Η Αριστερά
ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Εικόνες από το μέλλον

Ενόψει της Παναθηναϊκής Συνέλευσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ την Κυριακή, 29 Νοέμβρη στις 3μμ, στο κλειστό γήπεδο του Μίλωνα στη Ν. Σμύρνη, η Εργατική Αλληλεγγύη μίλησε με το Γιάννη Σηφακάκη και τον Πέτρο Κωνσταντίνου από το ΣΕΚ.

Μπορεί να φαίνονται μακριά, αλλά οι εκλογές βρίσκονται μόλις ενάμισι μήνα πίσω. Πως εκτιμάτε το εκλογικό αποτέλεσμα;

Πέτρος: Το εκλογικό αποτέλεσμα έδειξε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια περίοδο αστάθειας και κρίσης και ταυτόχρονα κατέγραψε με τον πιο καθαρό τρόπο τους αγώνες και την αντίσταση απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Πίσω από το εκλογικό αποτέλεσμα βρίσκεται ο θυμός και η οργή του κόσμου που εξεγέρθηκε πέρσι το Δεκέμβρη, που οργάνωσε τις μεγάλες απεργίες για το ασφαλιστικό, που οργάνωσε τις αντιπολεμικές και τις αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις. Όλος αυτός ο κόσμος έβαλε τη σφραγίδα του στο εκλογικό αποτέλεσμα και από αυτήν την άποψη, μπαίνουμε σε μια καινούργια περίοδο όπου η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ θα έχει να διαχειριστεί την ίδια οργή και το θυμό που έριξε τη Νέα Δημοκρατία.

Γιάννης: Δεν πρόκειται για μια ομαλή εναλλαγή ανάμεσα σε διαχειριστές της εξουσίας, η αντίληψη που λέει ότι λίγο-πολύ η άρχουσα τάξη μπορεί ανενόχλητη να αλλάζει τα κόμματα εξουσίας δεν είναι σωστή. Το κίνημα έπαιξε και παίζει τεράστιο ρόλο. Η Νέα Δημοκρατία μέσα σε περίοδο κρίσης επιχείρησε να περάσει στην επίθεση για λογαριασμό της άρχουσας τάξης, πρώτον, στο επίπεδο του να περάσει μια σειρά από μέτρα. Αλλά βρέθηκε αντιμέτωπη με μια συνεχή αντίσταση, ήταν αυτή η αντίσταση που την έφθειρε. Και δεύτερον, μετά το Δεκέμβρη παίζοντας το χαρτί του ρατσισμού, του νόμου και της τάξης, επιδίωξε να υποτάξει τη ριζοσπαστικοποίηση, πράγμα που επίσης δεν κατάφερε. Ετσι έφτασε στην εκλογική συντριβή και την τεράστια μετεκλογική κρίση.

Ποια είναι η εκτίμηση για τη συνέχεια, μετά από τις πρώτες 40 μέρες διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ;

Γιάννης: Το να πιστεύει κανείς ότι εκεί που δεν πέτυχε η Νέα Δημοκρατία, θα πετύχει με ένα μαγικό τρόπο το ΠΑΣΟΚ δεν προκύπτει από πουθενά. Αν πάρουμε την περίοδο 1993-2004, ήταν μια περίοδος με μεγάλες συγκρούσεις και ανταρσίες, τον Σκαραμαγκά, την απεργία διαρκείας στην Ιονική, την κορύφωση με τη γενική απεργία και την απόσυρση του ασφαλιστικού του Γιαννίτση. Αλλά και πολιτικά η ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου προχώρησε ραγδαία, θυμηθείτε τι σήμανε η επίσκεψη Κλίντον το 1999, το αντιπολεμικό κίνημα το Φλεβάρη-Απρίλη 2003, η Θεσσαλονίκη το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς. Η θεωρία ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ο «αποτελεσματικός» διαχειριστής υπερβάλλει. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν μπορεί αυτόματα και μόνιμα να ελέγχει τον κόσμο μέσα στα συνδικάτα, το βλέπουμε αυτό ξανά και ξανά, ειδικά όταν ξεσπάνε αντιστάσεις ή πρωτοβουλίες των αγώνων από τα κάτω. 

