ΘΕΑΤΡΟ - Τα μάτια τέσσερα

Την ώρα που μια μπατσίνα πάει να της περάσει χειροπέδες η Άννα της ρίχνει μια σπρωξιά και τρέχει στο δρόμο. Αμέσως οι μπάτσοι την βγάζουν καταζητούμενη με την κατηγορία της αντίστασης κατά της αρχής. Είναι η στιγμή που ο παππούς της ανήσυχος κατεβαίνει από το χωριό για να δει πώς μπορεί να βοηθήσει και βρίσκεται εγκλωβισμένος στα γρανάζια της εξουσίας.

Ο μπάτσος, ο βουλευτής, ο δικαστής, ο δημοσιογράφος. Η αστική εξουσία παρουσιάζεται ακριβώς όπως είναι. Στυγνή, κυνική, ψεύτικη, κρυμμένη πίσω από τις συμβάσεις που η ίδια έχει φτιάξει για να αυτοπροστατεύεται.

«Τα μάτια τέσσερα» είναι ένα πραγματικό διαμάντι στην αρχή της νέας θεατρικής σαιζόν. Με πολύ μεγάλα ονόματα ηθοποιών (βλ. Βασίλης Κολοβός, Δημήτρης Καμπερίδης, Αλίκη Αλεξανδράκη, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Κλέων Γρηγοριάδης - αλλά και δυο νεότερες ηθοποιούς που σίγουρα θα τις ξανασυναντήσουμε στο μέλλον, τις Έρρικα Μπίγιου και Μυρτώ Αυγερινού). Με μια πολύ σύγχρονη σκοτεινή και ταυτόχρονα στοχευμένη στους χαρακτήρες και τα γεγονότα, σκηνοθετική ματιά από τον Κωνσταντίνο Αρβανιτάκη. Δεν είναι καθόλου τυχαίο γιατί ξεκίνησε για δυο εβδομάδες παραστάσεων, πήρε παράταση για άλλες έξι και τελικά θα παίζεται μέχρι το Πάσχα.

Το μεγάλο ατού ωστόσο της παράστασης είναι το ίδιο το κείμενο. Κείμενο χαρακτήρων βγαλμένων από την καθημερινότητα παρουσιάζει με ιψενική απλότητα την ίδια την κοινωνική ζύμωση. Ξαφνικά κάθε φορέας εξουσίας χάνει την ατομικότητά του και γίνεται απλά ένας ρόλος. Ένα ακόμα γρανάζι αναπαραγωγής των θεσμικών ορίων του συστήματος. Ενώ από την άλλη ο φτωχός, ο αδύναμος, ο απλός άνθρωπος της επιβίωσης γίνεται ζητιάνος της ίδιας του της ζωής.

Ναι! Η παράσταση, το ίδιο το κείμενο αλλά και οι συντελεστές, οι ηθοποιοί ο σκηνοθέτης, ακόμα και ο παραγωγός των video (Μάνος Χασάπης) παίρνουν θέση απέναντι σε αυτή την αδικία. Η εξουσία όχι μόνο καταπατάει τα δικαιώματα των από κάτω, αλλά τους εγκαλεί κιόλας με μένος κάθε φορά που αυτοί εκούσια ή ακούσια βγαίνουν έξω από τα όρια αμφισβητώντας την. Αυτό είναι ξεκάθαρο στην παράσταση.

Αυτό που δεν είναι φανερό, είναι το πώς απαντάμε στην αυθαιρεσία της εξουσίας. Η παράσταση αρκείται να μας δείξει την πραγματικότητα, όμως δεν περνά σε απαντήσεις. Δεν εξηγεί πως απέναντι στην αστική συγκρότηση της κοινωνίας οι απλοί εργαζόμενοι άνθρωποι δεν μπορούν να περιμένουν μια πιο δημοκρατική αστική κοινωνία, αλλά αντιθέτως πρέπει συλλογικά να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους.