Συνάντηση Εργατικής Αντίστασης

Η κοινή απόφαση

Η γενική απεργία στις 26/9 που συγκλόνισε όλη την Ελλάδα σηματοδοτεί τη νέα φάση αντίστασης στην επίθεση που δεχόμαστε, και την καλύτερη αφετηρία για να κλιμακώσουμε μέχρι να ανατρέψουμε το νέο βάρβαρο πακέτο του Σαμαρά, των δεκανικιών Βενιζέλου – Κουβέλη και της τρόικας. Στον απόηχο της πανεργατικής απεργίας στις 26/9, συνδικαλιστές κι εργαζόμενοι συγκεντρωθήκαμε στο θέατρο ΔΙΑΝΑ, στις 30 Σεπτέμβρη 2012 σε μια πανελλαδική ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ.

Κουβαλάμε μαζί μας σημαντικές εμπειρίες δράσεων από τους εργασιακούς χώρους απ’ όπου προερχόμαστε, στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα καθώς και τις πανεργατικές κι άλλες λαϊκές κινητοποιήσεις που ανέτρεψαν ήδη τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου. Συζητήσαμε με βάση την εμπειρία μας κι αναζητήσαμε κοινές κατευθύνσεις για αποτελεσματικότερη συντονισμένη δράση στο άμεσο μέλλον με τις κρίσιμες μάχες που έχουμε μπροστά μας για να σώσουμε μισθούς, συντάξεις και εργασιακά δικαιώματα, για να μην κλείσουν σχολεία και νοσοκομεία, για να μην ξεπουληθούν το νερό, η ενέργεια, κάθε δημόσια επιχείρηση ή υπηρεσία.

Αφετηρία για τη δράση μας είναι η επιτυχία της απεργίας που τίναξε στον αέρα τα παραμύθια των αστικών επιτελείων για «τελευταίο πακέτο», για την επιμήκυνση, για την «νέα κυβέρνηση» που προσπαθεί τάχα «να περισώσει κεκτημένα». Για τους εργαζόμενους αποδείχθηκε ότι ο μόνος δρόμος παραμένει ο δρόμος του αγώνα, της απεργίας, της σύγκρουσης, της κλιμάκωσης.

Συζητήσαμε για το πώς θα δώσουμε αυτή τη συνέχεια που όλοι οι εργαζόμενοι θέλουν. Η αγωνιστική δυναμική των εργαζόμενων στους χώρους δουλειάς έχει επανειλημμένα ξεπεράσει τις ηγεσίες υιοθετώντας μορφές οργάνωσης και πάλης από τα κάτω. Η επιτυχία της πανεργατικής απεργία στις 26 Σεπτέμβρη, όπως και της κινητοποίησης στην ΔΕΘ και της απεργίας στο δημόσιο στις 12 Σεπτέμβρη, αλλά και όλων των αγώνων που προηγήθηκαν στηρίχθηκε στην κινητοποίηση της βάσης των εργαζόμενων μέσα στους χώρους δουλειάς. Εκεί χτυπάει τρία χρόνια τώρα η καρδιά της εργατικής αντίστασης. Την ίδια στιγμή η συνδικαλιστική ηγεσία αποδεικνύεται άβουλη, απρόθυμη κι ανίκανη να στηρίξει και οργανώσει συστηματικά τις μαζικές πανεργατικές αλλά κι επιμέρους κινητοποιήσεις των εργαζόμενων, μπαίνει δε σε μια αδιέξοδη κι επικίνδυνη διαδικασία κοινωνικών διαλόγων με την εργοδοσία.

Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι οι αγώνες προχωρούν κι έχουν δύναμη να πετύχουν μόνον όταν στηρίζονται από τα κάτω, όταν οργανώνονται δημοκρατικά, όταν παλεύουν για το μέγιστο βαθμό ενότητας ξεπερνώντας διαιρετικές λογικές. Γι’ αυτό παίρνουμε την πρωτοβουλία για να συγκροτήσουμε σε κάθε χώρο δουλειάς απεργιακές επιτροπές, ή να ενεργοποιήσουμε τις απεργιακές επιτροπές που υπάρχουν.