Πέτρος: Το ΠΑΣΟΚ έχει βρεθεί πολύ γρήγορα στη μέγγενη των πιέσεων της οικονομικής κρίσης. Από τη μια, οι πιέσεις των καπιταλιστών και της Κομισιόν που βλέπουν σαν διέξοδο από την κρίση να πετσοκόψουν τις δουλειές και τις δαπάνες, να κατεβάσουν προϋπολογισμό σκληρής λιτότητας, να χτυπήσουν τα ασφαλιστικά δικαιώματα, ενώ ταυτόχρονα μοιράζουν απλόχερα σε τραπεζίτες και εξοπλισμούς. Και από την άλλη, οι προσδοκίες και η πίεση από τα κάτω -συμπεριλαμβανομένου και του κόσμου που το ψήφισε. Γι’ αυτό, η αντίσταση ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου ξεκίνησε με το καλημέρα. Οι απεργίες στο λιμάνι, όπου το ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε να κάνει ένα σωρό μανούβρες για να ελέγξει τον κόσμο, είναι ένα μέτωπο ανοιχτό. Είναι ο κόσμος των stage και των συμβασιούχων που διεκδικεί σταθερή και μόνιμη δουλειά. Είναι ο κόσμος του αντιρατσιστικού κινήματος που κατέβηκε στη μεγαλειώδη συναυλία στον Αγ. Παντελεήμονα ενάντια στις ρατσιστικές επιθέσεις και τη συνεργασία αστυνομίας με τους φασίστες του ΛΑΟΣ και της «Χρυσής Αυγής», ο κόσμος που βγήκε ενάντια στη δολοφονία του Καμράν. 

Ποιες οι δυνατότητες και ποιοι οι στόχοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη νέα περίοδο;

Πέτρος: Οι δυνατότητες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ φάνηκαν με την άνοδο των ψήφων της από τις ευρωεκλογές στις εθνικές εκλογές. Καταφέραμε να καταγραφούμε σαν μια μικρή, αλλά διακριτή δύναμη και στην κάλπη. Οι αντιφάσεις και η κρίση, που όπως φάνηκε και στις εκλογές αγγίζουν και το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, αυξάνουν αυτές τις δυνατότητες. Mε μια προϋπόθεση: η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να στηρίξει όλες τις μάχες και τις ανταρσίες ενάντια στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ βάζοντας ταυτόχρονα την πολιτική προοπτική της ανατροπής του καπιταλισμού. Να οργανώσουμε τις μάχες στα λιμάνια για να μπλοκάρουμε τη συμφωνία της COSCO, τις μάχες στα πανεπιστήμια για να πάρουν πίσω το νόμο πλαίσιο και να υπερασπίσουμε το άσυλο, τις μάχες ενάντια στο ρατσισμό για να επιβάλουμε την αντιρατσιστική ατζέντα του κινήματος. 

Η αντικαπιταλιστική Αριστερά μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις. Για να το κάνουμε αυτό αποτελεσματικά, πρέπει να λειτουργήσουμε ανοιχτά και ενωτικά μαζί με όλο τον κόσμο της κοινωνικής ανταρσίας που βρίσκεται στα συνδικάτα, στις γειτονιές, σε όλα τα κινήματα, είτε ψήφισε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ είτε όχι. Υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρό. Η φετινή ογκώδης πορεία του Πολυτεχνείου είναι εικόνα από το μέλλον.

