11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ - ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Νέο ξεκίνημα αγώνων

Αν το περσινό συλλαλητήριο στη ΔΕΘ αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του Καραμανλή και της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, το φετινό μπορεί να γίνει η αφετηρία να ξαναπιάσουμε το νήμα των μεγάλων αγώνων της περσινής χρονιάς πολιορκώντας στην Θεσσαλονίκη την χρεοκοπημένη κυβέρνηση Παπανδρέου.

Να δώσουμε μαζική δυναμική απάντηση στο νέο «επικαιροποιημένο» μνημόνιο που ετοιμάζει η κυβέρνηση και στηρίζουν το ΛΑΟΣ και η ΝΔ - όσο και να δημαγωγεί ο Σαμαράς ότι το κόμμα του είναι ενάντια στο «Μνημόνιο». Να πούμε όχι στον Καλλικράτη που διαλύει τους δήμους και τις υπηρεσίες τους απολύοντας δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους και να πάμε στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές εν μέσω αγώνων και όχι αδράνειας. 

Να πούμε όχι στις ιδιωτικοποιήσεις στον ΟΣΕ, τις συγκοινωνίες, τη ΔΕΗ, όχι στα δώρα της κυβέρνησης Παπανδρέου στα γεράκια της αγοράς. Να απαιτήσουμε αυξήσεις στους μισθούς να μην αφήσουμε να περάσουν οι περικοπές στην Υγεία, την Παιδεία, την Πρόνοια.

Να βάλουμε φρένο στην ρατσιστική εκστρατεία της κυβέρνησης που αντί για νομιμοποίηση, ιθαγένεια και άσυλο που υπόσχονταν προεκλογικά, βάζει τη Frontex να κυνηγάει τους πρόσφυγες που θαλασσοπνίγονται στο Αιγαίο, την ίδια στιγμή που στο κέντρο της Αθήνας η ΕΛ. ΑΣ οργανώνει ρατσιστικές σκούπες χρησιμοποιώντας τους μετανάστες σαν αποδιοπομπαίους τράγους.

Να πούμε όχι στην πολιτική της κυβέρνησης που δεν δίστασε να καλέσει για πρώτη φορά πρωθυπουργό του Ισραήλ στην πρόσφατη επίσκεψη του αρχισφαγέα Νετανιάχου, ενώ την ίδια στιγμή σπαταλάει δισεκατομμύρια σε εξοπλισμούς για να συμμετέχει στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στο πλευρό των αμερικάνων σε επεμβάσεις στο Αφγανιστάν και αλλού.

Nα στείλουμε καθαρά το μήνυμα στις συνδικαλιστικές ηγεσίες για άμεση απεργιακή κλιμάκωση με οργάνωση των αγώνων από τα κάτω.

Να απαιτήσουμε, τέλος τη διαγραφή του χρέους και την κρατικοποίηση των τραπεζών κάτω από εργατικό έλεγχο σαν την μοναδική διέξοδο από τους εκβιασμούς Κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Αυτά τα αιτήματα, ενταγμένα μαζί με την απαγόρευση των απολύσεων, την φορολόγηση των κερδών, το σταμάτημα των εξοπλισμών σε ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης αποτελούν τη μόνη ρεαλιστική απάντηση, ώστε την κρίση να μην την πληρώσουν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί, αλλά οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι καπιταλιστές.

Το απεργιακό κίνημα που έχει ξεσπάσει τον τελευταίο χρόνο στην Ελλάδα δεν μπορεί να συγκριθεί με κανένα άλλο, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. 

Υπάρχουν απλοί τρόποι για να το διαπιστώσει κανείς αυτό. Κάντε μια ηλεκτρονική αναζήτηση στα αγγλικά στην λέξη «crisis»-κρίση. Μετά τα λήμματα που αναφέρονται στον ορισμό της λέξης από ηλεκτρονικά λεξικά ακολουθούν δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου που στη συντριπτική τους πλειοψηφία αφορούν την Ελλάδα και την οικονομική κρίση. Μετά κάντε μια αναζήτηση στην λέξη protest (διαμαρτυρία) και το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο, άφθονα άρθρα και αναλύσεις για τις γενικές απεργίες στην Ελλάδα.

