Ο αγώνας του ALTER

«Ο αγώνας ξεκίνησε καθυστερημένα γιατί παραμένουμε απλήρωτοι πάρα πολλούς μήνες. Τα προβλήματα τα σοβαρά ξεκίνησαν τέτοια εποχή πέρσι. Όταν είχαμε δύο μήνες απλήρωτοι. Τότε, τον Δεκέμβρη, μία μέρα πριν τα Χριστούγεννα είχαμε πάρει τα δύο μηνιάτικα. Είχε, όμως, ξεκινήσει η κατρακύλα. Από τον Γενάρη ως τον Απρίλιο δεν πήραμε ούτε φράγκο.

Οι περισσότεροι συνάδελφοι εξαντλήθηκαν οικονομικά, τρώγανε από τα «έτοιμα» για τέσσερις μήνες. Στις 21 Απριλίου μας έδωσαν μόνο το δώρο του Πάσχα και μόνο το 20% του μισθού. Ξεκινάμε τότε επίσχεση εργασίας επί ενάμιση μήνα, μέχρι τις 30 Μαΐου. Όλοι μαζί οι εργαζόμενοι, δημοσιογράφοι και διοικητικοί. Τότε λοιπόν εμφανίστηκε ο κύριος Κουρής, ο βασικός μέτοχος και όχι ο διευθύνων σύμβουλος και μας έδωσε ένα ποσό που είχε διαφοροποιήσεις από τεχνικό σε δημοσιογράφο και διοικητικό.

Το ξεκίνημα του αγώνα

Ήταν η τακτική του «διαίρει και βασίλευε», ποιος θα είναι πιο ικανοποιημένος για να διασπαστούμε. Αρχικά, διασπαστήκαμε. Ο αγώνας που ξεκίνησε τότε για να πάρουμε όλα τα δεδουλευμένα, δεν επετεύχθη. Πήραμε από δύο μηνιάτικα οι δημοσιογράφοι, τρία μηνιάτικα οι τεχνικοί και δουλέψαμε ξανά με τη δέσμευση ότι θα πληρωθούμε Ιούνιο, Ιούλιο, Αύγουστο και το Σεπτέμβριο θα έμπαινε νέος επενδυτής. Πληρωθήκαμε Ιούνιο, Ιούλιο και το επίδομα άδειας και τα προβλήματα ξεκίνησαν με την καταβολή του μηνιάτικου τον Αύγουστο.

11 του Αυγούστου πληρωθήκαμε για τελευταία φορά οι περισσότεροι και μετά άρχισαν τα προβλήματα. Τότε υπήρχαν διαφορετικές απόψεις για το τι θα κάνουμε. Πολλοί συνάδελφοι θέλανε «τα λεφτά μας τώρα», να πάρουμε 1η Σεπτεμβρίου το μηνιάτικο. Δεν το πήραμε. Τότε, εμείς οι δημοσιογράφοι κάναμε μια πρώτη εικοσιτετράωρη απεργία και από την επόμενη μέρα οι τεχνικοί ξεκίνησαν επίσχεση εργασίας.

Οι δημοσιογράφοι κάναμε και άλλη υπομονή, δεν είχε ωριμάσει για μας το θέμα της άμεσης επίσχεσης εργασίας. Στη συνέχεια επέστρεψαν από την επίσχεση εκβιαστικά με εξώδικα οι τεχνικοί που τους έστειλε η Διοίκηση του σταθμού. Δουλέψαμε 10 μέρες με τη δέσμευση ότι θα πληρωθούμε το μηνιάτικο του Αυγούστου. Πάλι δεν έγινε όμως. Ξεκινήσαμε στάσεις εργασίας, δεν έφερε αποτέλεσμα. Ήρθε ένα χρονοδιάγραμμα του κ. Γιαννίκου για το πώς θα πληρωθούμε. Αυτό το χρονοδιάγραμμα είχε σαν αποτέλεσμα να μείνουμε για άλλους δύο μήνες απλήρωτοι, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, ενώ θυμίζω είχαμε μείνει απλήρωτοι από το Γενάρη ως τον Απρίλιο.

Όλα αυτά εν όψει του άρθρου 99 του πτωχευτικού κώδικα όπου επίκειται να υπαχθεί το Alter που σημαίνει ότι θα «κουρευτούν» τα χρωστούμενα προς τους πιστωτές. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει ότι και εμείς είμαστε πιστωτές, αλλά μας είχανε υποσχεθεί ότι πηγαίνοντας προς το Δικαστήριο δεν θα «κουρευτεί» ούτε ένα ευρώ από τα δεδουλευμένα μας. Όμως, αυτή η διαδικασία προϋποθέτει ότι θα μπει κάποιος επενδυτής. Αυτός ο επενδυτής εξαφανίστηκε, το ενδιαφέρον έμεινε στα λόγια. Τώρα μας εμφανίζουν άλλο επενδυτή, μιλάνε για ένα γνωστό εφοπλιστή.

Όπως είπα, η εργοδοσία ήθελε να μας διασπάσει. Πάντα υποστήριζα ότι έπρεπε να είμαστε όλοι μαζί. Όλοι έχουμε μπει πολλά μηνιάτικα μέσα, άρχισε να ωριμάζει το θέμα ότι πρέπει να είμαστε όλοι μαζί για να διεκδικήσουμε τα δεδουλευμένα μας.

Αυτό έγινε στις 10 Νοεμβρίου. Μάλιστα, πρώτα βγήκαμε οι δημοσιογράφοι, οι πιο «φοβικοί» στις προηγούμενες κινητοποιήσεις μας. Οι τεχνικοί που ήταν πιο δυναμικοί περίμεναν δύο τρεις μέρες, μπήκαν οι διοικητικοί και μετά μπήκαν και οι τεχνικοί και ήμασταν όλοι μαζί πλέον, μια γροθιά.