Γιάννης: Ο κόσμος είναι θυμωμένος και κινείται αριστερόστροφα. Ενάμισι χρόνο πριν, ανέβαζε τον ΣΥΡΙΖΑ στο 18% στα γκάλοπ. Στις εκλογές, δεν εξαφανίστηκε αυτός ο κόσμος. Ένα μεγάλο κομμάτι του ψήφισε ΠΑΣΟΚ για να γκρεμίσει τη Νέα Δημοκρατία. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο Γ. Παπανδρέου ούτε ότι γύρισε την πλάτη του στην Αριστερά. Αντίθετα, τα μάτια του κόσμου -με δεδομένη και την κρίση της ΝΔ που συνεχίζεται- είναι στραμμένα προς την Αριστερά, τις πρωτοβουλίες και τις ιδέες της. Η αστάθεια θα συνεχιστεί, το ίδιο και η ριζοσπαστικοποίηση. Οι ανταρσίες είναι μπροστά. Αλλά χρειάζονται οργάνωση, δεν θα προκύψουν αυτόματα. 

Πέτρος: Έχουμε άμεσες μάχες μπροστά μας. Στον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου να δώσουμε τη δυνατότητα σε όλο το κίνημα του περσινού Δεκέμβρη να δώσει το παρόν του με συλλαλητήρια, με καταλήψεις και κινητοποιήσεις στα πανεπιστήμια και πανεκπαιδευτική τουλάχιστον απεργία την Κυριακή και τη Δευτέρα 6-7 Δεκέμβρη. Και να συνεχίσουμε στηρίζοντας την προοπτική για πανεργατική απεργία στις 17 Δεκέμβρη που αυτή τη στιγμή προωθείται από τα κάτω σε σωματεία και συλλόγους, ενάντια στον προϋπολογισμό της επίθεσης στο ασφαλιστικό, του παγώματος των προσλήψεων και των αυξήσεων. 

Την Τρίτη 1/12 διαδηλώνουμε αντιπολεμικά ενάντια στην Σύνοδο του ΟΑΣΕ και τον ερχομό της Χίλαρι Κλίντον στην Αθήνα. Αλλά και σε όλα τα άλλα μέτωπα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να βρεθεί μπροστά. Από τα αντιρατσιστικά που συνεχίζονται με αιχμή την τιμωρία των ενόχων για τη δολοφονία του Καμράν -στα οποία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα πρέπει πολύ πιο αποφασιστικά να στηρίξει τις πρωτοβουλίες που παίρνει η Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή- μέχρι τα μέτωπα ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος και την κινητοποίηση που ετοιμάζεται για τις 12 Δεκέμβρη. 


Θανάσης Διαβολάκης

Μετά τις εκλογές το κίνημα, η αντικαπιταλιστική αριστερά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκονται μπροστά σε νέες προκλήσεις και νέες απαιτήσεις. Η απάντησή τους πρέπει να ξεκινάει από την εκτίμηση των αποτελεσμάτων που πρέπει να γίνουν αντιληπτά με βάση τους ακόλουθους άξονες: Η νίκη που έδωσαν στο ΠΑΣΟΚ κυρίως οι πληττόμενοι από την κρίση (εργατικές μάζες, νεολαία, στριμωγμένα αγροτικά και μικροαστικά στρώματα) εκφράζει λιγότερο εμπιστοσύνη προς το ΠΑΣΟΚ και περισσότερο καταδίκη της αντιλαϊκής πολιτικής της ΝΔ αλλά και της γραμμής της ότι μοναδική διέξοδος από την κρίση αποτελούν τα «σκληρά αλλά αναγκαία» αντεργατικά μέτρα. Η υποχώρηση της καθεστωτικής αριστεράς ήταν το εκλογικό επιστέγασμα της αδυναμίας που έδειξε τα προηγούμενα χρόνια να οργανώσει την αποτελεσματική αντίσταση των εργαζόμενων στη σκληρή αντεργατική πολιτική της ΝΔ. Το ελπιδοφόρο, για τα μέτρα μας, αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δείχνει ότι αγωνιστικά κομάτια των εργαζόμενων και της νεολαίας αναζητούν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ μια άλλη αριστερά, ενωτική, ανατρεπτική και νικηφόρα. 

