Φοβούνται τις αντιδράσεις

Όσο θα αυξάνονται αυτές οι ανησυχίες τόσο θα υποχωρεί το ευρώ και αυτός θα είναι ο μηχανισμός εκβιασμού των αγορών που ανεβάζουν διαρκώς τα επιτόκια δανεισμού του δημοσίου.

Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα τη Δευτέρα. Το ελληνικό χρηματιστήριο βούλιαξε πάλι και τα spread ανέβηκαν, όταν η ΑΔΕΔΥ ανακοίνωσε την πρόθεση για νέες απεργίες πιθανόν στις αρχές Μαρτίου, εκτός από τη Γενική Απεργία μαζί με τη ΓΣΕΕ στις 24/2, πληροφορούσε το πρακτορείο Ρόιτερς.

Ο «φόρος Τόμπιν» είναι μια ιδέα που λαμβάνεται ξαφνικά σοβαρά υπόψη από τους «πλανητάρχες» του G7, από τον Ομπάμα στις ΗΠΑ, τον Ντάρλινγκ και τον Μπράουν στη Βρετανία μέχρι το Σαρκοζί στη Γαλλία και τη Μέρκελ στη Γερμανία. Αυτό που τους κάνει να το συζητούν σοβαρά είναι ο θυμός του κόσμου για τα προκλητικά μπόνους και τα παιχνίδια των τραπεζών που συνεχίζονται.

Είναι μια πρόταση που αγνοούνταν επί δεκαετίες και την έφερε στο προσκήνιο το κίνημα κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που αναδύθηκε μετά το Σιάτλ το 1999. Η καμπάνια για το Φόρο Τόμπιν ξεκίνησε από το Attac στη Γαλλία στα τέλη του 1998 κι απλώθηκε σε άλλες χώρες.

Αλλά οι συνθήκες έχουν αλλάξει με την κρίση. Ο φόρος αυτός είναι μια πρόταση για την μεταρρύθμιση του καπιταλισμού, όχι για την ανατροπή του. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν άξιζε να παλεύεις γι΄ αυτό, όπως έκανε πολύς κόσμος στις αντικαπιταλιστικές διαδηλώσεις, στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, όλη την προηγούμενη δεκαετία.

Αλλά είναι μια πρόταση που δεν πρόκειται να δουλέψει. Δεν αρκεί μια μεταρρύθμιση κανόνων λειτουργίας, αφού η ρίζα της κρίσης βρίσκεται βαθύτερα στο σύστημα που εκτρέφει την κερδοσκοπία.

Ο Παπανδρέου μπορεί να ονειρεύεται μια «συντονισμένη οικονομική ευρω-διπλωματία» απέναντι στις αγορές, αλλά στον καπιταλισμό ο τυφλός ανταγωνισμός κάνει τον έναν να προσπαθεί να ρίξει το βάρος στον άλλον (εντός ή εκτός ΕΕ).

Για το μόνο που βάζουν το χέρι τους στη φωτιά, όλοι μαζί «συντονισμένα», είναι να ρίξουν τα βάρη στον απλό κόσμο. Αλλά όποιος παίζει στα τυφλά με τη φωτιά, κινδυνεύει να καεί άσχημα...