Η δράση των επιτροπών δεν περιορίζεται μόνο στην οργάνωση των απεργιών, αλλά πρωτοστατούν στο να οργανώνουν τον χώρο δουλειάς και την αντίσταση των εργαζόμενων καθημερινά. Όχι «μόνο» στις οικονομικές επιθέσεις αλλά ιδιαίτερα σήμερα και στις απειλές που αντιπροσωπεύει η εμφάνιση των νεοναζιστικών συμμοριών. Για το τσάκισμα της ρατσιστικής προπαγάνδας και της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, που με υποστήριξη από τους μηχανισμούς προπαγάνδας και καταστολής γίνεται επικίνδυνη για τους εργαζόμενους και τα δημοκρατικά δικαιώματα.

Αναγνωρίσαμε τη σημασία της αλληλεγγύης και του συντονισμού ανάμεσα στους εργαζόμενους. Στηριζόμαστε στην εμπειρία του συντονισμού των εργοστασίων που έβγαλε την απεργία στις 17 Γενάρη. Στην κοινή συναυλία των ΜΜΕ μέσα από τον συντονισμό των εργασιακών επιτροπών. Στον συντονισμό των νοσοκομείων στο λεκανοπέδιο που λειτουργεί από την άνοιξη.

Αυτές τις εμπειρίες αποφασίζουμε να τις στηρίξουμε και να τις γενικεύσουμε. Παίρνοντας πρωτοβουλίες στήριξης στους αγώνες που ξεσπάνε, όπως στις εφορίες, στην ΙΝΤΡΑΚΟΜ, στα νοσοκομεία, στον Σκαραμαγκά, και αλλού. Στηρίζοντας βήματα συντονισμού των κλάδων και των σωματείων, όπου αυτά ανοίγονται όπως η πρωτοβουλία της ΓΕΝΟΠ για απεργία διαρκείας όλων των ΔΕΚΟ.

Προωθούμε το ξεδίπλωμα των αγώνων, τις απεργίες διαρκείας τώρα σε όλους τους κλάδους, και όχι όταν έρθουν τα μέτρα για ψήφιση στη βουλή, με σκοπό να μην επιτρέψουμε στην συγκυβέρνηση καν να τα κατεβάσει. Απαιτούμε από την συνδικαλιστική ηγεσία άμεσα 48ωρη απεργία την επόμενη βδομάδα και κλιμάκωση με διαρκείας.

Με τη βοήθεια των ομιλητών από Ισπανία και Βρετανία διαπιστώσαμε ότι τα μνημόνια της καταστροφής των εργαζόμενων οδηγούν σε εκρήξεις αντίστασης παντού κι αυτό ανατροφοδοτεί με μεγάλη δύναμη και δυναμική και τους δικούς μας αγώνες στην Ελλάδα. Ο συντονισμός, αλληλεγγύη και αποτελεσματική δικτύωση και οργάνωση πανευρωπαικά, θα αποδειχθεί σημαντικός παράγοντας για τους εργαζόμενους, μια και η επίθεση που δεχόμαστε δεν γνωρίζει «σύνορα» και «ειδικές περιπτώσεις».

Θεωρούμε ότι ωριμάζουν καθημερινά στη συνείδηση εργαζόμενων με βάση τη συσσωρευμένη εμπειρία, στόχοι που να μπορούν να αποτελέσουν τους βασικούς άξονες για τους αγώνες που γενικεύονται. Άμεσος στόχος είναι η αποτροπή του νέου πακέτου, η ανατροπή των Μνημονίων και της κυβέρνησης που τα υπηρετεί αγκαλιά με την Τρόικα. Αλλά έτσι ανοίγει ο δρόμος και για επόμενα βήματα: Η διαγραφή του χρέους με απεμπλοκή από το ζουρλομανδύα της ευρωζώνης κι όλο το αντεργατικό οικοδόμημα της ΕΕ. Η κρατικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων με εργατικό έλεγχο. Η απαγόρευση των απολύσεων και το πέρασμα των επιχειρήσεων που κλείνουν ή απολύουν στα χέρια των ίδιων των εργαζόμενων. Καμιά ιδιωτικοποίηση, στήριξη της δημόσιας και κοινωνικής περιουσίας, του κοινωνικού κράτους και προστασία του περιβάλλοντος.

Δεν θεωρούμε ότι η δημιουργία απεργιακών επιτροπών μέσα στους χώρους δουλειάς και στη βάση των συνδικάτων έχει ως προϋπόθεση την υιοθέτηση αυτών των βημάτων από το ξεκίνημα, ούτε βάζουμε όρους και προϋποθέσεις για την αμέριστη αλληλεγγύη μας σε όλους τους εργαζόμενους που αντιστέκονται στη λαίλαπα των επιθέσεων. Θέλουμε όμως να συμβάλουμε στην ωρίμανση αυτών των στόχων του εργατικού κινήματος.

