ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ - Με οδηγό τον Γκράμσι

Σύντροφοι και συντρόφισσες από όλη τη χώρα εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των τοπικών τους πυρήνων παρακολούθησαν τις συζητήσεις στο Συμβούλιο, δεκάδες πήραν το λόγο για τοποθέτηση. Σε αυτή τη σελίδα δημοσιεύουμε την εισήγηση της Μαρίας Στύλλου, υπεύθυνης σύνταξης του περιοδικού «Σοσιαλισμός Από τα Κάτω», στην πρώτη συζήτηση για την περίοδο. Στη διπλανή σελίδα προβάλλουμε τα βασικά σημεία της εισήγησης για τις εκλογές από τον Πάνο Γκαργκάνα, υπεύθυνο της «Εργατικής Αλληλεγγύης», καθώς και κάποιες από τις παρεμβάσεις συντρόφων που έγιναν κατά τη διάρκεια των δύο συζητήσεων. Οι πανελλαδικές διαδικασίες του ΣΕΚ είχαν ξεκινήσει το Σάββατο 28 Αυγούστου με μια φοιτητική και μια εργατική σύσκεψη που συζήτησαν τα άμεσα καθήκοντα στις σχολες και στους χώρους δουλειάς.

Πέρσι τέτοιο καιρό οργανώναμε τη ΔΕΘ με την κυβέρνηση Καραμανλή στα τελευταία της και με μια νέα περίοδο μπροστά καθώς φαινόταν ότι το ΠΑΣΟΚ έρχεται σαν νέα κυβέρνηση. Ταυτόχρονα με τις πολιτικές εξελίξεις είχαμε και τις οικονομικές, καθώς έλεγαν ότι το 2009 μπαίνουμε σε φάση ανάκαμψης. Από τη μεριά μας υποστηρίζαμε ότι δεν είναι έτσι, παρόλο η Ελλάδα δεν είχε μπει ακόμα στο μάτι του κυκλώνα. Η εικόνα από πέρσι είναι η νύχτα με τη μέρα.

Εχουμε τρεις δραματικές αλλαγές, οικονομικές, πολιτικές και στο κίνημα. Οικονομικά, διεθνώς οι κυρίαρχες τάξεις δεν έχουν καταφέρει να ελέγξουν την ύφεση. Στις ΗΠΑ, όλοι οι δείκτες πέφτουν. Την τελευταία βδομάδα, η ζήτηση των σπιτιών έχει πέσει 30% που σημαίνει τεράστια ζημιά για τις κατασκευαστικές και τις τράπεζες. Παράλληλα, η ανεργία μεγαλώνει συνεχώς. Και ενώ το επιτόκιο έχει φτάσει στο 0%, δεν έχει αναθερμανθεί η οικονομία. Κάθονται με τα χέρια σταυρωμένα και περιμένουν να δουν πόσο μεγάλη θα είναι η επόμενη βουτιά. 

Το τι θα γίνει στις ΗΠΑ θα καθορίσει όλο τον κόσμο. Ακόμα και τα χαμόγελα της Μέρκελ ότι οι εξαγωγές έχουν αυξηθεί, είναι προσωρινά, η Γερμανία εξαρτάται από την Κίνα και τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι η Κίνα βάζει φρένο στην επιδότηση των εισαγωγών. Η εικόνα είναι δραματικότερη τρία χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης. Το 2007 ήταν τα στεγαστικά. Το 2008 ήταν η κατάρρευση της Λήμαν και άλλων τραπεζών. Στις αρχές του 2009 ήταν η ύφεση των τραπεζών που πέρασε στην πραγματική οικονομία. Στο τέλος του 2009 έλεγαν ότι θα το ελέγξουν και το 2010 αναγνωρίζουν ότι μπαίνουν πια σε χειρότερη βουτιά.

Η Ελλάδα είναι η χώρα που την έχουν σαν παράδειγμα ότι έχει τη μεγαλύτερη ύφεση στην Ευρώπη. Η ύφεση είναι η επιβεβαίωση ότι δεν μπορεί να δουλέψει το Μνημόνιο. Τα ελλείμματα συνεχίζονται και ο μόνος τρόπος που ελπίζουν να ξεφύγουν είναι με ακόμα μεγαλύτερες περικοπές. Πρόκειται για παντελή χρεοκοπία του συστήματος. Ολο και περισσότερο πια λένε ότι η Ελλάδα θα πάει για χρεοκοπία, «αναδιάρθρωση» το λένε, έστω κι αν το ξορκίζουν.

