ΔΗΜΑΡ: Συναίνεση, ως πότε;

Μια από τις συνηθισμένες επιθέσεις που δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι θα είναι ανίκανος να “κυβερνήσει” εξαιτίας του πλήθους των τάσεων και των συνιστωσών που έχει στο εσωτερικό του.

Το ανέκδοτο είναι ότι η συγκεκριμένη κατηγορία εκστομίζεται από τους εκπροσώπους και τα παπαγαλάκια της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ που αντιπαραβάλλεται ως παράδειγμα “συμπαγούς” και “σταθερής” κυβέρνησης.

Το πρώτο κρας τεστ ήταν η ψηφοφορία στις 7 Νοεμβρίου για το μεσοπρόθεσμο του 2ου Μνημονίου το οποίο πέρασε με 153 ψήφους σε ένα σύνολο 179 βουλευτών, με απώλειες και από τα τρία κόμματα ενώ λίγες μέρες νωρίτερα είχε προηγηθεί η καταψήφιση του άρθρου 4 στο νομοσχέδιο για τις αποκρατικοποιήσεις από τους βουλευτές ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ.

Έκτοτε η συγκυβέρνηση Σαμαρά προσπαθεί να διατηρήσει ταυτόχρονα την ενότητά στο εσωτερικό της και στο εσωτερικό των κομμάτων της αποφεύγοντας τις ψηφοφορίες, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου ή με στημένες διαδικασίες μαντρώματος στη Βουλή όπως αυτή για τη λίστα Λαγκάρντ. Αλλά ακόμα κι έτσι, μόλις πριν τρεις βδομάδες σε ψηφοφορία στη Βουλή δεν πέρασε το άρθρο που αφορούσε την κατάργηση του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) και τη συγχώνευσή του με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (ΕΙΕ) με βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ να ψηφίζουν μαζί με την αντιπολίτευση.

Σε συνέντευξή του στον Τύπο της Κυριακής ο Κουβέλης επανάλαβε για ακόμα μια φορά την πίστη του στη συγκεκριμένη συγκυβέρνηση δηλώνοντας ότι ο “δρόμος της κυβέρνησης είναι μακρύς, καθώς έχει ορίζοντα τετραετίας. Ο στόχος μας είναι οι εκλογές να γίνουν όπως προβλέπει το Σύνταγμα”. Αλλά στο εσωτερικό της ΔΗΜΑΡ η κατάσταση είναι μάλλον διαφορετική.

Κρίση

Η διαγραφή Βουδούρη και Μουτσινά από την Κ.Ο της ΔΗΜΑΡ για την στάση τους πριν από την ψηφοφορία για τη λίστα Λαγκάρντ κάθε άλλο παρά έχει εκτονώσει την κρίση μέσα στο κόμμα όχι μόνο μέσα στο λεγόμενο “Αριστερό Δίκτυο”, αλλά και στη “βάση” του κόμματος, τους υποστηρικτές και τους ψηφοφόρους.

Ακόμα και όσοι από αυτούς παρέμειναν πιστοί στη γραμμή Κουβέλη, ότι η συγκυβέρνηση είναι ένα ρεαλιστικό πικρό ποτήρι για να βγάλουμε τη χώρα από την κρίση, είναι ερώτημα το πόσο ακόμα θα είναι διατεθειμένοι να κλείνουν συνεχώς τα μάτια. Τι θα κάνουν σε θέματα όπως οι επιστρατεύσεις των εργαζομένων, η πολιτική και δικαστική προστασία της Χ.Α, οι δολοφονίες των μεταναστών, τα βασανιστήρια στα κρατητήρια, η διάλυση των ΑΕΙ-ΤΕΙ, η κατάργηση της Ιθαγένειας για τα παιδιά των μεταναστών.

Στο πρόσφατο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ, η ΑΡΜΕ που πρόσκειται στη ΔΗΜΑΡ, (και ένα από τα ελάχιστα παραδείγματα συνδικαλιστικής δύναμης που είχε να προβάλλει) και η ΚΙΠΑΝ (ΠΑΣΟΚ) έχασαν την πλειοψηφία στην Διοικούσα Επιτροπή. Όσον αφορά στο νομοσχέδιο που εδώ και μήνες έχει αναγγείλει ο Σαμαράς για την Ιθαγένεια, είναι κοινό μυστικό ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο καθυστερεί είναι ότι κινδυνεύει να δημιουργήσει νέα πολιτική εσωτερική κρίση.

Αν το ζήτημα της συναίνεσης στην ακροδεξιά ατζέντα της Νέας Δημοκρατίας και στη γραμμή Σαμαρά - Κρανιδιώτη -Δένδια είναι η μια μεγάλη πίεση που δέχεται η ΔΗΜΑΡ, η δεύτερη είναι η δεξιά “ρεαλιστική” στροφή του ΣΥΡΙΖΑ η οποία φέρνει σε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας στελέχη των δύο κομμάτων.

Με αυτήν την έννοια όσο ισχύει η πρόσφατη δήλωση του Κουβέλη για την περιοδεία Τσίπρα ότι “ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δέσμιος των πολιτικών αντιφάσεών του”, τόσο και πολλαπλάσιο ισχύει για τον ίδιο και τη ΔΗΜΑΡ και βέβαια στη νιοστή για την τρικομματική συγκυβέρνηση στην οποία συμμετέχει.