Συγκροτούμε την ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ που θα βάλει να οργανώσει όλα αυτά τα μέτωπα την επόμενη περίοδο για να ανατρέψουμε τρόικες, μνημόνια και νεοναζί και να βοηθήσουμε να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για το εργατικό κίνημα.


Χαιρετισμός του Σεγούντο Mενέντεζ Κογιάρ από Ισπανία

“Περήφανος που είμαι ανθρακωρύχος” γράφει το μπλουζάκι του Σεγούντο.

Η απεργία μας ξεκίνησε από το γεγονός ότι η ισπανική κυβέρνηση θέλει μείωση κατά 63% της κρατικής επιχορήγησης και μείωση κατά 40% της παραγωγής που θα οδηγήσει χωρίς καμία αμφιβολία στο κλείσιμο όλων των ανθρακωρυχείων, με αποτέλεσμα την ανεργία και την απόλυτη εξαθλίωση όλων των κοινοτήτων που εξαρτώνται αποκλειστικά από τα ανθρακωρυχεία.

Στην Ισπανία όλος ο τομέας ηλεκτρισμού δέχεται κρατικές επιχορηγήσεις. Ενώ ο τομέας άνθρακα είναι αυτός που λαμβάνει την πιο χαμηλή επιχορήγηση. Οι συγκεκριμένες επιχορηγήσεις αντιστοιχούν στο 0,02% των χρημάτων που η κυβέρνηση θα δώσει για τη διάσωση των διεφθαρμένων τραπεζών. Παράλληλα έχουμε πολυεθνικές εταιρείες όπως η Γκόλντμαν Σακς οι οποίες συγκεντρώνουν εισαγόμενες ποσότητες άνθρακα στα λιμάνια της Αστούριας. Η συγκεκριμένη ποσότητα είναι ακριβώς η ίδια με τη μείωση της παραγωγής που προσπαθούν να επιβάλουν σε εμάς. Η συγκεκριμένη παραγωγή άνθρακα έχει βαφτεί με αίμα καθώς προέρχεται από χώρες όπου η παραγωγή βασίζεται στην παιδική εκμετάλλευση και σε συνθήκες εργασίας που μοιάζουν με σκλαβιά.

Πραγματοποιήθηκαν δύο πορείες στη Μαδρίτη πριν από τη δική μας μεγάλη πορεία στις 10 Ιουλίου και δύο γενικές απεργίες σε όλες τις διοικητικές περιφέρειες όπου υπάρχουν ανθρακωρυχεία, με τη συμμετοχή εργαζόμενων στους δήμους, τις εμπορικές επιχειρήσεις και όλων των εργαζομένων σε όποιο κλάδο και αν ανήκαν. Επίσης η Ομοσπονδία Γυναικών πραγματοποίησε πορεία στη Γερουσία. Ο αγώνας που έδωσαν οι μητέρες μας, οι γυναίκες μας, οι κόρες μας ακόμα και οι γιαγιάδες μας ήταν πολύ σημαντικός. Αποτέλεσαν βασικό στοιχείο για την επιτυχία του αγώνα μας. Σε δύο συγκεκριμένα σημεία στη Φινιέρα και στην Πόλα ντε Λένα που ήταν στα Δυτικά, αποκόψαμε τις συγκοινωνίες και τους σιδηροδρόμους με αποτέλεσμα να ακινητοποιήσουμε τα ΜΑΤ και τις δυνάμεις ασφαλείας για να μην μπορούν να πάνε στο σημείο που γινόταν η απεργία για πάρα πολλές ώρες. Σε αυτές τις κινητοποιήσεις συμμετείχε το 100% των κατοίκων των συγκεκριμένων πόλεων. Πήγαμε από δρόμο σε δρόμο, από μπαλκόνι σε μπαλκόνι, από σπίτι σε σπίτι. Από την αρχή της απεργίας οι ανθρακωρύχοι είτε κλείστηκαν στις στοές είτε κατέλαβαν τα Δημαρχεία.