Ελπίζανε διεθνώς και στην Ελλάδα ότι οι τράπεζες θα μπορέσουν να ξεφορτωθούν τα τοξικά τους. Αυτή τη στιγμή είναι στη χειρότερη κατάσταση γιατί έχει γίνει στάση πληρωμών από διάφορες επιχειρήσεις και ιδιώτες. Παρόλο που τα κράτη τούς ρίχνουν λεφτά, δεν μπορούν να ανακάμψουν. Γι´ αυτό βλέπουμε και στην Ελλάδα ένα δεύτερο πακέτο στις τράπεζες. Φοβούνται ότι εκτός από την ύφεση, θα χρεοκοπήσουν κι άλλες μεγάλες τράπεζες διεθνώς. Γι´ αυτό ο Ολι Ρεν βγάζει κορώνες για την Ελλάδα ότι θα τα καταφέρει. Τα προβλήματα όμως έχουν μεγαλώσει, έχουν διαψευστεί όλες οι υποσχέσεις ότι θα μπορέσουν να ελέγξουν την οικονομία. Και πάνε σε ένα δεύτερο μνημόνιο, «επικαιροποιημένο» το λένε, με όσα δεν προβλέπονταν στο πρώτο, και με νέες ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές για να βρουν λεφτά.

Συνέπειες

Πολιτικά, όλα αυτά έχουν μεγάλες συνέπειες. Εντεκα μήνες μετά τις εκλογές και την ανάληψη της εξουσίας με 10 μονάδες διαφορά από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ελέγξει όχι μόνο τον κόσμο και το κίνημα, ούτε την κοινοβουλευτική του ομάδα. Η δήλωση που έκανε ο Παπακωνσταντίνου στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς ότι «ψηφίσαμε το ασφαλιστικό στις 8 Ιούλη γιατί έξι μήνες μετά δε θα μπορούσαμε να το περάσουμε», φανερώνει τα προβλήματα που έχει το ΠΑΣΟΚ. Παράλληλα, μιλάνε για έναν υπερυπουργό που να μπορεί να ελέγξει τα πάντα, την κοινοβουλευτική ομάδα, το υπουργικό συμβούλιο, τα στελέχη του κόμματος και όλο τον κομματικό μηχανισμό. Είναι κατάντια για μια κυβέρνηση που βγήκε με 43%, που κανονικά θα είχε τον έλεγχο των συνδικάτων, να ψάχνει κάποιον «σούπερμαν» για να ελέγξει την κατάσταση.

Τα προβλήματά τους φαίνονται και από το τι περιμένουν στις εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ έχει πάρει αγκαλιά δύο συμμάχους. Από τη μία τον Καρατζαφέρη και από την άλλη τη Δημοκρατική Αριστερά και προσπαθεί να στηριχτεί και στα δύο μπας και καταφέρει να επιβιώσει. Το βλέπουμε στην περιφέρεια Αττικής όπου συζητάει να κατεβάσει τον Σγουρό ο οποίος όταν μιλάει για τους μετανάστες, νομίζει κανείς ότι ακούει τον Καρατζαφέρη. Το βλέπουμε στο δήμο Αθήνας όπου συζητάει να κατεβάσει τον Συνήγορο του Πολίτη Καμίνη μαζί με τον Κουβέλη.

Ολα αυτά είναι αποτέλεσμα του εργατικού κινήματος. Οποιος λέει ότι το εργατικό κίνημα είναι «τι ´χες Γιάννη, τι ´χα πάντα» πρέπει να κοιτάξει το τελευταίο εξάμηνο. Τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης στα ΜΜΕ λένε «και τι έγινε;». Ακόμα και στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς έγραφε ένας δημοσιογράφος για την Ελλάδα «Και τι έγινε; Κάποιες γενικές απεργίες. Κάποιες εκρήξεις σε εργατικούς χώρους. Δεν έγινε και εξέγερση ή Δεκέμβρης». Αυτό είναι που φοβούνται. Τους απαντάμε λοιπόν ότι αν το εργατικό κίνημα ξεσηκώθηκε, αν ανάγκασε την κυβέρνηση να χάσει βουλευτές, αν έχει γίνει το φόβητρο για όλη την Ευρώπη, στην επόμενη φάση θα δώσει ακόμα μεγαλύτερες μάχες.

