Χαράτσι κι από τον πληθωρισμό

Αυτό σημαίνει ότι πραγματικοί μισθοί και συντάξεις ξεκινούν από ένα σκαλί χαμηλότερα κατά 2,1%. Εάν σε αυτό προστεθεί η χασούρα 4%-5% από τα υπόλοιπα μέτρα περικοπών (πάγωμα μισθών, αυξημένη φορολογία, τσεκούρι στις κοινωνικές δαπάνες κλπ) τότε το χαράτσι μπορεί να ξεπερνά το 7%, ίσως και περισσότερο από το μαχαίρι που επέβαλε στους μισθούς και τις συντάξεις η κυβέρνηση της Ιρλανδίας. Το «μοντέλο» που ο Γ. Παπανδρέου λέει ότι δήθεν δεν θα ακολουθήσει.

Η άνοδος του δείκτη τιμών καταναλωτή εστιάζεται σε βασικά είδη: «Κατά 6,2% της ομάδας «Αλκοολούχα ποτά και καπνός». Κατά 2,8% της ομάδας «Ένδυση - υπόδηση». Κατά 0,5 % της ομάδας «Στέγαση», (κυρίως στα νοίκια). Κατά 2,8% της ομάδας «Μεταφορές» (κόμιστρα, βενζίνη)». 

Λίγες ημέρες πριν δημοσιοποιηθούν αυτά τα νούμερα ανακοινώθηκε υποχώρηση κατά 1,7% του ΑΕΠ το γ´ τρίμηνο του 2009, ενώ για ολόκληρο το 2009 η μείωση εκτιμάται 1,2%-1,5%, που θα στοιχειώσει και το 2010.

Ο συνδυασμός της οικονομικής συρρίκνωσης (ύφεση) με παράλληλη αναζωπύρωση του πληθωρισμού θυμίζει έναν οδυνηρό φαύλο κύκλο που οι οικονομολόγοι λένε «στασιμοπληθωρισμό»: η μείωση της παραγωγής εξαιτίας της μείωσης των κερδών, οδηγεί σε καθήλωση εισοδημάτων κι αύξηση της ανεργίας, σε περιβάλλον χαμηλότερων δαπανών κι ακριβότερων τιμών. Είναι ο «τίτλος» της πρώτης μεγάλης μεταπολεμικής ύφεσης του καπιταλισμού τη δεκαετία του ´70 (ύστερα από το «μπουμ» του 1950-60). 

Εκτίναξη

Σήμερα το «άρωμα» πληθωριστικών πιέσεων προκαλείται, κυρίως, από την εκτίναξη στις τιμές στα εμπορεύματα (μέταλλα, πετρέλαιο, τρόφιμα κλπ) στις αγορές προθεσμιακών συμβολαίων, οι οποίες «προεξοφλούν ανάκαμψη». Η τιμή του πετρελαίου το 2009 υπερδιπλασιάστηκε φτάνοντας τα 80 δολ., η τιμή του χαλκού ανέβηκε 136% και η τιμή της ζάχαρης βρέθηκε σε υψηλό διετίας με άνοδο 165% φέτος. 

Βέβαια, μπορεί ακόμη διεθνώς οι ανοδικές τάσεις στον τιμάριθμο να μην έχουν φανεί ξεκάθαρα, αλλά όλοι φοβούνται το «γύρισμα». 

Όχι μόνο εξαιτίας της χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας, αλλά και λόγω της υπερχρέωσης των κρατών με πληθωριστικό χρήμα (από τα πιεστήρια) και των ελλειμματικών προϋπολογισμών, ώστε να καλυφθούν οι «μαύρες τρύπες» της κρίσης ενός συστήματος που ζει από τις δικές μας μεταγγίσεις, σαν γέρικο βαμπίρ.

Όπως και να έχει, ο ανταγωνισμός που αναμένεται να ξεσπάσει το 2010 για την αναχρηματοδότηση των υπέρογκων χρεών με σημαία τη «δημοσιονομική πειθαρχεία», θα φέρει άνοδο του κόστους δανεισμού διεθνώς, αύξηση των φορολογικών βαρών και μείωση των δημόσιων δαπανών που πλήττουν τους απλούς ανθρώπους. 

Με αποτέλεσμα η αφαίρεση αυτών των στηριγμάτων της ζήτησης να απειλεί τις οικονομίες με νέα ύφεση. Είτε οι εταιρείες αυξήσουν τις τιμές για να περιορίσουν τις απώλειες στα περιθώρια κέρδους τους, είτε δεν το κάνουν μπας και καταφέρουν να προσελκύσουν αγοραστές. Διλήμματα που πιέζουν περισσότερο αδύναμους κρίκους του συστήματος, όπως ο ελληνικός καπιταλισμός. 

Οσο κι αν πασχίζουν ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου να καλύψουν με περικοκλάδες τα μαχαίρια που ετοιμάζουν, στο δια ταύτα είναι οι οργανωτές της επιβολής των πιο σκληρών μέτρων που απαιτούν οι «αγορές». Σε μια άτυπη συγκυβέρνηση «αγκαζέ» με τους Τρισέ και Αλμούνια, γύρω από το νέο «Πρόγραμμα Σταθερότητας», ώστε να ξελασπώσουν τον ελληνικό καπιταλισμό εις βάρος μας.