Τα πρώτα δείγματα της πασοκικής κυβερνητικής διαχείρησης (απολύσεις συμβασιούχων και stage, προϋπολογισμός, ιδιωτικοποιήσεις, σχέδια για την παιδεία κ.λπ) πείθουν ότι το ΠΑΣΟΚ θα βιαστεί να υλοποιήσει βαθειές αντεργατικές τομές, όσο διαρκεί η όποια περίοδος ανοχής και αναμονής. Για να ξεπεράσει το κεφάλαιο την κρίση, για μια νέα περίοδο αυξημένης κερδοφορίας, απαιτείται μια εργατική τάξη ευέλικτη, κακοπληρωμένη, ανασφαλής και με περιορισμένα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Το τσάκισμα κάθε έννοιας μόνιμης και σταθερής απασχόλησης συμπυκνώνει αυτή την απαίτηση και στην κατεύθυνση αυτή κινείται άμεσα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όμως η πολιτική αυτή συναντά ήδη αντιστάσεις, οι αγώνες που συνέβαλαν αποφασιστικά στην πτώση της ΝΔ συνεχίζονται. Για μεγάλα τμήματα εργαζομένων, ανεξάρτητα από πολιτικές τοποθετήσεις, η άρνηση να υποστούν όλες τις συνέπειες της κρίσης δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής αντίληψης αλλά μιας σκληρής πραγματικότητας που φωνάζει «δεν αντέχουμε άλλο». Το ζητούμενο για το εργατικό κίνημα στις νέες συνθήκες είναι πως θα μπορέσουν οι αντιστάσεις αυτές να απλωθούν σε όλο και μεγαλύτερα τμήματα εργαζομένων, να ενοποιηθούν, να συγκροτήσουν μαζί με τη νεολαία συνολικό κίνημα ανατροπής αυτής της πολιτικής. 

Εδώ ακριβώς αναδεικνύονται τα καθήκοντα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις νέες συνθήκες. Κάθε συζήτηση για την αναβάθμιση της δημοκρατικής της λειτουργίας, για το βάθεμα της πολιτικής της ενότητας, για την οργανωτική της ανασυγκρότηση, πρέπει να γίνει στο έδαφος της αποφασιστικής συμβολής της στο ξεδίπλωμα και τη νικηφόρα προοπτική των αγώνων. Εκεί θα δοκιμάζονται οι διαφορετικές προσεγγίσεις, εκεί θα δημιουργούνται οι πολιτικές προϋποθέσεις για μια όλο και πιο δυνατή αντικαπιταλιστική αριστερά. Έχουμε ήδη την εμπειρία από το προηγούμενο διάστημα και το κεκτημένο μιας ελπιδοφόρας παρέμβασης σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις. Την Κυριακή στο «Μίλωνα» να συζητήσουμε αυτές τις εμπειρίες, να δώσει ο καθένας τις ιδέες του για τη συνέχεια. Ο ρόλος και η γνώμη συντρόφων που στηρίζουν ενεργητικά την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, χωρίς να είναι ενταγμένοι σε κάποια από τις οργανώσεις της είναι σημαντικός. Το πιο πετυχημένο ως τώρα εγχείρημα ενότητας της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής αριστεράς είναι στα χέρια μας. Γι’αυτό και θα προχωρήσει! 


Παναγιώτης Σωτήρης, ΑΡΑΝ

Για να δείξουμε έμπρακτα ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι απλώς μια συσπείρωση αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, αλλά μια συνολική πρόταση και διαδικασία για την ανασύνθεση μιας σύγχρονης ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς, πρέπει να απαντήσουμε σε κρίσιμες προκλήσεις:

Η πρώτη είναι η παρέμβαση στα κοινωνικά μέτωπα για να υπάρξει αγωνιστική απάντηση στο νέο γύρο αντιλαϊκής επίθεσης που μεθοδεύει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με αιχμές την ελαστική εργασία, τις απολύσεις, τη λιτότητα, τις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις, τον αυταρχισμό. Αυτό δεν περνάει μόνο από την αλληλεγγύη σε κινητοποιήσεις, ούτε αφορά απλώς ένα ημερολόγιο αγωνιστικών ορόσημων. Προϋποθέτει πρωτοπόρο ρόλο για να προετοιμαστούν αγώνες και περνά από το να υπάρχουν τα μαζικά σχήματα που θα παίξουν αυτό το ρόλο: Πανελλαδική δικτύωση-συγκρότηση των εργατικών παρεμβάσεων – συσπειρώσεων – κινήσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Ενίσχυση της προσπάθειας τα ΕΑΑΚ να ανοιχτούν συνολικά στη νεολαία. Συντονισμός των αριστερών τοπικών σχημάτων και κινήσεων.