Αυτές είναι οι αλλαγές της χρονιάς που πέρασε και πάνω σε αυτές χτίζουμε τη συνέχεια. 

Είναι αναγκαίο να κοντράρουμε την Αριστερά του ρεαλισμού που έχει αρχίσει να λέει ότι τα πράγματα δεν προχωράνε και εμείς θα χρειαστεί να προσαρμοστούμε, να συνεργαστούμε. Οτι δεν είναι ώρα για περιπέτειες, ώρα για να βάζουμε αιτήματα όπως στάση πληρωμών του χρέους, φορολογείστε τους πλούσιους ή κρατικοποιείστε τις τράπεζες. Η Ελευθεροτυπία το είπε ξεκάθαρα σε άρθρο της πρόσφατα «ψίχουλα; Να συνεργαστεί η Αριστερά στα ψίχουλα για να μπορέσει να δείξει ότι υπάρχει κάποια προοπτική». 

Ο Τσίμας το είπε καλύτερα, ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν οι ευχαριστημένοι, δηλαδή της κυβέρνησης, οι αντίθετοι, δηλαδή οι εξωκοινοβουλευτικοί, και αυτοί που πρέπει να διαλέξουν τον τρίτο δρόμο και ο τρίτος δρόμος είναι να στηρίξουμε κριτικά την κυβέρνηση, αυτό δηλαδή που λέει ο Κύρκος και η Δημοκρατική Αριστερά. Και αυτό επηρεάζει μεγάλα κομμάτια της Αριστεράς, σίγουρα το ΣΥΝ και σε ένα βαθμό και το ΚΚΕ.

Χρειάζεται να γυρίσουμε στον Γκράμσι την περίοδο 1921-26 όταν προσπάθησε να ξαναστήσει το ΚΚ Ιταλίας. Ηταν ένας από τους επαναστάτες που προσπάθησαν να στήσουν κομμουνιστικά κόμματα στη Δύση πάνω στην παράδοση των μπολσεβίκων. Και έκανε κόντρα και με τους δικούς του μέσα στο κόμμα και με τους σοσιαλδημοκράτες -όταν στην κυβέρνηση ήταν ο Μουσολίνι- απέναντι στην αντίληψη ότι είναι η περίοδος της αστικής δημοκρατικής επανάστασης και πρέπει να συγκροτήσουμε λαϊκά μέτωπα όπως αυτά που έγιναν αργότερα το ´36. 

Ο Γκράμσι έλεγε ότι το ΚΚ χρειάζεται να συγκρουστεί και να προχωρήσει στη σοσιαλιστική επανάσταση. Ελεγε ότι τη λύση, τη στρατηγική και τη τακτική, τη δείχνει ο Λένιν και το τι έκανε στη Ρωσία το 1917. Το 1917 στη Ρωσία επικρατούσε χάος, οικονομικό, πολέμου και διάλυσης και ο Λένιν εφαρμόζοντας τη σωστή στρατηγική και τακτική, έβαλε την εργατική τάξη μπροστά και από αυτό το χάος διαμόρφωσε μια κοινωνία με έλεγχο και οργάνωση. Αυτός είναι ο τρόπος, έλεγε ο Γκράμσι, που οι επαναστάτες πρέπει να λειτουργούν, ιδιαίτερα στις μεγάλες κρίσεις. Ιδιαίτερα όταν η κυρίαρχη τάξη δεν μπορεί να προχωρήσει.

Εχοντας αυτή την παράδοση, βάζουμε μπροστά τρία πράγματα. Το πρώτο είναι να στηρίζουμε τις μάχες που ξεσπάνε. Να είμαστε εκεί και να τις στηρίζουμε. Ο Γκράμσι έλεγε ότι η Αριστερά εκείνη την περίοδο γεμίζει τον κόσμο απαισιοδοξία γιατί είναι η ίδια απαισιόδοξη. Οτι ο κόσμος είναι λιγότερο απαισιόδοξος και ότι θέλει ένα στήριγμα. Το βλέπουμε αυτό καθαρά σήμερα. Ο κόσμος θέλει στήριγμα κι αυτό ξεκινάει από τις 11 Σεπτέμβρη για να γίνει η διαδήλωση της ΔΕΘ μεγάλη ιστορία. Δε θα αφήσουμε την οργάνωσή της στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, θα είμαστε σε όλες τις γειτονιές και τους εργατικούς χώρους για να γίνει η ΔΕΘ ένα μεγάλο ξεκίνημα. Και από κει και πέρα στήριγμα σε όλες τις μάχες που ξεκινάνε, στον ΟΣΕ, τη ΔΕΗ, στις τράπεζες.

Στήριγμα

Οι τοπικοί πυρήνες του ΣΕΚ παίζουν μεγάλο ρόλο τη χρονιά που ανοίγει. Πρώτα απ´ όλα στον τρόπο που κάθε πυρήνας θα στηρίζει τους αγώνες. Ο Γκράμσι έλεγε ότι αυτό δε γίνεται με μηχανιστικούς τρόπους. Στήριγμα σημαίνει ότι είσαι κομμάτι του αγώνα και της τάξης. Οι πυρήνες πρέπει να σταθεροποιήσουν σε όλες τις γειτονιές τις σχέσεις τους με τους εργατικούς χώρους. Ολα τα μέλη χρειάζεται να πηγαίνουν σε εργατικούς χώρους. 

Εγραφε ο Γκράμσι για τα μέλη: «Ο αριθμός των μελών και η πολιτική τους δυνατότητα, είναι το πρώτο. Θα πρέπει να είναι αρκετά σε κάθε πυρήνα για να επιτρέπουν τη συνεχή επέκταση της επιρροής μας. Δεύτερον, κάθε μέλος χρειάζεται να συμμετέχει στην πρακτική δουλειά. Απαιτείται η δυνατότητα των μελών να δουλέψουνε μέσα στις μάζες, να είναι συνεχώς παρόντα εκεί μέσα. Και τέλος, η δυνατότητα των τοπικών οργανώσεων και ατομικά κάθε συντρόφου να αντιμετωπίσει απρόβλεπτες καταστάσεις και να έχουν τη σωστή αντιμετώπιση ακόμα και πριν φτάσει η γραμμή. Να σπάσουμε την παθητικότητα. Να πάψουμε να περιμένουμε να έρθει η γραμμή. Να είμαστε ενεργοί και συνδεδεμένοι με αυτά που συμβαίνουν σε κάθε τόπο, σε κάθε πυρήνα, σε κάθε γειτονιά».

Αυτό είναι το κόμμα που θέλουμε να χτίσουμε και αυτό είναι το τι πρέπει να κάνουμε φέτος. Χρειάζεται οι πυρήνες να δουλέψουν έτσι. Περισσότερα μέλη, όλα τα μέλη στη δράση, περισσότερη σύνδεση με τους εργατικούς χώρους, πρωτοβουλίες για όσα συμβαίνουν τοπικά. 

Μαζί με όλα αυτά, δίνουμε τη μάχη των ιδεών. Η παθητικοποίηση της Αριστεράς και ο ρεαλισμός έχει επηρεάσει ιδέες, έχει πάει διανοούμενους προς τα δεξιά. Οπου κι αν είμαστε, σε κάθε πόλη, δίνουμε τη μάχη των ιδεών, με την Εργατική Αλληλεγγύη και το ΣΑΚ, με τα μαρξιστικά φόρουμ. Οι συζητήσεις στα πανεπιστήμια θα παίξουν ρόλο στο να ξεσηκώσουν, δε θα περιμένουμε την αυθόρμητη αντίδραση στα νομοσχέδια της Διαμαντοπούλου.

Για να αντιμετωπίσουμε τη χρεοκοπία ενός συστήματος που δεν πέθανε και προσπαθεί να φορτώσει την κρίση στην εργατική τάξη, αλλά και μια Αριστερά παθητική προσαρμοσμένη και ρεαλιστική, οι επαναστάτες χρειάζεται να μπουν στο κέντρο για να στηρίζουν τους αγώνες, να δίνουν τη μάχη των ιδεών και να μεγαλώνουν. Αυτή τη δουλειά ξεκινάμε από τη Θεσσαλονίκη, από την οργάνωση της διαδήλωσης στην ΔΕΘ με την εμπειρία και την έμπνευση ότι η επόμενη χρονιά μπορεί να έχει νίκες για την εργατική τάξη.

ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Ξεκινάμε αυτή τη συζήτηση με την πολιτική σημασία των αυτοδιοικητικών εκλογών της 7ης Νοέμβρη, των εκλογών του Καλλικράτη. Για προφανείς λόγους η κυβέρνηση προσπαθεί να υποβαθμίσει αυτές τις εκλογές. Είναι η κυβέρνηση που την ποδοπάτησε το κύμα των εργατικών κινητοποιήσεων τους τελευταίους μήνες και δε ξέρει ακόμα που θα βρίσκεται στις 7 Νοέμβρη. Εχει κάθε λόγο να φοβάται αυτές τις εκλογές και από τη μεριά μας έχουμε κάθε λόγο να βλέπουμε ότι αυτές οι εκλογές είναι μια κρίσιμη μάχη, μια ευκαιρία να μαυριστεί η κυβέρνηση του μνημονίου, του ΔΝΤ και της ΕΕ.