Αποκορύφωμα

Το αποκορύφωμα όλων αυτών των δράσεων ήταν η πορεία που πραγματοποιήσαμε στο κέντρο της Μαδρίτης στις 10 Ιουλίου όπου μας καλωσόρισε μαζικά η εργατική τάξη της πρωτεύουσας, μισό εκατομμύριο εργάτες. Η απάντηση των δυνάμεων ασφαλείας ήταν βάναυση. Αυτή τη στιγμή έχουμε περισσότερους από 300 διωκόμενους, πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν πρόστιμα που φτάνουν μέχρι και τα 30.000 ευρώ και ποινές φυλάκισης μέχρι έξι έτη, ενώ υπήρχαν τραυματίες και από τις δύο πλευρές ακόμα και στα ΜΑΤ.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση οι εργαζόμενοι και το συνδικάτο έχουν απαντήσεις. Μία από αυτές είναι η κρατικοποίηση των ανθρακωρυχείων και ο εργατικός έλεγχος.

Είναι η στιγμή για να αγωνιστούμε και αυτό δεν είναι δικαίωμά μας, είναι και καθήκον μας. Πρέπει να αποτελέσουμε το παράδειγμα για τις επόμενες γενιές για να δουν ότι τίποτα δεν κατορθώθηκε ποτέ χωρίς αγώνα. Εύχομαι για εμάς και για εσάς τρία πράγματα. Υγεία, Δύναμη, Επανάσταση.

• Στην αρχή της εκδήλωσης κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή για τους δολοφονημένους μεταλλωρύχους στη Νότια Αφρική.


Χαιρετισμός της Μάριαν Όουενς από Βρετανία

Θέλω να σας μεταφέρω τους χαιρετισμούς από τη Βρετανία και να σας πω ότι η Γενική Απεργία που είχατε στις 26/9 ήταν μια μεγάλη ενθάρρυνση για όλους μας.

Η κρίση και οι περικοπές επηρεάζουν τους πάντες. Στη Βρετανία η κυβέρνηση έχει αρχίσει να παίρνει μέτρα που δαγκώνουν. Οι επίσημες στατιστικές λένε ότι αυτή τη στιγμή στη Βρετανία 3,5 εκατομμύρια παιδιά ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Έχουμε μια αύξηση 25% των αστέγων και το όριο της συνταξιοδότησης αυξήθηκε στα 68 χρόνια. Ταυτόχρονα προσπαθούν να ιδιωτικοποιήσουν το σύστημα παιδείας και το σύστημα υγείας.

Μας λένε ότι αυτές οι περικοπές είναι απαραίτητες αλλά εξακολουθούν να δίνουν εκατομμύρια για το στρατό, για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων και να κάνουν φοροαπαλλαγές στους πλούσιους. Ως εφοριακός το γνωρίζω αυτό πολύ καλά γιατί κάθε χρόνο υπάρχουν 123 δις τα οποία δεν εισπράττονται από τους πλούσιους. Στις εφορίες έχουν περικόψει 30.000 θέσεις εργασίας και έχουν κλείσει 230 καταστήματα.

Μέσα στους τελευταίους 12 μήνες είχαμε μόνο στον κλάδο των εφοριακών 5 απεργίες. Απεργούνε επίσης πάρα πολλοί κλάδοι, όπως οι οδηγοί και οι τεχνικοί των λεωφορείων, οι ηλεκτρολόγοι, οι εργαζόμενοι του υπουργείου Συγκοινωνιών, οι εργαζόμενοι στην αποκομιδή των σκουπιδιών. Κάθε εβδομάδα βλέπουμε έναν αριθμό από μικρές απεργίες αλλά αυτό δεν αρκεί.

Από τον περασμένο Δεκέμβρη έχουμε αρχίσει να χτίζουμε επιτροπές αλληλεγγύης και απεργιακές επιτροπές στις μεγαλύτερες πόλεις. Σε αυτές τις επιτροπές συμμετέχουν αντιπρόσωποι από το δημόσιο και από τον ιδιωτικό τομέα. Προσπαθούμε να συντονίσουμε τις δράσεις μας και να εξασκήσουμε πίεση στις ηγεσίες από τα κάτω.

Στις 20 Οκτώβρη φέτος έχουμε αναγκάσει το TUC (τη Βρετανική ΓΣΕΕ) να καλέσει μία μεγάλη διαδήλωση. Στο συνέδριο του TUC που έγινε μέσα σε αυτό το μήνα πέρασε ένα ψήφισμα το οποίο έλεγε ότι η ηγεσία πρέπει να βάλει σε συζήτηση το ενδεχόμενο να καλέσει σε μια Γενική Απεργία. Δεν θέλουμε απλά να το συζητήσουν, θέλουμε να καλέσουν Γενική Απεργία και μπορούμε να το καταφέρουμε αυτό μόνο αν είμαστε οργανωμένοι και αν τους εξασκήσουμε πίεση.


Τοποθετήσεις εργαζόμενων

Η Συνάντηση Εργατικής Αντίστασης ξεκίνησε με την προβολή ενός εντυπωσιακού βίντεο με θέμα τη “Διετία των αγώνων” και αμέσως μετά ξεκίνησε η πρώτη συζήτηση που είχε θέμα “Η αντίσταση στα Μνημόνια και πώς την οργανώνουμε”, με εισηγητές τον Βασίλη Συλαϊδή, μέλος της διοίκησης του σωματείου εργαζόμενων στην ΙΝΤΡΑΚΟΜ και της διοίκησης του ΕΚΑ, τον Σεγούντο Μενέντεζ Κογιάρ, συνδικαλιστή ανθρακωρύχο από την Ισπανία, την Μάριαν Όουενς συνδικαλίστρια από το δημόσιο (PCS) στην Μ. Βρετανία και τον Τάσο Αναστασιάδη, συντονιστή της Επιτροπής Αλληλεγγύης Συνδικαλιστών. Τη Συνάντηση χαιρέτισε επίσης αντιπροσωπία από το Κοινωνικό Φόρουμ Μονάχου.

Μετά το διάλειμμα ακολούθησε η δεύτερη συζήτηση για τη Συγκρότηση της Πρωτοβουλίας Συντονισμού Εργατικής Αντίστασης από τον Γιώργο Τσιρώνη, γιατρό και μέλος ΔΣ σωματείου στο Θριάσιο, όπου ψηφίστηκε η πολιτική απόφαση και το Συντονιστικό της Πρωτοβουλίας.

Δεκάδες συνδικαλιστές και εργαζόμενοι της βάσης πήραν το λόγο και στις δύο συζητήσεις. «Η συζήτηση μέσα στους χώρους μας μετά την πανεργατική στις 26/9 είναι μία: Πώς θα βγούμε σε απεργιακή κλιμάκωση διαρκείας» είπε ο Κώστας Καταραχιάς γραμματέας του σωματείου Νοσοκομείου Άγιος Σάββας. «Ζήσαμε τη μεγαλύτερη απεργία που έχει ζήσει ποτέ αυτό το νοσοκομείο. Αυτό προέκυψε από τη δουλειά που έκανε η επιτροπή αγώνα. Ο Συντονισμός των νοσοκομείων που έχει δημιουργηθεί από τον Φλεβάρη με πάνω από 17 νοσοκομεία, είχε κεντρικό ρόλο στην οργάνωση αυτής της απεργίας. Τα νοσοκομεία έχουν να παίξουν τεράστιο ρόλο στο να βγούμε σε γενική απεργία διαρκείας και να τσακίσουμε αυτή την κυβέρνηση».

«Εδώ και δύο χρόνια το σωματείο του ΜΕΤΡΟ έχει κάνει γύρω στις 40 απεργίες που ξεκίνησαν από τη βάση. Οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη ασκώντας πίεση να αναγκάσουν τα συνδικάτα να βγουν μπροστά. Αυτή την εβδομάδα προσανατολιζόμαστε σε κινητοποιήσεις των μέσων σταθερής συγκοινωνίας. Στηρίζουμε την απόφαση της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ για επαναλαμβανόμενες 48ωρες απεργίες και θεωρούμε ότι μόνο από τα κάτω μπορούμε να ασκήσουμε πίεση στη ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ», είπε η Αρετή Κοκκόρου γραμματέας του σωματείου ΣΕΛΜΑ.

Ο Αντώνης Φώσκολος από την Επιτροπή Αγώνα στο Βράχο της Ακρόπολης πρόσθεσε: «5-6 άτομα από απλές κουβέντες που είχαμε στο διάλειμμα καταλήξαμε να μαζέψουμε όλους τους εργαζόμενους του Βράχου και να φτιάξουμε μια Απεργιακή Επιτροπή η οποία κατέβασε το πρώτο της πανό στην στάση εργασίας της ΑΔΕΔΥ στις 12/9 με 30 άτομα, αριθμός πρωτοφανής σε σχέση με άλλες απεργίες. Το αποκορύφωμα ήταν η συμμετοχή μας στην απεργία στις 26/9 που ήμασταν πάνω από 70 άτομα, περισσότεροι ακόμα και από τον κόσμο που υπήρχε στο πανώ της Ομοσπονδίας μας. Ο συντονισμός μεταξύ μας που δεν θα μείνει μόνο στα πλαίσια του υπουργείου μας αλλά θα φτάσει σε όλους τους συναδέλφους μπορεί να κάνει τον αγώνα πιο μαζικό».