Η δεύτερη είναι οι τις πολιτικές πρωτοβουλίες που πρέπει να πάρει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτό αφορά τις κεντρικές καμπάνιες και την αναβάθμιση του προγραμματικού λόγου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέναντι στην κρίση της υπαρκτής Αριστεράς, είτε στην εκδοχή του ηττοπαθούς συντηρητικού απομονωτισμού του ΚΚΕ είτε στην εκδοχή του αντινεφιλελεύθερου αριστερού κυβερνητισμού του ΣΥΡΙΖΑ. Αφορά, όμως, και την παρέμβαση σε κεντρικές πολιτικές μάχες. Οι εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση το επόμενο φθινόπωρο έχουν μεγάλη σημασία και σε σχέση με την αντιδραστική επιχειρηματική αναδιάρθρωση των θεσμών του «τοπικού κράτους» και ως πεδίο όπου θα καταγραφούν πολιτικοί συσχετισμοί. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ από τώρα να πάρει πρωτοβουλίες για να υπάρξει η πιο πλατιά και μαζική παρουσία και καταγραφή σχημάτων και ψηφοδελτίων της ριζοσπαστικής αριστεράς στις αυτοδιοικητικές εκλογές. 

Η τρίτη πρόκληση αφορά τη δημοκρατική συγκρότηση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να παίξει το ρόλο που της αναλογεί πρέπει να μπορεί να συνθέτει τις εμπειρίες, τις αναζητήσεις και τους προβληματισμούς των αγωνιστών που στρέφονται προς αυτήν και να αποτελεί εργαστήρι πρωτότυπων πολιτικών και προγραμματικών συνθέσεων. Αυτό απαιτεί με τόλμη να προχωρήσουμε σε μια πλήρως δημοκρατική λειτουργία: Να αποκτήσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέλη ώστε να είναι ενότητα συντρόφων και όχι μόνο μέτωπο οργανώσεων, να υπάρχουν αιρετά και ανακλητά όργανα που να λογοδοτούν στις τοπικές επιτροπές, να υπάρχει δημοκρατική συζήτηση και απόφαση σε κάθε επίπεδο χωρίς λογικές βέτο και υποχρεωτικής ομοφωνίας. 

Τόσο η Παναθηναϊκή Συνέλευση όσο –και κυρίως– η Πανελλαδική Συνέλευση στα τέλη Γενάρη πρέπει να είναι τομές και στην πολιτική παρέμβαση και δημοκρατική συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Για να δώσουμε πραγματικά σχήμα στην ελπίδα που γέννησε το εγχείρημά μας. 


ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ, ΑΡΑΣ

Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών αντανακλούν αντιφατικές τάσεις. Από τη μία πλευρά αποτυπώθηκε η αντίθεση ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων στον τρόπο διακυβέρνησης όπως ασκήθηκε το προηγούμενο χρονικό διάστημα από την ΝΔ. Από την άλλη η αποστοίχιση – διαλυτοποίηση του μπλοκ της ΝΔ συνοδεύτηκε παράλληλα με την εντυπωσιακή σε εύρος διαφορά με το ΠΑΣΟΚ η οποία οδήγησε και σε ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Μία εξέλιξη που δημιουργεί ορισμένες προϋποθέσεις για κυβερνητική σταθερότητα, η οποία ήταν άλλωστε και το ζητούμενο για το συνασπισμό εξουσίας για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ιδιαίτερα από τον Δεκέμβρη και έπειτα. 

Κομβικά η πολιτική και κοινωνική συγκυρία μετά τα αποτελέσματα των εκλογών χαρακτηρίζεται κυρίαρχα από:

Την αποφυγή από την πλευρά της άρχουσας τάξης μετατροπής της πολιτικής – οικονομικής κρίσης σε κρίση εκπροσώπησης 

Την σχετική σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος και την άμεση επιδίωξη από την πλευρά του αστισμού της σταθεροποίησης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών απέναντι στις λαϊκές αντιστάσεις και διεκδικήσεις.

Την πολιτική υποχώρηση και δεξιά μετατόπιση της κοινοβουλευτικής αριστεράς

Τη συνέχιση με αντίστοιχη αν όχι μεγαλυτερη ένταση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα με σοβαρές επιπτώσεις στα εργαζόμενα στρώματα, κυρίαρχα σε αυτά των νέων μισθωτών στρωμάτων.

Το αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στις βουλευτικές εκλογές, έχει δυο όψεις. Κύρια αποτυπώνει ένα υπαρκτό πολιτικό δίκτυο, και μία πολιτική φυσιογνωμία που μπορεί να μην είναι περιθωριακή. Από την άλλη πλευρά το αποτέλεσμα αυτό εξακολουθεί στο ίδιο βαθμό με το παρελθόν να είναι αναντίστοιχο με την κοινωνική εμβέλεια της αντικαπιταλιστικής αριστεράς σε μια σειρά χώρους και πολιτικά μέτωπα.

Το επόμενο χρονικό διάστημα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πρέπει να κινηθεί προς διπλή κατεύθυνση. Αφενός να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες στα βασικά πολιτικά μέτωπα (το μέτωπο αντίστασης στην επιδείνωση των συνθηκών στους χώρους δουλειάς, με τις απολύσεις, την καθήλωση των αμοιβών και την εντατικοποίηση της εργασίας, το μέτωπο της αυταρχικής αναδιοργάνωσης του εκλογικού συστήματος και του αυτοδιοικητικού χάρτη, το μέτωπο της πειθάρχησης – καταστολής, το μέτωπο της καπιταλιστικής διαχείρισης του χώρου και της οικολογικής κρίσης και το μέτωπο της εκπαίδευσης), αφετέρου να βαθύνει την οργανωτική και πολιτική της συγκρότηση. Πιο συγκεκριμένα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ: 

Πρέπει να επιδιώξει την ενεργοποίηση της πολιτικό ιδεολογικής συζήτησης στο εσωτερικό της αλλά όχι μόνο. Μία πρωτοβουλία η οποία θα μπορούσε να αναληφθεί θα ήταν η διεξαγωγή διημέρου με θεματολογία α) ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός πολιτική και κοινωνική συγκυρία β) κρίση – εργατική τάξη – λαϊκά στρώματα – εργατικό κίνημα

Από την επόμενη χρονιά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να αποκτήσει μέλη, ανεξάρτητα αν είναι ανένταχτοι ή οργανωμένοι αγωνιστές. Η συμμετοχή στις τοπικές ή κλαδικές επιτροπές θα πρέπει να είναι προϋπόθεση για την απόκτηση της ιδιότητας του μέλους

Από την επόμενη χρονιά και μετά θα πρέπει να συγκροτηθεί πανελλαδικό σώμα – συνέλευση που θα συνεδριάζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Σε μία πρώτη φάση μπορεί να συγκροτείται κατά πλειοψηφία από αιρετούς και ανακλητούς εκπροσώπους των επιτροπών βάσης που θα εκλέγονται με βάση την απλή αναλογική με μία μαζική αντιπροσώπευση 

Το κεντρικό συντονιστικό του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα πρέπει σταδιακά να διευρυνθεί, να συμπεριλαμβάνει σε μεγαλύτερο βαθμό, ανένταχτο δυναμικό. Σταδιακά θα πρέπει να εκλέγεται από πανελλαδικό σώμα και να επανεκλέγεται και αυτό σε σχετικά εύλογο χρονικό διάστημα.


ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ

Οι εκλογές του Οκτωβρίου καταγράφουν την διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια από τις ασκούμενες πολιτικές και τη χρεοκοπία τους στη συνείδηση πλατιών μαζών, συνεπώς την δυνατότητα δημιουργίας ισχυρής κοινωνικής αντιπολίτευσης. Ωστόσο η στροφή μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων στην αποχή και η μείωση του συνόλου των ψήφων και των ποσοστών της Αριστεράς δείχνουν την αδυναμία ύπαρξης αξιόπιστης πολιτικής αντιπολίτευσης. Σε αυτό το πολιτικό τοπίο η μικρή αύξηση των ψήφων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί θετικό γεγονός που μας επιτρέπει αλλά και μας επιβάλλει να προχωρήσουμε, υπερβαίνοντας τις αδυναμίες μας.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προωθεί μια σκληρή, νεοφιλελεύθερη πολιτική. Εκατοντάδες χιλιάδων απολύσεις συμβασιούχων, πάγωμα μισθών και συντάξεων, νέα φοροεπιδρομή σε μισθωτούς και συνταξιούχους με αύξηση των έμμεσων φόρων και του φόρου ακίνητης περιουσίας, άνοιγμα του ασφαλιστικού με προοπτική αύξηση ορίων συνταξιοδότησης και μείωσης συντάξεων. Ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας γης και περιουσίας (λιμάνια, ακτές) με απώλειες επιπλέον θέσεων εργασίας (Σκαραμαγκάς, Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη). Βαθιά αντιδραστικές τομές στην Παιδεία, μέσω των οποίων, τα παιδιά ευρύτατων λαϊκών στρωμάτων ωθούνται από πολύ μικρά στο περιθώριο. Παράλληλα ένταση της καταστολής και δραστική συρρίκνωση δημοκρατικών δικαιωμάτων: στρατοκρατία του κέντρου της Αθήνας, γενίκευση των μαζικών και αναίτιων προσαγωγών, αναγόρευση των μεταναστών σε αιτία των προβλημάτων μας, απελάσεις και στρατόπεδα συγκέντρωσης, νέο (σχεδόν πλειοψηφικό) εκλογικό σύστημα, ώστε να εξαφανισθεί η Αριστερά από το Κοινοβούλιο, Καποδίστριας 2 για αναγκαστική και απευθείας υποταγή των τοπικών κοινωνιών στην Ε.Ε. Πρόκειται για μια πολιτική επικίνδυνη, που αν εφαρμοσθεί, απειλεί με περιθωριοποίηση, ακόμα και εξαφάνιση, μεγάλο μέρος των δυνάμεων της εργασίας.

Η πίεση του κεφαλαίου και της ακόμα συντηρητικότερης, μετά την ισχύ της συνθήκης της Λισαβόνας Ε.Ε. για την άσκηση αυτών των πολιτικών είναι δεδομένη, όπως επίσης η συναίνεση της Ν.Δ. και η ανεπάρκεια της κοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Επειδή ωστόσο η κυβέρνηση γνωρίζει ότι, παρά τον συμβιβασμό της ηγεσίας του συνδικαλιστικού κινήματος, η όξυνση της ταξικής πάλης θα είναι έντονη, ενεργοποιεί όλους τους κατασταλτικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς τρομοκράτησης της εργατικής τάξης. Γι’ αυτό, σε αυτή την συγκυρία, οι διαχωριστικές λογικές στο εργατικό και λαϊκό κίνημα είναι καταστροφικές και πρακτικά βοηθούν τον αντίπαλο.

Το Μέτωπο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να στοχεύσει:

1. Στην ανασυγκρότηση του εργατικού και του ευρύτερου λαϊκού κινήματος, ενισχύοντας την πολιτικοποίηση, την αυτονομία και την μαζικότητά του.

2. Στην ενότητα και ανασυγκρότηση της κατακερματισμένης εργατικής τάξης.

3. Στην εκπόνηση ενός προγράμματος που θα συνδέει τα άμεσα, καθημερινά αιτήματα με το στόχο του σοσιαλισμού και το απελευθερωτικό κομμουνιστικό όραμα.

Η αναγκαία οργανωτική συγκρότηση του Μετώπου μόνον ως διαδικασία παράλληλη με την προώθηση των προηγούμενων στόχων μπορεί να πραγματωθεί.