Για όλα τα κόμματα αυτές οι εκλογές είναι δύσκολη μάχη. Καταρχήν για τα κόμματα του αντίπαλου στρατοπέδου. 

Ο Σαμαράς πήρε την ηγεσία της ΝΔ και θα άναβε λαμπάδα στην Παναγιά δέκα φορές ίσαμε το μπόι του αν δεν είχε να αντιμετωπίσει τόσο γρήγορα τη δοκιμασία των εκλογών. Μπορεί να οδηγήσει τη ΝΔ να ανακάμψει; Η απάντηση είναι όχι και το ξέρουν όλοι, ότι μέσα σε ένα χρόνο δε γυρίζει ένα κόμμα που έπαθε τη συντριβή που έπαθε η ΝΔ πέρσι. Κάνει μια προσπάθεια να εμφανίσει ότι η ΝΔ είναι ενάντια στο μνημόνιο και θα είναι μάχη σε αυτές τις εκλογές να καταγγείλουμε τους απατεώνες της ΝΔ. Θυμίζοντας τη δήλωση του Σαμαρά ότι «καταψηφίζουμε για να μην αφήσουμε το πεζοδρόμιο να είναι η μόνη αντιπολίτευση, πρέπει να υπάρχει αντιπολίτευση και μέσα στη Βουλή». Με άλλα λόγια, τρίπλα είναι, για να μην έχουμε περισσότερο πεζοδρόμιο. Εχει άλλωστε κάνει και δηλώσεις ότι «καταψηφίσαμε μεν αλλά αποτελεί διεθνή δέσμευση της χώρας και εμείς τις διεθνείς δεσμεύσεις τις σεβόμαστε». Αρα είναι υπέρ του μνημονίου και δε θα περάσει αυτή η απάτη.

Υπάρχει κρίση στο ΛΑΟΣ. Οσο πλησιάζει η μέρα των εκλογών γίνεται και περισσότερο ορατό. Σε αυτές τις εκλογές δεν υπάρχει η προοπτική να καταγραφεί άνοδος της ακροδεξιάς μέσα από την αγανάκτηση που έχει ο κόσμος με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Το ξέρει και προσπαθεί να αποφύγει την άμεση καταγραφή, Τατούλης στην Πελοπόννησο, Ψωμιάδης στη Θεσσαλονίκη, γιατί δεν κατεβαίνει ο Αβραμόπουλος στην Αττική. Αυτοί είναι οι χειρισμοί του. Είναι τσόντα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ σε ο,τιδήποτε χρειαστούν. 

Ευκαιρία

Με αυτό το τοπίο, είναι ευκαιρία για την Αριστερά αυτές οι εκλογές. Οι δυνατότητες είναι στις 7 Νοέμβρη να βγει ένα πολιτικό τοπίο που να δείχνει ότι το κύμα των εργατικών αγώνων έχει οδηγήσει σε άνοδο της Αριστεράς. 

Αντικειμενικά είναι εφικτό, αλλά έχει και δυσκολίες. Πρώτα από όλα γιατί υπάρχει κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στη συγκρότηση των ψηφοδελτίων του είναι ενδεικτικά της κατάστασης ότι κατάφεραν, την ώρα που ανοίγουν οι δυνατότητες για την Αριστερά, να είναι το κομμάτι που έχει διασπάσεις προς τα δεξιά. Είναι πρωτοφανές κατόρθωμα στην ιστορία της Αριστεράς. Αντί να διαγράψουν τον Κουβέλη, οδηγήθηκαν σε ένα βελούδινο διαζύγιο. Κανείς στον ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιμετωπίζει τη διάσπαση σαν ευκαιρία να απαλλαγούν από το δεξιό κομμάτι, το αντιμετωπίζουν σαν προσαρμογή ότι πάμε για εκλογές, να μην αφήσουμε τον Κουβέλη να μας πάρει ψήφους. 

