Η ΜΑΝΤΗΛΑ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ - Ο αντικαπιταλισμός είναι η ελπίδα κάθε καταπιεσμένου

Η Βοκλίζ είναι ένα μόνο από τα έξι τμήματα της περιφέρειας της Κυανής Ακτής, μίας δηλαδή από τις 26 συνολικά γαλλικές περιφέρειες. Κι όμως η υποψηφιότητα της Μουσαΐντ συγκέντρωσε την περασμένη βδομάδα τα φώτα της δημοσιότητας αλλά και τις επιθέσεις όλου του γαλλικού πολιτικού σκηνικού. Ο λόγος; Η Ιλάμ Μουσαϊντ είναι μουσουλμάνα και φοράει μαντήλα.

Από τον Λεπέν και τους φασίστες, μέχρι το Σοσιαλιστικό Κομμα, το Κόμμα της Αριστεράς και δυστυχώς και το Κομμουνιστικό Κόμμα, όλοι κατήγγειλαν την επιλογή του NPA, ως υποχώρηση από τις «κοσμικές» αξίες είτε της Γαλλίας, είτε της Αριστεράς. Ολοι αυτοί που δεν διστάζουν να βάλουν γυναίκες στα ψηφοδέλτιά τους για να προβάλλουν τα ωραία τους μάτια ή πόδια, δεν διστάζουν να προβάλλουν τις γυναίκες ως σύμβολα μητρότητας, εργατικότητας, ως συζύγους και ως νοικοκυρές, εξαγριώθηκαν επειδή μια μουσουλμάνα από τα γαλλικά προάστια κατεβαίνει υποψήφια με την Αντικαπιταλιστική Αριστερά.

Είναι κρίμα που η Ελένη Τσερεζόλε στην Αυγή μάς έφερε πιο κοντά αυτήν την υποκριτική αντιμετώπιση, παρουσιάζοντας την Μουσαϊντ με τίτλο «η Μαντηλοφορούσα υποψήφια του Μπεζανσενό». Η Μουσαΐντ δεν είναι «του Μπεζανσενό», όπως καμιά γυναίκα δεν είναι «του αντρός της» όπως πάντα επέμενε το φεμινιστικό κίνημα. Η Μουσαΐντ είναι ακτιβίστρια και αντικαπιταλίστρια που οργάνωσε την περιοχή της κατά τη διάρκεια της ισραηλινής επίθεσης στη Γάζα τον περασμένο Γενάρη. Ενα από τα σημαντικά και παραγνωρισμένα αποτελέσματα της εξέγερσης των γαλλικών προαστίων το 2005 είναι ότι έδωσε αφορμή για συγκρότηση δικτύων αλληλεγγύης και πολιτικής δράσης μέσα στις φτωχογειτονιές των μεταναστών. Τα προάστια θεωρούνταν για δεκαετίες «έρημος» για την γαλλική αριστερά. Δεν είχε την παραμικρή σχέση με τον κόσμο μέσα και ο κόσμος με τη σειρά του αγνοούσε την ύπαρξη και τη δράση της Αριστεράς. Το κίνημα συμπαράστασης στη Γάζα για πρώτη φορά κατάφερε να σπάσει αυτό το στεγανό και το NPA βρέθηκε στην καρδιά αυτής της προσπάθειας γεφύρωσης.

Προάστια

Η Ιλάμ Μουσαΐντ είναι το σύμβολο αυτού του σημαντικού άλματος και γι΄αυτό το NPA αξίζει τη στήριξη ολόκληρης της Αριστεράς στην Ευρώπη. Ο Ολιβιέ Μπεζανσενό διατύπωσε τη σημασία αυτής της κίνησης με πολύ απλά λόγια: «Η Ιλάμ είναι μια απόδειξη ότι μπορεί κανείς να είναι στο NPA και να φοράει μαντήλα». Στο άλλο άκρο, η Μαρτίν Ομπρι, του Σοσιαλιστικού Κόμματος έσπευσε να δηλώσει ότι και στις εκδηλώσεις του Σοσιαλιστικού Κόμματος έρχονται γυναίκες με μαντήλα, αλλά δεν θα μπορούσαν να είναι υποψήφιες. Δηλαδή, οι μουσουλμάνες των προαστίων είναι καλές για να ψηφίζουν αλλά όχι για να ηγούνται σε αγώνες και να γίνονται σύμβολα αντίστασης. Ολα αυτά θα ήταν απλώς γελοία αν γίνονταν «εν κενώ».

Την ίδια ώρα όμως που ο Σαρκοζί κλιμακώνει τη ρατσιστική εκστρατεία, παίρνοντας την πρωτοβουλία για συζήτηση της «γαλλικής ταυτότητας» και απαγορεύοντας με νόμο θρησκευτικές ενδυμασίες, το να μην καταλαβαίνει κανείς τη σημασία που έχει μια υποψήφια της Αριστεράς να φοράει μαντήλα είναι απαράδεκτο. Για πολλές γυναίκες στα προάστια η μαντήλα δεν είναι «σύμβολο καταπίεσης», αλλά σύμβολο ενότητας απέναντι στις επιθέσεις των ρατσιστών, των ΜΑΤ και των αφεντικών.

Το ζήτημα δεν περιορίζεται στη διαμάχη για την «κοσμικότητα» και τη «θρησκευτικότητα» όπως συνήθως παρουσιάζεται. Το βαθύτερο ζήτημα και ο βαθύτερος φόβος του γαλλικού κατεστημένου είναι αν η Αριστερά θα μπορέσει να γίνει ξανά εκφραστής των πιο καταπιεσμένων στρωμάτων της κοινωνίας. Εκφραστής όχι με την έννοια της παθητικής ψήφου, αλλά ως οργανωτής των αγώνων που οι δίνουν οι ίδιοι οι καταπιεσμένοι, εργάτες και εργάτριες, άνεργοι, μετανάστες και ντόπιοι, με μαντήλα ή χωρις μαντήλα. Το βάθεμα της οικονομικής κρίσης θα κάνει όλο και πιο επιτακτική αυτήν την επιλογή. Γι΄ αυτό και όλων μας οι ελπίδες πρέπει να είναι για όσο το δυνατόν καλύτερα αποτελέσματα στο NPA στις εκλογές του Μάρτη, κόντρα στον Σαρκοζί και όλους τους ρατσιστές «κοσμικούς» συμπαραστάτες του.