Ο Νάσος Μπράτσος από την ΠΟΕΣΥ μετέφερε την εικόνα που υπάρχει στα ΜΜΕ: «Από τη δικιά μας μεριά προσπαθούμε να βάλουμε προτάσεις για κοινή απεργία σε όλα τα ΜΜΕ και διαδηλώσεις σε υπουργεία και επιθεωρήσεις εργασίας προσπαθώντας να βγάλουμε όλους μαζί τους χώρους στο δρόμο για να εκφράσει τη δυναμική του αγώνα. Η μάχη που δίνουμε είναι πολιτική. Εδώ και μερικές μέρες έχει ξεκινήσει μια απεργία της ΕΤΕΡ στο ραδιόφωνο του Άλφα. Τώρα έχουν εξαγγείλει 15νθήμερο και είναι άγρια ιστορία, προσπαθούν να διαλύσουν το σωματείο, έχουν κάνει προσαγωγές εργαζομένων ξημερώματα. Και το δεύτερο είναι οι εργαζόμενοι του ΑΛΤΕΡ που στις 10/10 έχουν συγκέντρωση στα Δικαστήρια. Όσοι συμπαρασταθήκαμε στην κατάληψή τους χρειάζεται να είμαστε εκεί».

Αποφασισμένοι

Ο Κώστας Φοινίνης από το Δήμο Βριλησσίων έδωσε την εικόνα από την κατάσταση στους Δήμους. «Η κυβέρνηση έχει πάψει να χρηματοδοτεί τους Δήμους με αποτέλεσμα να έχουμε ήδη έναν που έχει κλείσει. Εμείς δημιουργήσαμε μία επιτροπή αγώνα και προσπαθούμε να ευαισθητοποιήσουμε όλες τις τοπικές δυνάμεις, κινήσεις πολιτών, απλό κόσμο που συμμετέχει στους αγώνες. Αυτή τη στιγμή υπάρχει πρόταση να δημιουργηθεί ακόμα και ταμείο ενίσχυσης των απεργών, γιατί το μήνυμα που παίρνουμε από τους εργαζόμενους είναι να προχωρήσουμε σε 48ωρες και ακόμη και μίας εβδομάδας. Λειτουργούμε από τα κάτω με σκοπό να ερεθίσουμε την ΠΟΕ ΟΤΑ δηλώνοντας ότι είμαστε αποφασισμένοι να κλιμακώσουμε τους αγώνες».

Από το σωματείο εργαζομένων της Notos Com την εικόνα μετέφερε ένας εργαζόμενος από την επιτροπή αγώνα του χώρου: «Ήμασταν ένα σωματείο εν υπνώσει το οποίο ξύπνησε μετά από μία μεγάλη επίθεση που δεχτήκαμε από τα αφεντικά. Στο χώρο των εμποροϋπαλλήλων τα αφεντικά έχουν εξαπολύσει ανελέητη επίθεση. Προσλαμβάνουν εργαζόμενους κάτω από 25 ετών για τετράωρη εργασία με μισθό 190 ευρώ. Αυτό που προσπαθούμε μέσα από τις επιτροπές που έχουμε φτιάξει είναι να προωθήσουμε τα αιτήματα της βάσης τα οποία είναι πλέον ριζοσπαστικά προς τις γραφειοκρατικές ηγεσίες».

Aπό το Σύλλογο Υπαλλήλων του υπ. Εργασίας, ο Νίκος Μποσινάκος, μέλος του ΔΣ τόνισε: «Πέρσι πήραμε την πρωτοβουλία και φτιάξαμε ένα σχήμα κυριολεκτικά από τη βάση το οποίο στις τελευταίες εκλογές βγήκε δεύτερη δύναμη και εκπροσωπούμαστε με τρεις έδρες στο ΔΣ. Ενόψει της απεργίας της 26/9 προσπαθήσαμε με φυλλάδια και περιοδείες να κινητοποιήσουμε τον κόσμο και το ποσοστό συμμετοχής ήταν αρκετά καλή γύρω στο 50%. Ένα μεγάλο μέρος του κόσμου που δεν απέργησε ήταν με το σκεπτικό ότι η 24ωρη απεργία χρειάζεται προοπτική κλιμάκωσης. Τώρα αξιοποιώντας το κάλεσμα της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ και τη σημερινή πρωτοβουλία θα προσπαθήσουμε να απευθυνθούμε κατευθείαν στη βάση που θα καλούμε τον κόσμο να πιέσει προς τα πάνω για απεργία διαρκείας».