Ποτέ άλλοτε δεν έχει χυθεί τόσο μελάνι και δεν έχουν ειπωθεί τόσα πολλά για να περιγράψουν τι συμβαίνει στην Ελλάδα και αυτό, βέβαια, δεν είναι τυχαίο. Από τη μια είναι το γεγονός της κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας στα πλαίσια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού. 

Όμως αυτό που κάνει τη διαφορά είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα αποτελεί σήμερα το πιο σκληρό πεδίο μάχης στη μεγαλύτερη ταξική σύγκρουση που εξελίσσεται σε πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο για το ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα αυτής της οικονομικής κρίσης. Οσο και να ψάξει κανείς, δεν θα βρει εύκολα χώρα στην οποία να έχουν γίνει μέσα σε λίγους μήνες επτά πανεργατικές απεργίες. 

Αυτήν την προφανή αλήθεια έχει βαλθεί να εξαφανίσει η επίσημη κυβερνητική και μη προπαγάνδα. Οι απεργίες, λένε, «δεν έχουν λαϊκή υποστήριξη, δεν είναι ανάλογες με την ένταση της επίθεσης», «ο κόσμος ταλαιπωρείται, χάνει τα μπάνια του», «η αγορά και ο τουρισμός έχουν καταρρεύσει από τις απεργίες». «Και που έγιναν τόσες απεργίες, τι έγινε, η κυβέρνηση τα περνάει τα μέτρα» είναι άλλο ένα επιχείρημα που αναπαράγεται ευρέως, ακόμα και από κομμάτια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που αναζητούν «νέους τρόπους πάλης».

Επιστράτευση

Τα ψέματά τους τα διαψεύδει καταρχήν η ίδια τους η πρακτική: Αν η κυβέρνηση δεν φοβάται αυτό το κίνημα γιατί έβγαλε μια προς μια παράνομες και καταχρηστικές όλες τις απεργίες του καλοκαιριού; Γιατί έφτασε στο σημείο να χρησιμοποιήσει ακόμα και την επιστράτευση για να αντιμετωπίσει την κινητοποίηση των ιδιοκτητών φορτηγών; Αν οι απεργίες δεν έχουν τη συμπάθεια του κόσμου, γιατί τα δελτία ειδήσεων τις είχαν κάθε μέρα κεντρικό τους θέμα, βγάζοντας «αγανακτισμένους πολίτες» να χύνουν για ώρες δηλητήριο από τα παράθυρα ενάντια στις απεργίες των ναυτεργατών, των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας, των εργαζόμενων της ΔΕΗ;

Η κυβέρνηση και τα αφεντικά φοβούνται το εργατικό κίνημα, όπως ο διάολος το λιβάνι και έχουν αρχίσει αυτό πλέον να το καταλαβαίνουν ακόμα και οι ελεγκτές της τρόικας, του ΔΝΤ, της ΕΕ, όπως για παράδειγμα συνέβη με το ζήτημα της ΔΕΗ. Η πρόταση για την ιδιωτικοποίηση στη ΔΕΗ πήγαινε και ερχόταν από την Κομισιόν στην κυβέρνηση, από την κυβέρνηση στην τρόικα και φτου κι από την αρχή όλο τον Αύγουστο, χωρίς τελικά να καταλήξει το πότε και πως θα προχωρήσει το συγκεκριμένο σχέδιο.

Εφτασε μόνο μια απειλή της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ ότι θα προχωρήσουν σε απεργία διαρκείας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση ώστε η κυβέρνηση - που μόλις τις ίδιες μέρες είχε καταφέρει να κλείσει άρον άρον την απεργία των ιδιοκτητών φορτηγών με αναβολή της ψήφισης του νόμου για τα ελεύθερα επαγγέλματα τον Σεπτέμβρη - να αναδιπλωθεί και να αφήσει το συγκεκριμένο μέτωπο για αργότερα.