Υπάρχει υποβόσκουσα κρίση και στο ΚΚΕ. Φαινομενικά έχει ανακοινώσει τους υποψήφιους του και ξεκινά την προεκλογική του εκστρατεία. Εμφανίζεται σαν το κομμάτι της Αριστεράς που μπορεί πιο εύκολα να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που ανοίγουν για την Αριστερά αυτό το διάστημα. Παρόλα αυτά ούτε το ΚΚΕ είναι σε κατάσταση ανόδου. Εχουμε εμπειρίες για διαγραφές στο χώρο του. Διαγράφει τα μέλη του που ασκούν κριτική σε σχέση με το σεχταρισμό του ΠΑΜΕ.

Θα χρειαστεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να δώσει τη μάχη ότι η Αριστερά μπορεί να βγει ενισχυμένη από τις εκλογές. Να δείξει ότι υπάρχει ένα τρίτο κομμάτι της Αριστεράς που όχι μόνο είναι εναλλακτική λύση αλλά και ανερχόμενη λύση. Αυτή είναι η πολιτική σημασία των εκλογών και πρέπει να δουλέψουμε αντίστοιχα. Κοντράρουμε τις αντιλήψεις που υποτιμούν τη μάχη των εκλογών. Η αποχή από τις εκλογές ευνοεί το ΠΑΣΟΚ και το Σαμαρά. Θα τους δώσει τη δυνατότητα να εμφανίσουν ποσοστά που δεν έχουν, αν απέχει το αριστερό κομμάτι από τις εκλογές.

Θα χρειαστεί να κάνουμε μια καμπάνια με συγκεκριμένες επιλογές. Πρώτα από όλα, επιλέγουμε κατεβάσματα που θα εξασφαλίσουν τη μάξιμουμ ορατότητα και τη μάξιμουμ πολιτική επιρροή του αποτελέσματος που θα καταγράψουμε. Πρώτος στόχος να συγκροτήσουμε ψηφοδέλτια και στις 13 περιφέρειες και στους μεγάλους δήμους. Δεύτερον, πάμε για καμπάνια πολιτική και όχι με βάση τα τοπικά μικροπροβλήματα. Καμπάνια με κέντρο το αίτημα παγώστε το χρέος και γιατί αφορά την τοπική αυτοδιοίκηση που πνίγεται στα χρέη και γιατί είναι κεντρικό πολιτικό ζήτημα.

Θα μιλήσουμε για τον Νετανιάχου και για τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις του Παπανδρέου με το Ισραήλ. Χιλιάδες κόσμος του ΠΑΣΟΚ φρίτει με το γεγονός ότι ο γιος του ανθρώπου που έφερε τον Αραφάτ στην Ελλάδα, φτάνει να φέρνει τον Νετανιάχου. Θα το αναδείξουμε μέσα στην προεκλογική περίοδο. Το ίδιο με το θέμα των μεταναστών, ιδιαίτερα στο δήμο της Αθήνας και την περιφέρεια Αττικής. Ολα αυτά μαζί με τις μάχες του κόσμου για να σώσει το νοσοκομείο του, το σχολείο του, τη δημοτική επιχείρηση είτε είναι ΚΑΠΗ είτε παιδικός σταθμός. Η καμπάνια μας θα είναι συμπαράσταση στις απεργίες αλλά και πικετοφορίες για όλα τα ζητήματα. Ετσι θα φτάσουμε στις 7 Νοέμβρη σε ένα αποτέλεσμα που θα δώσει δύναμη για τη συνέχεια του κινήματος.

ΜΕ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

Μιχάλης, ιδιωτικός υπάλληλος, Ιλιον

Στην 5ωρη στάση εργασίας του μετρό μέσα στον Αύγουστο αποφασίσαμε να πάμε στην απεργιακή φρουρά και η πολιτική συζήτηση ήταν για το χρέος, αν μπορεί να γίνει στάση πληρωμών, ποια η στάση απέναντι στην ΕΕ. Χρειάζεται όλοι οι σύντροφοι να αποκτούν τέτοιες εμπειρίες από εργατικούς χώρους, οι πυρήνες να παίρνουν πρωτοβουλίες. Πάντα μιλούσαμε για στρατολογίες στους εργατικούς χώρους, χρειάζεται να τις εντείνουμε.

Σεραφείμ, δάσκαλος, Χανιά

Είμαστε αντιμέτωποι με την προσαρμογή πολλών και με πολλούς τρόπους σε συνδικαλιστικό και πολιτικό επίπεδο. 