Ο Ναζίμ Μαχμούντ από την Ένωση Μεταναστών Εργατών θύμισε το ρόλο που παίζουν οι μετανάστες στο εργατικό κίνημα. «Δεν υπάρχουν δύο κατηγορίες, ντόπιοι και μετανάστες αλλά μόνο μία κατηγορία: εργάτης. Αστυνομία, κυβέρνηση και Φασίστες προσπαθούν να μας διασπάσουν. Στις απεργιακές επιτροπές που θέλουμε να φτιάξουμε χρειάζεται να είμαστε όλοι μαζί ντόπιοι και μετανάστες για να παλεύουμε όλοι με τη δύναμη που έχουμε και να παλέψουμε για τα δικαιώματα μας. Οι μετανάστες χρειάζεται να γραφτούν στα συνδικάτα και να δυναμώσουν αυτούς τους αγώνες».

Ο Σεραφείμ Ρίζος μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Δασκάλων Χανίων, έιπε «η απεργία στις 26 του μήνα ήταν καθρέφτης της διάθεσης των συναδέλφων να ενεργοποιηθούν. Η διαφορά σε σχέση με τις προηγούμενες ήταν η πολύ πιο οργανωμένη παρουσία των σωματείων. Και αυτό στηρίχτηκε στο ότι έγιναν σε πολλούς χώρους μαζικές γενικές συνελεύσεις, στα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, στην υγεία, στους ταχυδρομικούς και στο ΙΚΑ. Σε αυτή την κίνηση πρωταγωνίστησε κόσμος πέρα από τις ηγεσίες των σωματείων. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν σχολεία που δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Ταυτόχρονα χρειάζεται να δίνουμε τη μάχη των ιδεών παράλληλα με τη μάχη της πράξης. Τη Δευτέρα η ΕΛΜΕ Χανίων θα συνεδριάσει για να δει πώς θα εφαρμόσει την απόφασή της για αντιφασιστικά μαθήματα».

Σημείο αναφοράς

«Tις τελευταίες δύο εβδομάδες είχαμε πενθήμερες κινητοποιήσεις», είπε η Τιάνα Ανδρέου, εργαζόμενη στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς. «Στο υπουργείο Οικονομικών λειτουργούν τρεις Ομοσπονδίες, οι οποίες συντονίζονταν για να κλείσουν τις απεργίες. Αλλά αυτή δεν μπόρεσαν να την αναστείλουν και μάλιστα υποσχέθηκαν ότι θα κηρύξουν νέα 48ωρη. Στο δικό μου χώρο το σωματείο δεν καλεί ούτε καν στις γενικές απεργίες. Εμείς έχουμε συσπειρώσει το πιο μαχητικό κομμάτι των εργαζομένων στη Μαχητική Πρωτοβουλία και σε κάθε κινητοποίηση έχουμε γίνει σημείο αναφοράς για τους εργαζόμενους που έρχονται και μας βρίσκουν στο Μουσείο”.

Ο Γιώργος Αποστολόπουλος από το σωματείο Χημικής Βιομηχανίας του Νομού Βοιωτίας «Σπάρτακος» είπε: «Μπροστά σε αυτή την κρίση μπαίνει το ερώτημα αν οι αγώνες πρέπει να είναι οικονομικοί ή να έχουν πολιτικό προσανατολισμό. Όλοι οι εργάτες θέλουν να βελτιώσουν τη ζωή τους αλλά αυτά τα προβλήματα μόνο περιοδικά μπορούν να λύνονται στον καπιταλισμό. Οι αγώνες μας πρέπει να είναι προσανατολισμένοι στην επόμενη μέρα. Οι μεγάλες οικονομικές κρίσεις σηματοδοτούνε προεπαναστατικές καταστάσεις και πρέπει να είμαστε προσανατολισμένοι στην κατάληψη της εξουσίας».

