Μερικές Σκέψεις απ’την Συνάντηση Εργατικής Αντίστασης στο Θέατρο Διάνα - Ιστορικά καθήκοντα

Η εργατική αντεπίθεση της 26ης Σεπτέμβρη άναψε το πράσινο φως για τη μετωπική αναμέτρηση κυβέρνησης-εργαζόμενου λαού,αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας.Η διάθεση για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων μέχρι την ακύρωση των μέτρων,επιβεβαιώνει ότι έχει ανοίξει πλέον μια περίοδος «συνολικής αναμέτρησης» της κοινωνίας με το μνημόνιο και όσους το υλοποιούν.

Αυτές οι κινητοποιήσεις έχουν πρώτα από όλα πολιτικό χαρακτήρα και ύστερα οικονομικό-συνδικαλιστικό καθότι δημιουργούν τις πολιτικές και κοινωνικές προυποθέσεις για να πέσει η άθλια τρικομματική κυβέρνηση.

Ταυτόχρονα έχουμε διαδοχικά «κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα» που κινούνται έξω απ’τα όρια της συνταγματικής νομιμότητας και του ευρωπαικού δικαίου,με τη δημοκρατία να συρρικνώνεται και την εξουσία να γίνεται ακόμα πιο αυταρχική.

Βιώνουμε μια πραγματική αντεπανάσταση ανατροπής των δικαιωμάτων και των συνταγματικών κεκτημένων.Ζούμε πρωτοφανείς καταστάσεις και πρωτοφανείς θα πρέπει να ‘ναι και οι αντιδράσεις μας:

Κινητοποίηση των εργαζομένων ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές της φτώχειας,της ανεργίας και του φασισμού.

Παράλληλα διαμορφώνουμε τους αναγκαίους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς για να επιβάλουμε μια άλλη πολιτική κατεύθυνση στη χώρα.

Είναι ανάγκη να κατανοηθεί απ’τον ελληνικό λαό ότι διεξάγεται ένας πρωτοφανής σκληρός ταξικός αγώνας και πρέπει με νέους ταξικούς όρους να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας.Επόμενα χρειαζόμαστε μια ενωτική πολιτική ταξικών αγώνων.

Η ριζοσπαστικοποίηση(όξυνση) της αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία μας βάζει ανάμεσα σε ιστορικά καθήκοντα:

Τα συνδικάτα απ’την βάση μέχρι την κορυφή πρέπει να αποτελέσουν βασικό συστατικό στοιχείο αυτών των καθηκόντων,αλλά και των κοινωνικών αντιστάσεων και ανατροπών που θα έχουν νέα ριζοσπαστική ορμή και μαζικότητα,μεγάλες αντοχές και διάρκεια για πολαπλές μορφες δράσης:Απ’τους εργασιακούς χώρους μέχρι τις γειτονιές και τους δήμους που γεμίζουν από άνεργους,φτωχούς και κοινωνικά αποκλεισμένους.

Η γραμμή της πλειοψηφίας των ηγεσιών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ έχει χρεωκοπήσει όπως έχει ηττηθεί και η γραμμή της διάσπασης και της διαίρεσης των εργαζομένων.

Οι διαφορετικές προσεγγίσεις αλλά βασικά η κοινή λογική και πίστη στην αποτελεσματικότητα της κοινής ενωτικής αγωνιστικής δράσης στη βάση των προβλημάτων είναι ο μοναδικός δρόμος που έχουμε για να αλλάξουμε τα πράγματα.Αυτή η ενότητα είναι προφανές ότι θα περάσει μέσα από κοινή δράση και συγκλίσεις.Μόνο έτσι μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο νέο κίνημα μέσα στο κίνημα και να συγκροτήσουμε ένα νέο ταξικό,αγωνιστικό ρεύμα που θα αποτελέσει την εναλλακτική και ανταγωνιστική λύση σε εκείνη του κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού και του κομματικού σεχταρισμού.Μόνο έτσι ελεύθερος πλέον ο συνδικαλισμός θα εκτελέσει τον ιστορικό του ρόλο.

Θεωρώ ότι η δημιουργία απεργιακών επιτροπών μέσα στους χώρους δουλειάς και στην βάση των συνδικάτων θα αποτελέσει τη βασική προυπόθεση για την επιτυχία των παραπάνω.

Σπύρος Γεωργακάκης, Altai