Ιρλανδία: Πύρρειος νίκη για την άρχουσα τάξη στο Δημοψήφισμα

Η άρχουσα τάξη κέρδισε το δημοψήφισμα για τη Συνθήκη Δημοσιονομικής Σταθερότητας στην Ιρλανδία. Το Ναι πήρε την πλειοψηφία με περίπου 60%. Όμως κανένας δεν μπόρεσε να πανηγυρίσει το αποτέλεσμα. Όλα τα μεγάλα κόμματα της χώρας ήταν υπέρ του Ναι. Μόνο το αριστερό εθνικιστικό Σιν Φέιν και η Αντικαπιταλιστική Αριστερά τάσσονταν υπέρ του Όχι. Το 40% που πήρε το Όχι είναι δυσανάλογα μεγαλύτερο από το πολιτικό μέγεθος αυτών των κομμάτων. Μεγάλο μέρος των ψήφων του Όχι, όπως φάνηκε από τις δημοσκοπήσεις, χάθηκε από κόσμο που δεν πήγε καν να ψηφίσει.

Είναι λογικό ο κόσμος στην Ιρλανδία να μην εμπιστεύεται ούτε τα δημοψηφίσματα, ούτε τις εκλογές. Μέσα στα τελευταία χρόνια έχει κάνει δύο τεράστιες εκλογικές ανταρσίες, αλλά πρακτικό αποτέλεσμα δεν είδε κανένα. Στο Δημοψήφισμα του 2008 απορρίφθηκε το Ευρωσύνταγμα με 53,4% με όλα τα κόμματα να ζητάνε ψήφο υπέρ του. Στις εκλογές του 2011 το Φιάνα Φολ, το κόμμα που κυβερνούσε την Ιρλανδία για δεκαετίες χαντακώθηκε με ανάλογο τρόπο που έπαθε εδώ το ΠΑΣΟΚ. Έπεσε στο 17,5% από το 41,7%. Όμως η λιτότητα και οι επιθέσεις συνέχισαν να εφαρμόζονται, παρά την ψήφο ανταρσίας σε κάθε περίπτωση.

Ο Κίραν Άλλεν από το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα στην Ιρλανδία δίνει μια εικόνα από την εκστρατεία πριν το δημοψήφισμα και εκτιμάει τις προοπτικές για τη συνέχεια. Τα μεγάλα κόμματα και τα ΜΜΕ «Τρομοκρατούσαν τον πληθυσμό για να τον κάνουν να πιστέψει πως τα ATM στις τράπεζες θα στέγνωναν αν ψηφιζόταν το ‘Όχι στην Συνθήκη.

Τακτικό λάθος

Ορισμένοι στην καμπάνια υπέρ του Όχι έκαναν ένα τακτικό λάθος που λειτούργησε σαν όπλο στα χέρια των δεξιών ΜΜΕ, τα οποία επικέντρωναν στο ερώτημα «Πού θα βρούμε τα λεφτά, αν πούμε Όχι;

Στην προσπάθειά του να στρίψει προς μια πιο μετριοπαθή στάση, το Σιν Φέιν δεν επικεντρώθηκε στην στάση πληρωμών των χρεών που επιβλήθηκαν στο ιρλανδικό κράτος από την τραπεζική κρίση. Αντίθετα έδωσαν την προσοχή τους στην εξεύρεση άλλων πηγών δανεισμών όπως το ΔΝΤ ή ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης. Ακόμη πιο ανόητο ήταν ότι πήγαν στο Ανώτατο Δικαστήριο την τελευταία στιγμή για να απαιτήσουν πρόσβαση στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ESM).

Έτσι η συζήτηση για την στάση πληρωμών του χρέους χάθηκε μέσα στον ορυμαγδό των ΜΜΕ που συζητούσαν για βαρετές, τεχνικές πηγές χρηματοδότησης.

Μια σημαντική τάση που εκφράστηκε στο δημοψήφισμα ωστόσο ήταν η διαίρεση με βάση την κοινωνική τάξη. Οι πιο πλούσιες περιοχές, όπως το Φόξροκ στο Δοβλίνο, ψήφισαν κατά 90% Ναι. Οι φτωχότερες περιοχές, όπως το Μπάλιμαν, ψήφισαν 80% Όχι. Όσο πιο εργατική είναι μια περιοχή, τόσο περισσότερο Όχι ψήφισε.

Το Εργατικό Κόμμα προσπάθησε να υποβαθμίσει αυτή την τάση γιατί αποκαλύπτει μια ευρύτερη διαδικασία. Η χειρονακτική εργατική τάξη εγκαταλείπει το Εργατικό Κόμμα μαζικά, όχι μόνο λόγω της Συνθήκης αλλά γενικότερα. Δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το Σιν Φέιν και “Ανεξάρτητοι”, ανάμεσά τους οι Αριστερά –παίρνουν περισσότερες ψήφους σε αυτό το κοινωνικό στρώμα από ό,τι το Εργατικό Κόμμα.

Το δημοψήφισμα δίνει στους ηγέτες μας μια προσωρινή ανακούφιση. Θα το χρησιμοποιήσουν για να εξαπολύσουν καινούργιες επιθέσεις που είχαν αναβληθεί μέχρι να κερδίσουν το δημοψήφισμα. Οι υποσχέσεις περί “σταθερότητας” θα διαλυθούν γρήγορα καθώς οι ίδιοι και η υπόλοιπη ελίτ της ΕΕ αντιμετωπίζουν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα. Ενώ οι δυνατότητες για να ριζώσει η αντικαπιταλιστική Αριστερά μέσα στην εργατική τάξη είναι μεγαλύτερες από ποτέ.”