Ο Χρίστος Αργύρης, γιατρός από το Αγλαΐα Κυριακού, μίλησε για την εμπειρία της απεργιακής επιτροπής στο νοσοκομείο. «Κάναμε μάζεμα της επιτροπής αγώνα και αποφασίσαμε να μαζέψουμε υπογραφές για να γίνει ΓΣ. Μαζέψαμε 110, τις καταθέσαμε στο σωματείο και μας ζήτησε να μαζέψουμε άλλες τόσες. Στην κινητοποίηση στο προαύλιο την άλλη μέρα έγινε συγκέντρωση στη πύλη και δεχτήκαμε φραστική επίθεση. Εμείς όμως βγάλαμε ανακοίνωση που έλεγε ότι χωρίς συνέλευση δεν θα κατέβει κανείς στην απεργία και τελικά τους αναγκάσαμε να καλέσουν εκτάκτως συνέλευση δύο μέρες πριν την απεργία. Ήρθαν 100 άτομα και στη διαδήλωση είχαμε πανό του σωματείου που το φτιάξαμε εμείς 40 εργαζόμενοι και το ΔΣ. Ο οριζόντιος συντονισμός των απεργιακών επιτροπών μπορεί να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο”.

Ο Μιχάλης Βερβέρης εργαζόμενος στο Μαρινόπουλο τόνισε. «Την περασμένη Παρασκευή έκαναν μείωση 5% στους μισθούς για πρώτη φορά μέσα στην περίοδο της κρίσης με τη δικαιολογία ότι έχει υπογραφεί μια σύμβαση από την Ομοσπονδία ιδιωτικών υπαλλήλων που προβλέπει μείωση αποδοχών. Σήμερα είχαμε συνέλευση που ήταν μαζική και κατέληξε σε απόφαση για κινητοποιήσεις. Το Πάσχα είχαν προσπαθήσει να βάλουν τον κόσμο να υπογράψει ατομικές συμβάσεις με μείωση 10% στο μισθό. Το γεγονός ότι είχαμε δύο τετράωρες στάσεις εργασίας τούς ανάγκασε να μην το εφαρμόσουν ποτέ. Είναι θολή η εικόνα ότι ο κόσμος είναι φοβισμένος στον ιδιωτικό τομέα και εξαρτάται τι διαδικασίες υπάρχουν σε αυτούς τους χώρους».

Ο Νίκος Χατζάρας από το Βοήθεια στο Σπίτι Κεντρικής Μακεδονίας μίλησε για την πρόσφατη νίκη των εργαζόμενων στο πρόγραμμα που κέρδισαν αλλη μία παράταση για 6 μήνες. “Το κλίμα έχει αλλάξει σε διάφορους χώρους. Στο Δήμο Ευόσμου Κορδελιού έγινε μια μαζικότατη συνέλευση, εκλέξανε απεργιακή επιτροπή και αποφασίσανε κατάληψη που κράτησε για μία εβδομάδα, που ανοίχτηκε στην γειτονιά. Κάναμε λαϊκή συνέλευση στους Αμπελόκηπους με τα σωματείων των τριών γύρω Δήμων,

τους Δασκάλους τους νοσοκομειακούς, συγκεντρώθηκαν πάνω από 600 άτομα. Αναγκάστηκαν οι ηγεσίες να φτιάξουν ένα συντονιστικό των Δήμων και την Τετάρτη στις 26/9 το μπλοκ των Δήμων ήταν το πιο μαζικό και εντυπωσιακό”.

H Αργυρώ Κοτσαμπασάκη, νοσηλεύτρια στο Ιπποκράτειο Αθήνας, μίλησε για τις κινητοποιήσεις που γίνονται τις τελευταίες τρεις εβδομάδες. “Ξεκινήσαμε με την επίσχεση των γιατρών, με τη συμμετοχή ειδικών και ειδικευόμενων, συνεχίστηκε την Πέμπτη 20/9 όπου η ΠΟΕΔΗΝ καλούσε όλα τα νοσοκομεία σε τρίωρη διαμαρτυρία, όπου συμμετείχαμε για να πληρωθούμε τα δεδουλευμένα μας. Την Τρίτη 25/9, έγινε συνέλευση η οποία είχε 85 άτομα. Η πανεργατική είχε μεγάλα ποσοστά στο Ιπποκράτειο. Μόνο μία από τις εφτά χειρουργικές αίθουσες δούλεψε. Η επιτροπή Αγώνα έχει τεράστια αξία όταν το ΔΣ δεν είναι ικανό να παίξει το ρόλο που του αναλογεί. Θα πάμε σε νέα ΓΣ με συλλογή υπογραφών και από βδομάδα υπάρχει το ενδεχόμενο να αρχίσουμε επίσχεση και οι νοσηλευτές μαζί με τους γιατρούς”.