Η Αριστερά
ΑΝΤΑΡΣΥΑ 29 Νοέμβρη στο Μίλωνα - Παναθηναϊκή συνέλευση

Σε Παναθηναϊκή συνέλευση την Κυριακή 29 Νοεμβρίου στις 3μμ στο γήπεδο του Μίλωνα στη Ν. Σμύρνη προχωράει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Την περασμένη βδομάδα, σε μια σειρά από περιοχές συνεχίστηκε ο γύρος των γενικών συνελεύσεων, καθώς και οι παρεμβάσεις στους εργαζόμενους στα stage και σε μια σειρά από τοπικές κινητοποιήσεις. Μαζική και δυναμική ήταν η συμμετοχή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο τριήμερο και την πορεία του Πολυτεχνείου στην Αθήνα, αλλά και στις υπόλοιπες πόλεις.

Την Κυριακή 15 Νοέμβρη, πρώτη μέρα του εορτασμού του Πολυτεχνείου, έγινε, στο κατάμεστο από κόσμο αμφιθέατρο Γκίνη, η πολιτική εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με θέμα «Με την αριστερά της ανατροπής, για να νικήσουν οι Νοέμβρηδες, για τους νέους Δεκέμβρηδες». Την εκδήλωση συντόνισε και προλόγισε ο Θανάσης Διαβολάκης ο οποίος τόνισε: «36 χρόνια μετά την εξέγερση του 1973 η φλόγα της εξέγερσης παραμένει ζωντανή. Οσο και αν προσπάθησαν να μετατρέψουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου σε μουσειακό γεγονός, σε άψυχη επέτειο δεν τα κατάφεραν. Χιλιάδες εργαζόμενοι, χιλιάδες αγωνιστές, χιλιάδες νέοι κρατάνε και σήμερα το κόκκινο νήμα που συνδέει εκείνη την εξέγερση με τους αγώνες και τις εξεγέρσεις του σήμερα». 

Ομιλητές στην εκδήλωση ήταν ο Τάσος Κατιντσάρος από το ΝΑΡ που συμμετείχε στην  εξέγερση του Πολυτεχνείου σαν τελειόφοιτος Γυμνασίου, ο Κώστας Πίττας από το ΣΕΚ που συμμετείχε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου της Πάτρας ως πρωτοετής φοιτητής και ο Χρήστος Μπίστης, από το ΕΚΚΕ που ήταν τότε στην παρανομία και στέλεχος του αντιδικτατορικού αγώνα. Και οι τρεις αναφέρθηκαν εκτενώς στις αιτίες, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, τη Μεταπολίτευση, αλλά και τις ομοιότητες και τις διαφορές με το σήμερα. 

«Η επαναστατική και αντικαπιταλιστική αριστερά, όχι απλώς μπόλιασαν την εξέγερση του Νοέμβρη, όχι απλώς μπόλιασαν όλους τους ταξικούς αγώνες από την εποχή της δικτατορίας ως σήμερα, αλλά έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην έκφραση αυτών των αγώνων» ξεκίνησε την ομιλία του ο Τάσος Κατιντσάρος. «Το Πολυτεχνείο δεν έπεσε από τον ουρανό, είναι ώριμο τέκνο της ανάγκης για μια ριζική ανατροπή μέσα στο καθεστώς της δικτατορίας. Είναι ώριμο τέκνο του κινήματος που ξεφύτρωσε εκ νέου όταν το 1967 κατέρρευσε το προηγούμενο πολιτικό σύστημα και όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Η χούντα ήταν ένα καθεστώς εκτάκτου ανάγκης που προκύπτει τόσο από την εσωτερική ταξική πάλη στη χώρα και τη μεγάλη άνοδο του λαϊκού κινήματος, αλλά και από τις ευρύτερες ανακατατάξεις στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου».

Διέξοδος

Ο Τ. Κατιντσάρος αναφέρθηκε στις «δύο γραμμές που κονταροκτυπήθηκαν» πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το Νοέμβρη του 1973 και το ρόλο της στα σπάργανα τότε επαναστατικής αριστεράς στην έκρηξη του Πολυτεχνείου: «Μια γραμμή αντίστασης που συμπυκνώνει όλο τον αστικό κόσμο και τις δυνάμεις της ρεφορμιστικής αριστεράς. Και μια γραμμή  αντίστασης-ανατροπής, που δεν αρκείται στην καλλιέργεια των συνθημάτων για δημοκρατία, αλλά που αναζητά μια ριζική τομή». 

Κλείνοντας ο εισηγητής τόνισε ότι σήμερα πολύ περισσότερο από τότε οι αστικές κυβερνήσεις -και η σημερινή- «αδυνατούν να χαράξουν διέξοδο στην κρίση», ότι το Πολυτεχνείο, όπως και ο περσινός Δεκέμβρης «είναι εικόνες από το μέλλον».

«Εκείνη την εποχή όπως και σήμερα, υπήρχε κρίση από τα πάνω και έκρηξη από τα κάτω» τόνισε ο Κώστας Πίττας. «Η σημερινή κρίση είναι κορύφωση μιας κρίσης που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 όταν η χρυσή εποχή του καπιταλισμού άρχισε να ξεφτίζει. Ένα δεύτερο στοιχείο ήταν η αποσταθεροποίηση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού μετά την ήττα στο Βιετνάμ. Ηταν ένα μήνυμα ότι οι αγώνες μπορούν να νικάνε για ολόκληρο τον κόσμο από το Μάη του ’68, μέχρι την Ταϋλάνδη, μέχρι την Αθήνα.

Από τα κάτω, το δρόμο στο Πολυτεχνείο άνοιξαν το φοιτητικό κίνημα με τις δύο Νομικές, αλλά και οι εργατικές απεργίες κυρίως το καλοκαίρι του 1973. Την έκφραση στη διάθεση για κλιμάκωση μέχρι την ανατροπή της χούντας, την έδωσαν όχι το ΚΚΕ και το ΚΚΕεσ, αλλά οι μικρές δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς που πέρασαν τη γραμμή της κατάληψης και τη γραμμή όχι των στενών ‘φοιτητικών αιτημάτων’, αλλά του ‘κάτω η χούντα’, ‘κάτω ο ιμπεριαλισμός’, ‘κάτω το κεφάλαιο’. Το Πολυτεχνείο νίκησε, απονομιμοποίησε τη χούντα που κατέρρευσε όταν προσπάθησε να επιβάλλει τη δικτατορία στην Κύπρο - και το κίνημα τινάχτηκε στα ύψη τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης».

Στη συνέχεια ο ομιλητής τόνισε την ανάγκη να υπάρξει άμεση απάντηση στις επιθέσεις της νέας κυβέρνησης όχι μόνο στις 7 Δεκέμβρη στην επέτειο της δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου, αλλά και ενάντια στον προϋπολογισμό, το ασφαλιστικό, με καμπάνια για γενική απεργία μέσα στο Δεκέμβρη. «Σήμερα σε αντίθεση με το 1973 οι κυρίαρχοι θεσμοί και τα κόμματα περνάνε πολύ μεγαλύτερη κρίση, έχουν σμπαραλιαστεί» τόνισε  κλείνοντας. «Σήμερα η αντικαπιταλιστική αριστερά είναι πολύ πιο δυνατή και συγκροτημένη απ’ ό, τι ήταν εκείνη την περίοδο. Εχουμε καθήκον να καταφέρουμε να μετατρέψουμε τις νέες εξεγέρσεις σε επαναστατική αλλαγή».  

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Χρήστος Μπιστης: «Αυτό που χρεοκόπησε δεν ήταν το Πολυτεχνείο, που δέχθηκε τόνους από συκοφαντίες και προβοκάτσιες, κάθε λογής πληρωμένων κονδυλοφόρων για να θάψουν τα μηνύματά του. Ηταν, αντίθετα οι δικοί τους ισχυρισμοί και οι δικές τους ψευτο-δημαγωγίες και διακηρύξεις για το τέλος της ιστορίας και την αυτορύθμιση των αγορών, τον θρίαμβο του καπιταλισμού, που χρεοκόπησαν». 

«Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ξεκινώντας από αυθεντικές επαναστατικές πρωτοβουλίες έθεσε, αλλά και άφησε αναπάντητο μέχρι σήμερα το μεγάλο στρατηγικό ζήτημα, που δεν αφορά μόνο το αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα, αλλά το ίδιο το μέλλον της συντριπτικής πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και των πλατειών λαϊκών μαζών. Το ζήτημα της έλλειψης συγκροτημένης, ολοκληρωμένης, προγραμματικά και οργανωτικά αξιόπιστης έκφρασης του κόσμου της εργασίας που να μπορεί να χαράζει την πρόταση και το δρόμο για την ανατροπή και για την άλλη κοινωνία» τόνισε ακόμα ο Χ. Μπίστης, θέτοντας την ανάγκη «να εξεγερθούμε ενάντια στις αδυναμίες μας». Στη συνέχεια το λόγο πήραν ομιλητές από τα κάτω και η εκδήλωση έκλεισε με το κάλεσμα για την πορεία του Πολυτεχνείου.