Θα πάρει τέλος η κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ;

Πρόκειται για μια απογοητευτική εικόνα, που σπεύδουν να προβάλλουν τα ΜΜΕ για ευνόητους λόγους, για να δείξουν την «ανεπάρκεια» της αριστεράς που τρώγεται μεταξύ της. Ακόμα και η Παπαρήγα, έκανε λόγο για «καπετανάτα» στο ΣΥΡΙΖΑ που τρώγονται μεταξύ τους - για να δικαιώσει την απομονωτική στάση του ΚΚΕ μέσα στο εργατικό κίνημα. 

Φυσικά, το πραγματικό πρόβλημα στο ΣΥΡΙΖΑ - και στην αριστερά συνολικότερα - δεν είναι η πολυσυλλεκτικότητά του ή ο αριθμός των οργανώσεων που συμμετέχουν, αλλά η πολιτική τους ανεπάρκεια. 

Η πολιτική προοπτική που δίνουν όλες ανεξαιρέτως οι συνιστώσες του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να ξεπεράσει την ιδέα το πολύ ενός «αντιμνημονιακού μετώπου». Με την πιο βάρβαρη επίθεση να βρίσκεται σε εξέλιξη και τον κόσμο να αγωνίζεται επί μήνες στους δρόμους, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να του προτείνει τίποτα παραπάνω από το «να κατέβει στο δρόμο», «να ενωθεί» και να πει «όχι στο μνημόνιο» - ο, τι δηλαδή ο κόσμος κάνει ούτως ή άλλως και χωρίς να του το πει ο ΣΥΡΙΖΑ. 

Πρόκειται για μια υποτίμηση των αλλαγών που συντελούνται στο κίνημα και στις συνειδήσεις. Το μόνο που αντιπαραθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ στην «αναγκαιότητα του μνημονίου» είναι μια αβέβαιη προοπτική που ταλαντεύεται ανάμεσα σε δεξιοκεϋνσιανές προοπτικές «ανάπτυξης» για μια «διαφορετική διαχείριση προς όφελος του λαού» - προοπτικές τόσο γενικόλογες ώστε να τις χρησιμοποιεί άνετα ακόμα και ο Σαμαράς. 

Γι´ αυτό το λόγο, ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να ωφελείται από τις ραγδαίες εξελίξεις των τελευταίων μηνών βυθίζεται σε όλο και μεγαλύτερη κρίση. Γιατί παρουσιάζει ακόμα και τη διαγραφή του χρέους σαν «υπερβολικό» και «μη ρεαλιστικό» αίτημα. (Από την άλλη, αν ο ΣΥΡΙΖΑ κοντεύει να διαλυθεί από το πολύ «μινιμάρισμα» των συνιστωσών του, το «μαξιμάρισμα» του ΚΚΕ είναι ένας εύκολος τρόπος για την ηγεσία του να αποφύγει να μιλήσει συγκεκριμένα για το τι ακριβώς προτείνει σαν απάντηση στην κρίση μέχρι να «αλλάξουν οι συσχετισμοί» και να «γίνει κομμουνισμός»). 

Μπροστά στην κρίση του συστήματος και των κομμάτων που το διαχειρίζονται, η Αριστερά έχει μια τεράστια ευκαιρία. Το ενωτικό εγχείρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης που προτείνει - για διαγραφή του χρέους, κρατικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο, απαγόρευση των απολύσεων, μείωση των εξοπλισμών ανατροπή του Μνημονίου κυβέρνησης-ΔΝΤ-ΕΕ - δίνει πραγματικές απαντήσεις ενταγμένες σε μια ξεκάθαρα αντικαπιταλιστική προοπτική.