Παράδειγμα πρώτο από τα Χανιά. Οι ανανεωτικοί που έφυγαν από τον ΣΥΝ ήταν μόλις δύο άτομα. Κατάφεραν όμως να τραβήξουν πίσω τους όλο το ΣΥΡΙΖΑ, τους Οικολόγους και ένα κομμάτι από το ΠΑΣΟΚ για να κατέβουν στις δημοτικές εκλογές κάτω από την ηγεσία του ενός από τους δύο. Αυτό έχει φέρει κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ Χανίων. 

Το δεύτερο παράδειγμα προσαρμογής έρχεται από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Η ΠΑΣΚΕ των δασκάλων στηρίζει τα μέτρα που προτείνει η Διαμαντοπούλου. Ο Μπράτης ζήταγε μέχρι προχτές να αυξηθούν οι μόνιμοι διορισμοί, έστησε η Διαμαντοπούλου μια συνάντηση με τη ΔΟΕ και ανακοίνωσε προσλήψεις αναπληρωτών και βγήκε μετά ο Μπράτης και μίλησε για μεγάλη νίκη. Πρόκειται για προσαρμογή. Προσπαθεί η υπουργός να περάσει διευρυμένο ωράριο στα σχολεία και η ΠΑΣΚΕ το διαλαλεί ως θετικό. 

Ερχεται σε σύγκρουση η προσαρμογή με το κομμάτι του κόσμου που ρωτάει γιατί δεν πήγαμε σε απεργία διαρκείας. Τουλάχιστον 800 σχολεία λένε ότι δε θέλουμε να μπούμε στο διευρυμένο ωράριο. Το καταλαβαίνει αυτό η κυβέρνηση και μεγαλώνει τις πιέσεις στην Αριστερά και στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να προσαρμοστεί. Από τη πλευρά μας χρειάζεται να δώσουμε μάχη ενάντια στην προσαρμογή. Να επιμείνουμε ότι δεν κάνουμε καμία έκπτωση ούτε στο απεργία διάρκειας ούτε στο αίτημα για στάση πληρωμών του χρέους. 

Νίκος, Θεσσαλονίκη

Χρειάζεται να θυμηθούμε το ρόλο που έπαιξε η ΔΕΘ του 2005 σαν η πρώτη μεγάλη κινητοποίηση ενάντια στην ΝΔ. Η πρωτοβουλία μας να πολιτικοποιήσουμε τη διαδήλωση με την πικέτα «στοπ στον Καραμανλή» δίνοντας αντικυβερνητικό χαρακτήρα έφερε ένα μεγάλο απεργιακό κύμα αμέσως μετά αλλά και το φοιτητικό κίνημα των καταλήψεων. Φέτος που τα μέτωπα είναι πολύ μεγαλύτερα, ξανά όλοι οι δρόμοι περνούν από τη ΔΕΘ, η επιτυχία της θα έχει ρόλο στις εξελίξεις, αυτή τη φορά κόντρα στον Παπανδρέου.

Ελίνα, φοιτήτρια, Πειραιάς

Η ΔΕΘ πρέπει να γίνει ένα μεγάλο πολιτικό γεγονός ακριβώς επειδή γίνεται μετά τις 7 πανεργατικές απεργίες. Από το Κρατικό Νίκαιας θα ανέβει στην διαδήλωση μεγάλος αριθμός γιατρών και συζητάνε και το αν θα ταξιδέψουν οργανωμένα σαν Σύλλογος με λεωφορεία. Πετύχαμε εργαζόμενους της ΔΕΗ και του ΗΣΑΠ στις εξορμήσεις μας, ο πρώτος μας είπε ότι σίγουρα το συνδικάτο θα ανέβει φέτος της ΔΕΘ αλλά και ο εργαζόμενος στον ΗΣΑΠ μας είπε το ίδιο. Χρειάζεται σαν πυρήνες να δώσουμε μεγάλη έμφαση στους εργατικούς χώρους φέτος, με σταθερή παρουσία, με παρουσία στις συνελεύσεις, με συζητήσεις για το επαναστατικό κόμμα και την ένταξη σε αυτό.

Γιώργος, Ζωγράφου

Μέσα σε αυτή την περίοδο κρίσης, το υπουργικό συμβούλιο της προηγούμενης βδομάδας το μόνο που έκανε ήταν να εγκρίνει το σχέδιο του Χρυσοχοϊδη και του Βούγια για τους μετανάστες, τους φτωχούς και τους άστεγους. Θυμίζουν έντονα τη ΝΔ πριν ένα χρόνο που έκανε σπασμωδικές κινήσεις για να διασπάσει το κίνημα και να το διαλύσει. 

Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ πραγματικά αγανακτεί με αυτή την πολιτική. Το είδαμε στις τελευταίες εξορμήσεις που έγιναν στο Ζωγράφου και τα Ιλίσια, μετά τις διακοπές, με κόσμο που μας περίμενε και ήρθε να πάρει την εφημερίδα. Οι γειτονιές και οι εργατικοί χώροι πρέπει να είναι στο κέντρο της δράσης μας, οι αφίσες μας πρέπει να κυριαρχούν για να βλέπει ο κόσμος ότι ξεκινάμε δυναμικά με διαδήλωση στη ΔΕΘ.

Μαργαρίτα, δασκάλα, Χανιά

Στους εργατικούς χώρους που παρεμβαίνουμε αλλά και στις εξορμήσεις μας στις πλατείες φαίνεται πια ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ένας διακριτός πόλος της Αριστεράς, γιατί έχει ξεκάθαρες ιδέες και απαντήσεις στην κρίση. Σε αυτό θα βασιστούμε στις εκλογές όπου θα κατέβουμε και στο δήμο Χανίων. Δεν είναι στόχος μας να κάνουμε τυχαίες συνεργασίες μαζεύοντας ψήφους, στόχος μας είναι να προβάλλουμε την στάση πληρωμών και την αντίθεση στον Καλλικράτη ο οποίος είναι οι επιταγές του ΔΝΤ στους δήμους. Αυτό πρέπει να είναι το βασικό μας πρόταγμα, να διαγραφούν τα χρέη των δήμων, να σταματήσουμε να πληρώνουμε το χρέος, να κρατικοποιήσουμε τις τράπεζες. Αυτά μας ξεχώρισαν από την υπόλοιπη αριστερά και έκαναν πολύ κόσμο και από το ΠΑΣΟΚ και από το ΚΚΕ και από το ΣΥΡΙΖΑ να κοιτάξουν προς τη μεριά μας.

Αργυρή, φοιτήτρια, Γιάννενα

Στα Γιάννενα έχουν ξεκινήσει οι διαδικασίες για τη συμμετοχή στις εκλογές και στην περιφέρεια και στο δήμο. Δίνουμε προσοχή στις συνεργασίες και στο πλαίσιο. Προβάλουμε το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και με βάση αυτό συνεργαζόμαστε. Θέλουμε τα ψηφοδέλτιά μας να είναι η έκφραση των αντιστάσεων που ξεδιπλώθηκαν το προηγούμενο διάστημα, που θα έχουν υποψήφιους γιατρούς των επισχέσεων εργασίας, εκπαιδευτικούς των απεργιών, φοιτητές των καταλήψεων. 

Θέλουμε προεκλογική καμπάνια με κέντρο τους εργατικούς χώρους όπου ξεδιπλώθηκαν οι αντιστάσεις, με πολιτική συζήτηση για τα μεγάλα ζητήματα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία βγαίνει η σύγχυση της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Στα Γιάννενα, ο ΣΥΝ κατεβαίνει με το ΠΑΣΟΚ, κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ το στηρίζουν, άλλα θέλουν να κατέβουν μαζί μας. Εμείς προωθούμε ένα αντικαπιταλιστικό ψηφοδέλτιο και θέλουμε τους καλύτερους αγωνιστές μαζί μας.

Λίλιαν, Περιστέρι

Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα το αναδεικνύουμε σε κάθε μας βήμα. Δε θα κάνουμε πίσω στις εκλογές. Τα προβλήματα του δήμου Περιστερίου, για παράδειγμα, θα λυθούν μόνο αν γίνει στάση πληρωμών του χρέους του δήμου. Στόχος μας πρέπει να είναι να συνδεθούμε με τους εργαζόμενους και τα τοπικά σωματεία στην περιοχή. Στις τοπικές εκλογές του 2006 η Συμμαχία για την Υπερνομαρχία πήρε 1,6% στο Περιστέρι κι η μεγάλη πλειοψηφία ήταν από κόσμο του ΠΑΣΟΚ, που επειδή είχαμε παλέψει μαζί του, μας ψήφισε. Θέλουμε μέσα στο δημοτικό σχήμα στο Περιστέρι να χωράει κόσμος του ΠΑΣΟΚ και της κοινοβουλευτικής Αριστεράς που σπάει από τα κόμματα αυτά και βλέπει ως λύση το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα.