Συρία: Σφαγές και υποκρισία

Η αιματοχυσία στην Συρία συνεχίζεται εν μέσω μιας κλιμακούμενης διεθνούς υποκρισίας. Η σφαγή που εξαπέλυσε το καθεστώς στην πόλη Χούλα την περασμένη βδομάδα άφησε πίσω της πάνω από εκατό νεκρούς, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Το καθεστώς φαίνεται πως είναι στη φάση που εκκαθαρίζει τις εστίες της ένοπλης αντιπαράθεσης, χωρίς να λογαριάζει καμιά συνέπεια, αφού «μάχεται» για την επιβίωσή του. Οι Δυτικοί συνεχίζουν να βάζουν στο τραπέζι την προοπτική της επέμβασης, παρόλο που ακόμα και ο Κίσινγκερ σε πρόσφατη παρέμβασή του τόνισε ότι θα ήταν προτιμότερη η συνέχιση της «διπλωματικής προσπάθειας».

Πολύπλοκο μωσαϊκό

Η προοπτική της επανάληψης ενός Ιράκ ή ενός Αφγανιστάν στο ακόμα πιο πολύπλοκο μωσαϊκό της Συρίας και με την αμερικάνικη οικονομία σε ασύγκριτα χειρότερο σημείο από ό,τι στις αρχές της περασμένης δεκαετίες, είναι εφιαλτική. Ωστόσο, τα παζάρια με την ηγεσία της αντιπολίτευσης συνεχίζονται, με τους «ηγέτες» να ζητάνε συγκεκριμένα ποσά για την ανοικοδόμηση της χώρας όταν θα καταφέρουν να πάρουν αυτοί τα ηνία. Είναι τεράστια υποκρισία οι χώρες της Δύσης να απομακρύνουν τους πρέσβεις τους από τη Συρία λόγω της σφαγής στη Χούλα, ενώ καμιά από αυτές δεν έχει αποσύρει τους διπλωμάτες της από το Ισραήλ που τέτοιες σφαγές τις έχει επαναλάβει πολλές φορές.

Οι εξελίξεις αυτές δένουν χειροπόδαρα την ζωντανή πλευρά της επανάστασης, τον κόσμο που παλεύει ενάντια στη δικτατορία και από τη μια έχει τη βαρβαρότητα του καθεστώτος, από την άλλη τις απειλές της ξένης επέμβασης. Νεολαία και απλοί άνθρωποι συνεχίζουν να παίζουν τη ζωή τους κορώνα γράμματα βγαίνοντας κάθε μέρα στους δρόμους και φωνάζοντας «κάτω το καθεστώς».

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως τα πράγματα είναι εύκολα για το καθεστώς του Άσαντ. Η απεργία που οργανώθηκε από τους εμπόρους της Δαμασκού και απλώθηκε και στο Χαλέπι με αφορμή την κλιμάκωση των σφαγών δείχνει ότι ο έλεγχος που έχει η κυβερνητική ελίτ πάνω στην άρχουσα και μεσαία τάξη των μεγάλων πόλεων κάθε άλλο παρά αδιαμφισβήτητος είναι.

Στο μεταξύ η αποσταθεροποίηση της Συρίας συνεχίζει να απλώνεται στο Λίβανο. Στην Τρίπολη του Λιβάνου οργανώθηκε απεργία από τα συνδικάτα, επαγγελματικές ενώσεις και άλλες κοινωνικές οργανώσεις ενάντια στην επιδείνωση της ασφάλειας στην πόλη, με τις συγκρούσεις των υποστηρικτών και των αντιπάλων του καθεστώτος Άσαντ να παίρνουν όλο και πιο βίαιο χαρακτήρα.