Δεν είμαστε όλοι αριστεροί, δεν υπάρχουν χρώματα σε αυτόν τον αγώνα. Μπροστά είναι και τα τρία σωματεία που παρά τις αντιθέσεις τους και αυτά ενώθηκαν.

Θα αποφασίσουμε για τη συνέχεια στην συνέλευσή μας και εμείς θα το επιβάλουμε και στη συνείδηση του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, του Σωματείου μας. Αυτό φαντάζομαι ισχύει σε όλα τα μαγαζιά και σε όλους τους εργατικούς χώρους.

Δεν είναι το θέμα να ζητήσουμε τα λεφτά μας νομικά, το έχουμε κάνει και αυτό, το θέμα είναι να το κάνουμε συνδικαλιστικά, με αγώνα, στο δρόμο και στο χώρο δουλειάς κλείνοντας το μαγαζί από τις 10 Νοεμβρίου.

Τις πρώτες μέρες της κινητοποίησης αυτής, πολλοί δεν μας πήραν στα σοβαρά. Πολλοί δεν πίστευαν ότι πεινάμε, ειδικά οι δημοσιογράφοι. Για τους διοικητικούς και τους τεχνικούς δεν γνώριζαν καν. Όταν κάποιος βλέπει τηλεόραση, βλέπει μόνο αυτούς που είναι μπροστά από αυτή. Δεν σκέφτεται αυτούς που κρατάνε την κάμερα ή επιμελούνται τον ήχο.

Δεν περιμέναμε από τα μίντια, τα άλλα Μέσα Ενημέρωσης να αναπαράγουν το πρόβλημά μας. Μπήκαν μπροστά τα μπλογκς και τα σάιτς για να ακουστεί το πρόβλημά μας.

Έμαθε ο κόσμος ότι υπάρχουν συνάδελφοι που κοιμόντουσαν εδώ μέσα, πριν την επίσχεση. Αυτό δεν είχε ακουστεί από κανένα Μέσο. Έπρεπε να γίνει η επίσχεση για να βγει από τα μπλογκς, για να ενδιαφερθεί ο κόσμος.

Όταν είδαμε ότι δεν φέρνει μεγάλο αποτέλεσμα η επίσχεση, βγάλαμε τις κάρτες. Εκεί κατάλαβε ο κόσμος τι έχει συμβεί στο Άλτερ.

Ανοίξαμε το θέμα για το τι γίνεται με τον κλάδο μας, αλλά στείλαμε και ένα μήνυμα στον κόσμο. Να ενωθεί, να βγει στους δρόμους, να αντιδράσει στην εργοδοσία. Σε ό, τι κάνουν τα αφεντικά. Εδώ πιο κάτω έχουμε ένα άλλο μαγαζί, ένα εργοστάσιο (σ.σ του Λουκίσα) με 40 απλήρωτους εργαζόμενους. Αυτούς δεν τους ξέρει κανένας.

Βγαίνουμε προς τα έξω

Δεν έχουν βγει ακόμα προς τα έξω. Η Χαλυβουργία βγήκε προς τα έξω γιατί τη στήριξαν όλοι. Αυτό λέμε με τις κάρτες με λίγα λόγια. Έτσι, ανταποκρίθηκε ο κόσμος.

Πρώτα ο κόσμος των ΜΜΕ. Είδανε στο Star, στον ΣΚΑΪ, στον ΑΝΤΕΝΑ, στην Αυριανή, στο Φίλαθλο, στην Εξπρές, στην Απογευματινή το πρόβλημά τους δημοσιοποιημένο σε μια τηλεόραση, όχι μόνο στα μπλογκς και τα σάιτς.

Το είδε και η νοικοκυρά στο σπίτι της που δεν βγαίνει στο δρόμο. Παίξαμε και εμείς τη Χαλυβουργία συμβολικά. Έρχεται ο κόσμος από όλους τους κλάδους, μας βοηθάει, ενισχύει, μας φέρνει τρόφιμα. Υπάρχουν συνάδελφοι που έρχονται και παίρνουν μια τσάντα με μακαρόνια και άλλα και τα πάνε σπίτι τους.

Για τη συνέχεια θα αποφασίσει η συνέλευση μας. Πολλοί συνάδελφοι πίστευαν ότι θα καταβληθεί το δώρο, ότι θα πληρωθούμε. Μέσα σε τρεις μέρες υπάρχουν άλλες δέκα νέες επισχέσεις από ανθρώπους που ελπίζανε ότι θα πάρουμε κάποια λεφτά. Αυξάνονται οι επισχέσεις, δεν απογοητεύεται ο κόσμος. Έρχονται και άλλοι μαζί μας, ακόμα και αυτοί που περίμεναν υπομονετικά να μας πληρώσουν δεν τους πιστεύουν πια».

Διαβάστε επίσης

Οι εργαζόμενοι αντιστέκονται στους βαρόνους των ΜΜΕ

Το εργοδοτικό «σήμα» της DIGEA

Οι φωτορεπόρτερ

Συντονισμός

Άλλα νέα από τους εργατικούς χώρους

Οι αγώνες στα Νοσοκομεία: Να σώσουμε το ΕΣΥ

Η μάχη της Χαλυβουργίας

Μηχανικοί

Συντονισμός Οργανισμών “υπό κατάργηση”

ΠΥΡΚΑΛ: Nα πληρωθούν τα δεδουλευμένα

Γερολυμάτος Cosmetics

ΠΟΣ: Στάση Εργασίας

Λούκισας

ΕΛΜΕ Βοιωτίας

Οι εκλογές στο “Αγλαΐα Κυριακού”

Κάτω τα χέρια από το Γενικό Πατησίων