Έκθεση ΙΝΕ – ΓΣΕΕ: Λιτότητα σημαίνει καταστροφή

Την ετήσια έκθεσή του για την ελληνική οικονομία παρουσίασε την περασμένη βδομάδα το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ – ΓΣΕΕ). Στην έκθεση καταγράφεται η εικόνα της καταστροφής που έχει προκαλέσει η κρίση και η πολιτική των Μνημονίων, πάνω στις ζωές των εργαζόμενων αλλά και στην ίδια την οικονομία.

Η πρόβλεψη του ΙΝΕ για την ανεργία είναι ότι το 2013 θα αυξηθεί επισήμως στο 26-29%, φτάνοντας δηλαδή τα 1.400.000 άτομα, ενώ η πραγματική ανεργία θα είναι γύρω στο 34%. Την ανεργία του 2012 την καταγράφει στο 24% (1.200.000 άνθρωποι) από 17,7%. Ήδη βέβαια, τα στοιχεία για τον Ιούνη του 2013 που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα από την Ελληνική Στατιστική Αρχή ξεπερνάνε την εκτίμηση του ΙΝΕ, ανεβάζοντας την ανεργία στο 24,4%. Δεν πρόκειται απλώς για ρεκόρ ανεργίας, αλλά και για ρεκόρ στο ετήσιο επίπεδο αύξησης (7,2% πάνω σε σχέση με πέρσι). Τον αντίστοιχο μήνα του 2011 ήταν 17,2%, το 2010 ήταν 12,4%, το 2009, 9,3%, το 2008, 7,4%.

Το “κόστος εργασίας”, δηλαδή το πόσο πληρώνει η εργοδοσία (έμμεσα ή άμεσα) ανά μονάδα προϊόντος εργασίας “σημειώνει θεαματική μείωση, (περίπου 8%) και οι μέσες αποδοχές των μισθωτών στο τέλος του 2012 θα μειωθούν κατά 30% έναντι του 2009”. Οι μέσες αποδοχές ανά μισθωτό έπεσαν 7,5% το 2010, άλλο 6,1% το 2011 και εκτιμάται ακόμη 7,6% το 2012. Εδώ πρόκειται για επιστροφή σε μισθούς 1995.

Συνολικά οι αποδοχές εργασίας μειώθηκαν κατά 19 δισεκατομμύρια ευρώ μέσα στη διετία 2010-2011. Η εκτίμηση είναι ότι η μείωση θα εκτιναχθεί ως τα 33 δις ευρώ μετά και το 2012. Ο κατώτατος μισθός από 60% του μέσου όρου της ΕΕ, θα φτάσει το 49% στα τέλη του 2012. Αυτό προφανώς και οδήγησε σε περιορισμό “αγοραστικής δύναμης από τα εισοδήματα εργασίας”, το πόσο μπορεί κανείς να ξοδεύει δηλαδή από το μισθό του. Μόνο μέσα στη διετία 2010-2011 αυτή η αγοραστική δύναμη μειώθηκε κατά 22,8%.

Μέσα στην τετραετία 2009-2012, συνολικά η μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης φτάνει το 18,8%, επιστρέφοντας δηλαδή σε επίπεδο 2003. Από δίπλα ακολουθεί η κατανάλωση του δημοσίου που στο τέλος του 2012 θα είναι μειωμένη κατά 11%.

Σύγκλιση

Όσον αφορά την οικονομία συνολικά, η μείωση του ΑΕΠ την τετραετία που ξεκίνησε το 2009 θα φτάσει στα τέλη της χρονιάς το 22% σε σχέση με το ΑΕΠ του 2007. Αυτό, σε σχέση με την ξεχασμένη “σύγκλιση” με την Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει, σύμφωνα με το ΙΝΕ, ακύρωση της “προόδου που είχε πραγματοποιηθεί κατά τα έτη 1995-2007.”

Η εγχώρια ζήτηση κατέρρευσε κατά 25% μέσα στην τριετία 2010-2012 και πλέον έχει φτάσει σε επίπεδα του 2000. Το αμέσως επόμενο διάστημα θα φτάσει σε επίπεδα δεκαετίας '90.

“Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε διαδικασία αποεπένδυσης, με άλλα λόγια, χάνει το παραγωγικό της δυναμικό”, σημειώνει το ΙΝΕ. Οι επενδύσεις παγίου κεφαλαίου ξεκίνησαν να πέφτουν από το 2008 και θα επιδεινωθούν ακόμη περισσότερο το 2012, φτάνοντας σε επίπεδα του 1997. “Η πτώση της επενδυτικής δραστηριότητας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα πήρε δραματική μορφή, για όλους τους δείκτες. Οι καθαρές συνολικές επενδύσεις κατέρρευσαν στο -6% περίπου του ΑΕΠ”. Οι καπιταλιστές δηλαδή, παρά τους κομμένους μισθούς και τα δικαιώματα, όχι μόνο δεν επενδύουν, αλλά σηκώνουν τα κεφάλαιά τους από την αγορά.

Η έκθεση περιλαμβάνει με συγκεντρωμένο τρόπο και τα στοιχεία της μεγάλης κλοπής σε βάρος των ασφαλιστικών ταμείων που έγινε με το κούρεμα των ομολόγων (PSI). Ενδεικτικά, το ΕΤΑΑ (το ταμείο των αυτοαπασχολούμενων) από 5,5 δις ευρώ διαθέσιμα (ονομαστική αξία) πριν το PSI, έμεινε με 3,2 δις μέσα σε μια νύχτα, ενώ η πραγματική τους αξία είναι 1,7 δις. Το ΤΑΠΙΤ (που δίνει εφάπαξ σε εργαζόμενους όπως οι ξενοδοχοϋπάλληλοι, οι εμποροϋπάλληλοι, μεταλλεργάτες και άλλοι) από 1,2 δις ευρώ διαθέσιμα (ονομαστική αξία) έμεινε με 690 εκατομμύρια, ενώ η πραγματική αξία είναι 370 εκατομμύρια. Όπως σημειώνει το ΙΝΕ, η μείωση αυτή δεν είναι μια εφάπαξ κλοπή αλλά συνολική διάλυση, μιας και οι ετήσιες αποδόσεις των ταμείων από τόκους και προσόδους πέφτουν από 700-800 εκατομμύρια το χρόνο σε 120-160, περιπου 80% κάτω.

Τα στοιχεία του ΙΝΕ δεν αφήνουν κανένα περιθώριο σε κανέναν προπαγανδιστή της Τρόικας, αλλά ούτε σε αυτούς που ονειρεύονται “σταδιακές απαγκιστρώσεις από τα μνημόνια”. Η καταστροφή που έχουν προκαλέσει τα μέτρα τους δεν θα επουλωθεί από μόνη της, αντίθετα η οικονομία κινείται ολοταχώς προς τα κάτω. Πρέπει να τους πάρουμε πίσω τα κλεμένα, αποκτώντας τον έλεγχο πάνω στις τράπεζες και στην οικονομία, βάζοντας μπρος την παραγωγή για τις ανάγκες μας.