«Για αργότερα» έχoυν μετατεθεί και το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, όπου οι εργαζόμενοι βγήκαν μαζικά στο δρόμο, το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ (όπου η απεργία τους είχε αναγκάσει την προηγούμενη κυβέρνηση να κάνει πίσω), αλλά και το ζήτημα με τις αστικές συγκοινωνίες, όπου και μόνο η αναφορά εκ μέρους Παπακωσταντίνου ότι πρέπει να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση τους, ξεσήκωσε την οργή του Ρέππα γιατί η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντέξει όλα αυτά τα μέτωπα ταυτόχρονα. Όχι τυχαία, αν σκεφτεί κανείς ότι τον Ιούλη έφτασε μόνο μια στάση εργασίας στην ΕΘΕΛ για να βρει και να βάλει η κυβέρνηση στους λογαριασμούς τα δεδουλευμένα που το υπουργείο αρνιόταν να καταβάλει στους εργαζόμενους. 

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, με συνεχείς επισχέσεις εργασίας οι νοσοκομειακοί γιατροί έχουν καταφέρει μέχρι στιγμής μήνα το μήνα να πληρωθούν όλες τις εφημερίες, παρά τις αποφάσεις για «κλειστούς προϋπολογισμούς» στα νοσοκομεία και οι καθηγητές επέβαλλαν να πληρωθούν τα λεφτά από τις διορθώσεις των πανελλαδικών προχωρώντας σε αποχή τον Ιούλιο. 

Και ενώ τα μεγάλα και πιο οργανωμένα συνδικάτα δίνουν τον τόνο, οι αντιστάσεις κάθε άλλο παρά περιορίζονται σε αυτά: Σε μικρούς και μεγάλους χώρους του ιδιωτικού τομέα -στην Ιντρακόμ, στο ΔΟΛ, στους Βιβλιοϋπάλληλους, στους Λιθογράφους, στα Φρονιστήρια, στα ΜΜΕ - σε μια σειρά από μικρούς και μεγάλους χώρους του ιδιωτικού τομέα ξεσπάνε κινητοποιήσεις, πολλές φορές νικηφόρες, που αναγκάζουν την εργοδοσία να πάρει πίσω απολύσεις. Χώροι όπως οι συμβασιούχοι αρχαιολόγοι δεν διστάζουν να κλείνουν την Ακρόπολη - μόλις εβδομήντα εργαζόμενοι με σύμβαση ημέρας στον ΟΠΑΠ έφτασαν να καταλάβουν το υφυπουργείο αθλητισμού - την ίδια στιγμή που τα ματς του Μουντιάλ μεταδίδονταν μόνο υπό τους ήχους της βουβουζέλας, επειδή απεργούσαν οι συμβασιούχοι και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ.

Αντιφάσεις

Όλα αυτά, βέβαια, δεν είναι εφάπαξ. Το φθινόπωρο μπαίνει, η φετινή χρονιά πλησιάζει στο τέλος της και βρίσκει την κυβέρνηση να υπολείπεται εκατοντάδες εκατομμύρια από το στόχο της. Μπλεγμένοι σε αυτές τις αντιφάσεις (και με τον καπιταλισμό να βυθίζεται παγκόσμια περισσότερο στην κρίση αντί να την ξεπερνάει), οι υπουργοί της κυβέρνησης συνεχίζουν τη μια να πιέζουν μιλώντας για την «αναγκαιότητα» του «επικαιροποιημένου» μνημονίου και την άλλη να αναδιπλώνονται σκίζοντας τα ρούχα τους ότι δεν πρόκειται να πάρουν νέα μέτρα. 

Αποφασιστικό ρόλο για το που θα γείρει η πλάστιγγα, θα παίξει η κλιμάκωση των αγώνων, των απεργιών, των καταλήψεων. Γιατί εκεί που οι αντιστάσεις κλιμακώνονται παίρνοντας αποφασιστικό και μετωπικό χαρακτήρα, η κυβέρνηση αναγκάζεται να υποχωρήσει ή να ρισκάρει συντριπτική ήττα. Η ανυποχώρητη νικηφόρα απεργία πείνας που έκαναν όλο το καλοκαίρι οι πρόσφυγες από το Ιραν ενάντια στην άλλη όψη της λιτότητας, αυτή του ρατσισμού και του μηδενικού ασύλου που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση και ο Χρυσοχοϊδης, είναι ένα παράδειγμα που δείχνει ότι η δύναμη για να γκρεμίσουμε το μνημόνιο βρίσκεται εδώ, μέσα σε κάθε εργαζόμενο ή άνεργο, φοιτητή ή μαθητή, ντόπιο ή μετανάστη. Ολοι εμείς μαζί στις 11 Σεπτέμβρη θα δώσουμε μαζικά την απάντησή μας στην πανελλαδική διαδήλωση στη ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη.

Και οι μετανάστες

Την άνοδο στη Θεσσαλονίκη με πούλμαν προκειμένου να συμμετάσχουν στο συλλαλητήριο στη ΔΕΘ οργανώνουν η Ενωση Μεταναστών Εργατών, η Κίνηση ενάντια στο ρατσισμό και την φασιστική απειλή και κοινότητες μεταναστών. Τα πούλμαν θα ξεκινήσουν το Σάββατο στις 8πμ από το Μουσείο.

«Την ίδια στιγμή που στο Πακιστάν από τη μια οι πλημμύρες και από την άλλη η πολιτική των ιμπεριαλιστών ρημάζουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις η Αστυνομία εξαπολύει επιχειρήσεις σκούπα σε βάρος μεταναστών από το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και ετοιμάζει νέες μαζικές απελάσεις» δήλωσε στην Εργατική Αλληλεγγύη ο Πέτρος Κωσταντίνου από την Κίνηση ενάντια στο ρατσισμό. «Χρειάζεται να απαιτήσουμε την εδώ και τώρα νομιμοποίηση των Πακιστανών μεταναστών, το σταμάτημα των ρατσιστικών επιχειρήσεων σκούπα στο κέντρο της Αθήνας και των απελάσεων. Να απαιτήσουμε τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και άσυλο για τους πρόσφυγες».

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση της Ενωσης Μετανταστών Εργατών: «Ολοι εμείς οι εργαζόμενοι και η νεολαία που θα βρεθούμε στην Πανελλαδική Διαδήλωση της ΔΕΘ στις 11 Σεπτέμβρη έχουμε την δύναμη να σταματήσουμε το ρατσιστικό κατήφορο της κυβέρνησης και να επιβάλουμε εναλλακτικές λύσεις που βάζουν τους ανθρώπους πάνω από τα συμφέροντα του κέρδους, του πολέμου και του ρατσισμού».

Από τα κάτω

Στις 11 Σεπτέμβρη έχουμε να στείλουμε ακόμα ένα μήνυμα, αυτή τη φορά με αποδέκτη τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Παναγόπουλο και την πλειοψηφία στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ: ότι είναι βαθιά γελασμένοι αν νομίζουν ότι ξεμπέρδεψαν με το εργατικό κίνημα της 5ης Μάη και των επτά πανεργατικών απεργιών. Ότι όπως και πέρσι, έτσι και φέτος θα τους αναγκάσουμε να συρθούν πίσω από τη δύναμη των αγώνων από τα κάτω. Η περσινή εμπειρία δείχνει ότι έχουμε αυτή τη δυνατότητα. 

Ηδη από το Δεκέμβρη του 2009, ο Παναγόπουλος προσέφερε στην κυβέρνηση Παπανδρέου, όση συναίνεση ήθελε, κάνοντας αβάντες στο «προϋπολογισμό» λέγοντας ότι κινείται στη «σωστή κατεύθυνση». Τόσο «σωστή», ώστε για πρώτη φορά η ΓΣΕΕ δεν κάλεσε ούτε καν ένα συλλαλητήριο ενάντια στον προϋπολογισμό. Τότε ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων σωματείων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα οργάνωσε την πρώτη «ανεπίσημη» πανεργατική απεργία από τα κάτω στις 17 Δεκέμβρη.

