ΧΙΛΗ - Πίσω από τους πανηγυρισμούς

Δεν πέρασε ένας χρόνος από εκείνη την απόφαση και η εταιρεία Σαν Εστέμπαν ξανάβαλε μπρος το σκάψιμο. Παρότι δεν είχαν διορθωθεί οι συνθήκες και δεν είχαν παρθεί τα μέτρα που απαιτούσε ο Σερναχεομίν. Ενα από αυτά τα μέτρα ήταν η ολοκλήρωση κατασκευής μιας σκάλας για εκκένωση σε περίπτωση ανάγκης.

Ενας από τους παγιδευμένους μεταλλωρύχους, ο Λούις Ουρσούα, δήλωσε μέσα από τη στοά: «προσπαθήσαμε να βγούμε μέσω του αεραγωγού, αλλά καθώς δεν υπήρχε σκάλα, σταματήσαμε την προσπάθεια». Ετσι, ολόκληρη η κρίση θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί αν η εταιρεία του ορυχείου είχε ακολουθήσει τις βασικές προδιαγραφές υγιεινής και ασφάλειας.

Ο Βινσελότ Τομπάρ ήταν υπεύθυνος για την αποφυγή κινδύνων στο Σαν Εστέμπαν μέχρι που παραιτήθηκε το 2009. Επιβεβαίωσε ότι: «Ποτέ δεν υλοποίησαν τις πιο στοιχειώδεις ρυθμίσεις για να αποφευχθούν οι καταστροφές που είδαμε αυτές τις μέρες».

Αύξηση παραγωγής

«Πάντα πίεζαν για αύξηση της παραγωγής. Ημουν ο μοναδικός που εργαζόμουν ως εκτιμητής ρίσκου, χωρίς ηλεκτρονικό υπολογιστή, χωρίς γραμματέα ούτε καν τηλέφωνο.» Ο Τομπάρ λέει ότι το 2006, 182 εργάτες τραυματίστηκαν στο ορυχείο, 56 από αυτούς σοβαρά.

Ο Χιλιανός πρόεδρος Σεμπαστιάν Πινιέρα είδε τα ποσοστά δημοτικότητάς του να ανεβαίνουν λόγω του χειρισμού αυτής της κρίσης. Υπόσχεται ότι θα αυξήσει τον προϋπολογισμό για τους ελέγχους στα ορυχεία και λέει ότι έτσι θα διασφαλιστεί ότι η ασφάλεια των εργατών θα έρχεται πρώτη.

Πέρυσι, ο προϋπολογισμός για έλεγχο των ορυχείων ήταν 10,5 εκατομμύρια ευρώ. Ακόμη και αν ο Πινιέρα υλοποιήσει την υπόσχεσή του και τριπλασιάσει αυτό το ποσό, δύσκολα θα ακολουθήσει τους ρυθμούς ανάπτυξης, αφού η κυβέρνηση λέει ότι επενδύονται 16 δισεκατομμύρια ευρώ σε νέα ορυχεία. Σήμερα υπάρχουν 16 ελεγκτές ασφαλείας για περισσότερα από 4.500 ορυχεία στη Χιλή. Στην περιοχή του συγκεκριμένου ορυχείου, Σαν Χοσέ, υπάρχουν μόνο τρεις επιθεωρητές για 884 ορυχεία.

Περισσότεροι από 30 άνθρωποι σκοτώνονται κάθε χρόνο στα ορυχεία της Χιλής, την τελευταία δεκαετία. Η χειρότερη χρονιά ήταν το 2008 με 43 θανάτους. Ολα τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν όμως στους 33 που παγιδεύτηκαν και στους συγγενείς τους που αναγκάστηκαν να μείνουν σε καταυλισμούς περιμένοντας τη διάσωση. Δύο χιλιάδες δημοσιογράφοι βρέθηκαν στον καταυλισμό. Ολοι τους εντυπωσιάστηκαν από τη δόξα και το χρήμα που ίσως κερδίσουν οι παγιδευμένοι εργάτες. Ελάχιστη προσοχή όμως δόθηκε στους υπόλοιπους εργάτες του ορυχείου που έχουν απολυθεί χωρίς αποζημίωση, μετά την τελευταία καταστροφή.