Κλιμάκωση των απεργιών μέχρι τη νίκη!

΄Ηδη οι εργαζόμενοι στο Υπουργείο Οικονομικών κάνουν την αρχή κηρύσοντας επαναλαμβανόμενες 48ωρες απεργίες. Μαζί τους οι εργαζόμενοι στα Τελωνεία και στις Εφορίες που έκαναν μια κοινή 48ωρη με τεράστια επιτυχία πριν από τις 10Φ. Ολες οι Ομοσπονδίες του Δημόσιου μπορούν και πρέπει να πάρουν τον ίδιο δρόμο, στον οποίο μπήκε και το Συνέδριο της ΟΕΝΓΕ.

Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι χώροι του ιδιωτικού τομέα. Δεν είναι μόνο τα σωματεία που συντονίζονται με το ΠΑΜΕ και ήδη συμμετέχουν στην απεργία της 10Φ. Είναι και η Ομοσπονδία των Σιδηροδρομικών (ΠΟΣ) που κήρυξε στάσεις εργασίας. Οι παλιοί εργαζόμενοι της Ολυμπιακής που είδαν τις μετατάξεις τους να ακυρώνονται βγαίνουν κι αυτοί στο δρόμο.

Ολες οι Ομοσπονδίες των ΔΕΚΟ πρέπει να ρίξουν το τεράστιο βάρος τους σε αυτό το απεργιακό κίνημα καθώς το Πρόγραμμα Σταθερότητας ετοιμάζει προκλητικές ιδιωτικοποιήσεις-ξεπουλήματα που θα κάνουν τις περιπτώσεις της Ολυμπιακής και του ΟΛΠ να μοιάζουν με ψιλικατζίδικα. Η απόφαση της ΓΣΕΕ που αναγκάστηκε να κηρύξει απεργία για τις 24 Φλεβάρη μπορεί να γίνει βήμα κλιμάκωσης και συντονισμού για να πάρει το απεργιακό κύμα σαρωτικές διαστάσεις.

Μπορούμε και πρέπει να βαδίσουμε προς αυτή την προοπτική. Αυτό απαιτεί δυο ξεκάθαρες αποφάσεις.

Πρώτο, χρειάζεται να γενικεύσουμε παντού τις εικόνες της οργάνωσης του αγώνα από τα κάτω. Υπάρχουν ήδη παραδείγματα χώρων που οργανώνουν μαζικές Γενικές Συνελεύσεις, βγάζουν απεργιακές επιτροπές για να φροντίσουν την ενημέρωση του κόσμου και την περιφρούρηση της απεργίας τους και επιβάλουν στις συνδικαλιστικές ηγεσίες που σέρνουν τα πόδια τους να προσαρμοστούν στα αιτήματα και τις μορφές πάλης που απαιτεί η βάση. Αυτά είναι πολύτιμα βήματα για τη συνέχεια του κινήματος μέχρι τη νίκη.

Φαύλος κύκλος

Παράλληλα, χρειάζεται να είμαστε ξεκάθαροι ότι δεν χωρούν αυταπάτες για «ευρωπαϊκή βοήθεια» στην Ελλάδα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έδειξε από την αρχή της κρίσης ότι συμπεριφέρεται προς τους εργάτες της Ευρώπης χειρότερα από αυτά που κάνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Απαιτεί περικοπές, ιδιωτικοποιήσεις και διάλυση των συντάξεων και της κοινωνικής ασφάλισης ενώ ταυτόχρονα οδηγεί τα επιτόκια του δανεισμού σε ληστρικά ύψη. ΗΠΑ, Κίνα και ΕΕ ανταγωνίζονται μεταξύ τους με νομισματικούς και εμπορικούς πολέμους και έχουν την απαίτηση από τους εργάτες να προσαρμόσουν το βιωτικό τους επίπεδο στις ανάγκες αυτού του φαύλου κύκλου.

Οι ισχυρισμοί του Γιώργου Παπανδρέου ότι τώρα πια η Ελλάδα δεν είναι μόνη και ότι θα δώσουμε αγώνα όλοι μαζί κατά των κερδοσκόπων είναι ψεύτικοι. Οι κερδοσκόποι βρίσκονται μέσα στα τείχη της Ευρώπης, μέσα στα τείχη της Ελλάδας. Είναι οι τραπεζίτες που παίζουν και χάνουν τα τεράστια κέρδη τους στις φούσκες την ίδια ώρα που οδηγούν στο κλείσιμο δεκάδες επιχειρήσεις. Είναι τα αφεντικά που εξαφανίζουν τα συσσωρευμένα κέρδη τους και μετατρέπουν επιχειρήσεις σε «προβληματικές», από τη Τζένεραλ Μότορς και την Τογιότα μέχρι το Λαναρά και την ΕΛΙΤ.

Τίποτα δεν συνδέει τον απλό εργαζόμενο με όλους αυτούς. Δεν έχουμε κοινό σχέδιο διάσωσης, ούτε αξίζει να βάλουμε πλάτη για τέτοιες απατηλές προτάσεις. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ διαλέγει τη συναίνεση με τον Σαμαρά και τον Καρατζαφέρη σε αυτό το δρόμο. Πρόβλημά της. Οι εργαζόμενοι που στο παρελθόν στήριξαν το ΠΑΣΟΚ πρέπει να θυμηθούν πόσες φορές χρειάστηκε να κάνουν ανταρσία, το 1985, το 1998, το 2001. Τώρα είναι η ώρα να κάνουν τη μεγαλύτερη ανταρσία από όλες. Για να βαδίσουμε μαζί το δρόμο του αγώνα και της αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Για να πληρώσουν οι πλούσιοι για την κρίση. Για να δείξουμε στους εργάτες της Ευρώπης, και όχι μόνο, που έχουν τα μάτια τους στραμένα στην Ελλάδα ότι υπάρχει εναλλακτική εργατική λύση και οι απεργίες στην Ελλάδα ανοίγουν το δρόμο.