνθημα «πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από εδώ, ουστ» έφτασε να φωνάζεται ακόμα και από τους πιο πιστούς συνδικαλιστές του ΓΑΠ.

Η 5η Οκτώβρη ήρθε δυναμικά να διαλύσει όλη τη φιλολογία ότι οι αντιδράσεις «έχουν καμφθεί» μετά το τέλος των «πλατειών» τον Ιούνη και η σφοδρότητα της επίθεσης έχει «τσακίσει» τον κόσμο. Θα ήταν μεγάλο λάθος να υποτιμήσει κανείς τη συγκεκριμένη κινητοποίηση, θεωρώντας την μόνο σαν «φυσικό» αποτέλεσμα του μεγέθους της επίθεσης - των μαζικών απολύσεων της εφεδρείας και του χτυπήματος του εισοδήματος μέσα από τις περικοπές μισθών και τη φορολογία. Η οργή από μόνη της δεν θα έφτανε, αν δεν υπήρχε η οργανωμένη δράση και αντίσταση των εργαζόμενων μέσα από τα σωματεία και τα συνδικάτα τους.

Το πρώτο χαρακτηριστικό που ανέδειξε η απεργία στις 5 του Οκτώβρη ήταν ακριβώς αυτό, η μαζική, οργανωμένη - και όχι ατομική - συμμετοχή των απεργών με τα μπλοκ των σωματείων τους. Αυτή η δυναμική διαμορφώθηκε από τα πριν. Ολες τις προηγούμενες μέρες, οι ίδιοι εργαζόμενοι που κατέβηκαν στην απεργία είχαν: Πραγματοποιήσει καθημερινές συνελεύσεις και καταλήψεις σε όλα τα υπουργεία, είχαν κλείσει τις πύλες δεκάδων νοσοκομείων στην Υγεία, δημαρχείων και χωματερών στους ΟΤΑ, είχαν συμμετάσχει σε κοινούς Συντονισμούς και μια σειρά απεργιακών κινητοποιήσεων στην Ψυχική Υγεία, στους 150 υπό κατάργηση Οργανισμούς και κατά τόπους στους ΟΤΑ και στα νοσοκομεία και αλλού.     

Απεργιακές επιτροπές

Οι μορφές αυτές του αγώνα με καθημερινές απεργιακές κινητοποιήσεις και καταλήψεις άνοιξαν το δρόμο στη βάση των εργαζομένων να εκφραστεί μέσα από τις γενικές συνελεύσεις και να επιβάλει ότι οι αποφάσεις των συνελεύσεων υλοποιούνται και οι αγώνες κλιμακώνονται, με κύριο εργαλείο την δημιουργία μαζικών απεργιακών επιτροπών και επιτροπών αγώνα.

Αυτή η δύναμη ήταν που ανάγκασε τις ηγεσίες των σωματείων που αρχικά δίσταζαν ή κωλυσιεργούσαν, να μπούνε στις κινητοποιήσεις, ακόμα περισσότερο τις συνδικαλιστικές ηγεσίες σε δευτεροβάθμιο επίπεδο, πχ στην ΠΟΕ - ΟΤΑ ή ακόμα και στην ΠΟΕΔΗΝ που είχε χρόνια να κάνει το παραμικρό, να εξαγγείλουν απεργιακό πρόγραμμα. Αυτή η δύναμη οδήγησε στην μεγαλύτερη απεργία της ΑΔΕΔΥ εδώ και χρόνια, (με την ηγεσία της να τρέχει να προλάβει τις εξελίξεις από κατάληψη σε κατάληψη και απεργία σε απεργία) θορυβώντας όσους στα ντόπια, αλλά και τα διεθνή ΜΜΕ είχαν πιστέψει ότι ο Βενιζέλος ξεμπέρδεψε με τα συνδικάτα.

Σε αυτές τις συνθήκες, όλοι καταλαβαίνουν ότι η Πανεργατική Απεργία στις 19 Οκτώβρη θα είναι σεισμός. Ολοι καταλαβαίνουν ότι το επόμενο βήμα δεν μπορεί παρά να είναι μια συντονισμένη απεργία διαρκείας που θα παραλύσει όλους τους μηχανισμούς του κράτους, θα συμπαρασύρει τον ιδιωτικό τομέα και θα ανατρέψει την κυβέρνηση ΓΑΠ και τα μέτρα της.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, η οργάνωση των εργαζόμενων από τα κάτω μέσα στους χώρους δουλειάς που έχει ήδη ξεκινήσει πρέπει να συνεχίσει και να εξασφαλίσει ότι θα μπορέσουμε να φτάσουμε ως εκεί. Αλλά αποτελεί και κάτι παραπάνω. Μέσα σε κάθε επιτροπή αγώνα, σε κάθε απεργιακή επιτροπή βρίσκεται το σπέρμα του εργατικού ελέγχου, που είναι ο μόνος δρόμος όχι μόνο για να μην επιτρέψουμε να εφαρμοστούν τα μέτρα της κυβέρνησης, αλλά και για να επιβάλουμε την εργατική απάντηση στο αδιέξοδο της κρίσης: Τη στάση πληρωμών, τη διαγραφή του χρέους, την κρατικοποίηση των τραπεζών, την έξοδο από την ΕΕ, καθώς ολοένα και περισσότεροι αγωνιστές αρχίζουν να κοιτάζουν σε αυτήν την κατεύθυνση. Απέναντι στους δημαγωγούς σαν τον Σαμαρά, που μοιράζουν ψέματα και υπόσχονται να «αλλάξουν» τα πράγματα από τα πάνω, έχουμε να χτίσουμε την δική μας αντικαπιταλιστική προοπτική.

Η ανοιχτή συνέλευση της ΕΠΑΣΣ θα είναι μια ευκαιρία να ανταλλάξουμε εμπειρίες, να συζητήσουμε όλοι μαζί εργαζόμενοι από χώρους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα πώς οργανώνουμε και κλιμακώνουμε τους αγώνες και σε ποια προοπτική, δουλεύοντας ταυτόχρονα την πρόταση για την γενική πολιτική απεργία διαρκείας μετά την Πανεργατική στις 19 Οκτώβρη – και ελπίζοντας να συμπέσουν.