Στη συνέχεια, ο πρόεδρος και η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, αναπαράγοντας την προπαγάνδα της κυβέρνησης ότι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα δεν θα θιγούν, αρνήθηκαν να κατέβουν σε γενική απεργία στις 10 Φλεβάρη μαζί με την ΑΔΕΔΥ διασπώντας το κίνημα. Η απεργία που κάλεσε η ΓΣΕΕ στις 24 Φλεβάρη (υποτίθεται για άσχετο θέμα από το μνημόνιο, «τις συλλογικές συμβάσεις») εξελίχθηκε στην πρώτη πανεργατική, μόνο επειδή η ΑΔΕΔΥ κάτω από την πίεση αποφάσεων σωματείων και ομοσπονδιών αποφάσισε να απεργήσει την ίδια μέρα.

Αυτή τη στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ κατήγγειλε μαζικά η ίδια της η βάση, όταν στο μεγαλειώδες απεργιακό συλλαλητήριο στις 5 Μάη γιούχαρε μαζικά τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ στο Πεδίο του Αρεως. Η μαζικότητα και ο ριζοσπαστισμός στις 5 Μάη επέβαλλε στην ουσία τις πανεργατικές απεργίες που ακολούθησαν - έστω και με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ συστηματικά να απέχει ή να αποφεύγει να μιλήσει στις απεργιακές συγκεντρώσεις. 

Από αυτό το σερί των απεργιών προσπάθησε η συνδικαλιστική γραφειοκρατία να απεμπλακεί, εγκαταλείποντας τις απεργίες και προτείνοντας διάφορα γενικόλογα, όπως η προκήρυξη μιας κοινής ευρωπαϊκής απεργίας κάπου το Σεπτέμβρη και συλλαλητήριο στη ΔΕΘ και το ξεκίνημα δικαστικού αγώνα για «αντισυνταγματικότητα» του μνημονίου. Μέσα στο καλοκαίρι προχώρησε στο μεγαλύτερο ξεπούλημα, την υπογραφή της ΣΣΕ με το ΣΕΒ που προβλέπει μηδενικές αυξήσεις για το 2010 και το μισό 2011 και αυξήσεις 1,5% το υπόλοιπο 2011-12. Ξεπούλημα που πανηγύρισε σαν νίκη, την ίδια στιγμή που ο Λοβέρδος το χρησιμοποιούσε για να απαγορεύσει τις κλαδικές αυξήσεις - έχοντας περάσει ήδη και το ασφαλιστικό.

Σήμερα, λίγες μέρες μόνο πριν το συλλαλητήριο στη ΔΕΘ, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ δεν έχει οργανώσει το παραμικρό, αλλά παραδίδει «υπόμνημα» στον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση υιοθετώντας όψιμα το αίτημα για απαγόρευση των απολύσεων - αλλά στην ουσία ζητώντας ψίχουλα για τους ανέργους που πολλαπλασιάζονται μέρα τη μέρα με δραματική ταχύτητα. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία βρίσκεται εγκλωβισμένη ανάμεσα στην πίεση της βάσης να μην περάσει το επικαιροποιημένο μνημόνιο, οι ιδιωτικοποιήσεις στη ΔΕΗ, στον ΟΣΕ, τις συγκοινωνίες και την απόφαση της κυβέρνησης Παπανδρέου να εντείνει τις επιθέσεις.

Όπως και πέρσι, βήμα το βήμα, η πρωτοβουλία της βάσης από τα κάτω μπορεί να σπάσει αυτήν την αδράνεια, αποφασίζοντας απεργίες και φτιάχνοντας απεργιακές επιτροπές και φρουρές, οργανώνοντας τη συμμετοχή στα συλλαλητήρια, την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση στους αγώνες που ξεσπάνε. Πρώτο βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση είναι το μαζικό κατέβασμα στο συλλαλητήριο στις 11 Σεπτέμβρη στη ΔΕΘ, με αποφάσεις σε κάθε σωματείο και εργατικό χώρο.