Συνέντευξη με τον Πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ: “Ενότητα - Συντονισμός - Κλιμάκωση”

- Είδαμε τη ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ την περασμένη βδομάδα να κάνει απεργία συμπαράστασης στους εργαζόμενους του Μετρό με αφορμή την επιστράτευση. Πώς σχολιάζετε τους ισχυρισμούς και τις ενέργειες της κυβέρνησης για πάταξη της “ανομίας” και τσάκισμα των απεργιακών αγώνων;

- Η κυβέρνηση προσπαθεί να μείνει γαντζωμένη στην εξουσία χρησιμοποιώντας τη βία, τα ΜΑΤ, τη σπίλωση των αγώνων του εργατικού κινήματος κι αξιοποιώντας μεθόδους που δεν ταιριάζουν σε κυβερνήσεις που θέλουν να λέγονται δημοκρατικές. Η απόφασή της για επιστράτευση των εργαζομένων στο Μετρό δεν μπορεί να είναι απόφαση δημοκρατικής κυβέρνησης. Τέτοιες αποφάσεις μόνο χουντικές κυβερνήσεις παίρνουν. Η κυβέρνηση ποινικοποιεί τους συνδικαλιστικούς αγώνες. Τους βάζει στον γύψο. Καταργεί στην ουσία τη συνδικαλιστική δράση. Προσπαθεί με αυτό τον τρόπο να κάμψει το φρόνημα και να απαγορεύσει ακόμα και το να αντιστεκόμαστε στις πολιτικές της. Αυτό δεν πρέπει να αφήσουμε να περάσει έτσι.

Γι' αυτό κι εμείς αποφασίσαμε να κηρύξουμε απεργία, πρώτα και κύρια για να εκφράσουμε τη διαφωνία μας με αυτή την πολιτική της κυβέρνησης και για ουσιαστική συμπαράσταση στο αγώνα των συναδέλφων μας στο Μετρό. Οι εργαζόμενοι στους διάφορους κλάδους που αγωνίζονται έχουν χορτάσει από την αλληλεγγύη που εκφράζεται μέσα από δελτία τύπου και ανακοινώσεις. Δεν λεω, καλό είναι αυτό. Αλλά δεν αρκεί από μόνο του. Αν πραγματικά θέλουμε να τους σταματήσουμε και να ξανακερδίσουμε την αξιοπρέπειά και τα όνειρα μας, θα πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν γίνεται να παλεύει ο καθένας μόνος του. Θα πρέπει να συντονίσουμε τους αγώνες μας και βεβαίως οι αγώνες μας να έχουν ένταση και διάρκεια. Να έχουν κλιμάκωση. Αποφασίσαμε λοιπόν αυτή την απεργία, γιατί αυτό θεωρούσαμε ως χρέος μας.

Εκείνο το οποίο μας λυπεί είναι ότι αυτό που έκανε η ΓΕΝΟΠ δεν το έκανε για μια φορά ακόμα η τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση της χώρας, η ΓΣΕΕ. Κάθε άλλος στη θέση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, αν μη τι άλλο θα έπρεπε να έχει σταθεί και να δει τι φταίει που δυόμισι χρόνια τώρα, μας τα έχουν πάρει όλα. Μας έχουν αφαιρέσει κατακτήσεις δεκαετιών με κόπους και θυσίες. Αν τους ρωτήσεις τι φταίει, οι περισσότεροι από αυτούς θα σου πουν οτι ο κόσμος φταίει που δεν τραβάει, που είναι ασυνείδητος, που είναι βολεμένος κι άλλα τέτοια. Εγώ σε καμία περίπτωση δεν συμφωνώ με αυτή την προσέγγιση. Στις μέρες μας δεν ξέρω πολλούς εργαζόμενους βολεμένους. Απεναντίας ξέρω εκατομμύρια ανθρώπων, που εξαιτίας αυτών των πολιτικών, σα να είναι μπάζα και σκουπίδια, είναι σπρωγμένοι στο περιθώριο και τα αζήτητα της ζωής. Ξέρω ανθρώπους που είναι στην απόγνωση, που αυτοκτονούν, εξαιτίας των αδιέξοδων στα οποία έχουν περιέλθει από αυτές τις πολιτικές.

Η δική μου άποψη έχει να κάνει με το ότι ο κόσμος έχει χάσει την εκτίμησή του και την εμπιστοσύνη του, σε εμάς που τον εκπροσωπούμε. Ειλικρινά πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να τους είχαμε σταματήσει, εδώ και δυόμισι χρόνια. Η πεποίθησή μου αυτή εδράζεται στο ότι πιστεύω ότι η εργατική τάξη της χώρας μας είναι παντοδύναμη. Η δύναμή της κρύβεται στο ότι είμαστε πολλοί. Είμαστε τα εκατομμύρια του κόσμου της εργασίας. Αυτοί που παράγουν τα πάντα. Σε κάθε χώρα, όχι μόνο στη χώρα μας. Αφήσαμε κι έπιασε τόπο η μαύρη προπαγάνδα του συστήματος, ότι δεν γινόταν αλλιώς, δεν υπήρχε άλλη πολιτική, ότι ήταν μονόδρομος. Όχι, γινόταν αλλιώς, υπάρχει άλλη πολιτική, δεν είναι αυτή η πολιτική μονόδρομος κι έχουμε ευθύνη που δεν καταφέραμε να αποκρούσουμε αυτή την προπαγάνδα, που δεν αναδείξαμε τον άλλο δρόμο. Έπρεπε να το ‘χουμε κάνει, κι όχι απλά και μόνο να λέμε για να δικαιολογηθούμε: αυτό δεν είναι δουλειά των συνδικάτων, είναι δουλειά των κομμάτων. Όχι, είναι δουλειά και των συνδικάτων να δείξουν την άλλη πολιτική και να προσανατολίσουν τους εργαζόμενους.

- Παρ'όλα αυτά, θα συμφωνήσουμε ότι οι γενικές απεργίες των δύο τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα έχουν γίνει φάρος για την εργατική τάξη σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο. Και πάμε τώρα σε άλλη μία στις 20/2. Υπάρχει μια αντίφαση. Μια ηγεσία της ΓΣΕΕ απρόθυμη να δώσει τη μάχη, αλλά από την άλλη πλευρά να αναγκάζεται να προκηρύξει αυτες τις απεργίες ακόμα κι αν δεν είναι αρκετές. Ας μιλήσουμε για τις πιέσεις που μπαίνουν από τα κάτω κι αναγκάζουν την ηγεσία να κηρύσει αυτές τις απεργίες.

- Είναι αλήθεια ότι ασκείται πίεση και είναι φυσικό επόμενο, όταν ο κόσμος συνθλίβεται καθημερινά από αυτές τις πολιτικές. Ασκείται πίεση στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να προχωρήσει σε κινητοποιήσεις. Όμως, προσωπικά, δεν νομίζω ότι δυσκολεύεται η ΓΣΕΕ να αποφασίσει 24ωρες. Οι 24ωρες είναι μια χαρά. Τους δίνουν και τη δυνατότητα να έχουν και το άλλοθι ότι έκαναν αγώνα. Και μάλιστα καυχιώνται “25 μέρες απεργία κάναμε, πότε ξανάγινε αυτό...”, χωρίς την ίδια ώρα να κάνουν έναν απολογισμό, γιατί δεν τους σταματήσαμε, παρότι κάναμε 25 μέρες απεργία.

Η δική μου άποψη λοιπόν, είναι ότι εαν υπήρχε η πολιτική βούληση από την ηγεσία της ΓΣΕΕ, να οργανώσει τον αγώνα μας, μέσα σε 2-3 μέρες θα μπορούσαμε να νικήσουμε. Εαν δινόταν εντολή ταυτόχρονα, στους εργαζόμενους στη ΔΕΗ, στην ΕΥΔΑΠ, στον ΟΤΕ, στα υπουργεία, στις εφορίες, στα λιμάνια, στα ΜΜΜ, στα αεροδρόμια, κανένας να μην κάνει τίποτα απολύτως για 2-3 μέρες, τότε ναι, το σύστημα θα λύγιζε. Και ξανατονίζω δεν μιλώ για μια απεργία που θα κρατήσει 10 και 20 και 30 μέρες. Μιλώ για μια απεργία καλά προετοιμασμένη και συντονισμένη. Μια τέτοια απεργία δεν χρειάζεται να επεκταθεί γιατί θα έχει φέρει το αποτέλεσμα που θα είναι το να αναγκάσει την κυβέρνηση να κάνει πίσω, γιατί όχι να πέσει αυτή η κυβέρνηση. Ο στόχος αυτός θα πρέπει να είναι.

Και να πω και κάτι άλλο. Πολλοί εκφράζουν τη λύπη τους για την τροπή που πήρε ο αγώνας στο Μετρό. Σας λέω το εξής. Είμαι σίγουρος ότι αν η ηγεσία της ΓΣΕΕ, τα πρώτα πέντε κιόλας λεπτά, με το που αποφασίστηκε ότι επιστρατεύονται οι εργαζόμενοι στο Μετρό, είχε προκηρύξει 24ωρη πανελλαδική γενική απεργία, θα ήταν εκατοντάδες χιλιάδες στο δρόμο. Τότε θα άναβε η σπίθα στην κυριολεξία. Και βέβαια οι εργαζόμενοι του Μετρό θα έπαιρναν δύναμη και κουράγιο, είτε να μην έπαιρναν τα φύλλα πορείας, είτε να τα πάρουν, να τα σκίσουν και να τα κάψουν.

- Πριν μερικούς μήνες είχατε προαναγγείλει ότι θα παίρνατε την πρωτοβουλία σε συνεργασία και με την ΠΟΕ ΟΤΑ, για ένα συντονισμό συνδικάτων και ομοσπονδιών που θα προχωρήσει σε αγώνα διαρκείας. Από δω και στο εξής, τι πρωτοβουλίες προγραμματίζετε να πάρετε σαν ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, μια μεγάλη δυνατή ομοσπονδία με εμπειρία αγώνων η οποία φαίνεται να στέκεται κι αλληλέγγυα σε αγώνες άλλων εργαζομένων.

- Εμείς θα συνεχίσουμε την προσπάθεια από τη μεριά μας για το συντονισμό των αγώνων του εργατικού κινήματος, μια και εξακολουθεί να μην το κάνει η ΓΣΕΕ, παρόλο που είναι δική της δουλειά. Και πρωτοβουλίες θα πάρουμε και θα συμμετέχουμε σε αντίστοιχες πρωτοβουλίες άλλων ομοσπονδιών. Από κει και πέρα να ξέρετε ότι σε κάθε συνδικάτο υπάρχουν όλες οι απόψεις και οι αντιλήψεις. Δεν σημαίνει ότι και στη ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, η στάση η οποία βλέπετε προς τα έξω, είναι μια στάση η οποία επικροτείται από όλους. Και στη ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ υπάρχουν οι απόψεις που λένε ότι π.χ. δεν είναι δική μας υπόθεση να σταθούμε δίπλα στους εργαζόμενους του Μετρό κατ' αυτό τον τρόπο. Ένα δελτίο τύπου θα αρκούσε. Δεν είναι τα πράγματα και στις γραμμές μας όπως ίσως τα φαντάζονται κάποιοι. Κάποιοι άνθρωποι στη ΓΕΝΟΠ, που η κουλτούρα μας και οι θέσεις μας είναι συγκεκριμένες, θέλουμε την αλληλεγγύη μας να την εκφράζουμε με πράξεις κι όχι μόνο με λόγια. Κι εδώ δεν είναι απλά τα πράγματα. Είμαι σίγουρος ότι και σε άλλα συνδικάτα δίνονται αντίστοιχες μάχες.

- Προηγουμένως μιλήσατε για μια “άλλη πολιτική”. Τι χαρακτηριστικά μπορεί να έχει;

- Η άλλη πολιτική δεν θα βάζει τις αγορές πάνω από τους ανθρώπους. Αλλά τους ανθρώπους και τις ανάγκες τους πάνω από τις αγορές. Μέχρι τώρα έχουμε θεοποιήσει τις αγορές κι έχουμε αφήσει σε τρίτη μοίρα τους ανθρώπους. Τα μνημόνια είναι ένα μοντέλο που για να βγάλει τη χώρα από την κρίση πατάει πάνω σε πτώματα. Αν για την κυβέρνηση περισσεύουν οι μισοί συνάνθρωποί μας, για μας δεν περισσεύει κανένας. Και δεν λέω Έλληνες. Γιατί για μας το θέμα δεν είναι Έλληνες ή όχι. Για μας είναι άνθρωποι.

Πιστεύουμε σε μια πολιτική που θα βάλει να πληρώσουν τα σπασμένα οι πραγματικοί υπεύθυνοι και οι πραγματικοί έχοντες και κατέχοντες. Χρήματα σε αυτή τη χώρα, υπάρχουν. Και βεβαίως δεν είναι στις τσέπες των συνταξιούχων, των εργαζομένων και της νέας γενιάς. Να τα πάρουν λοιπόν από αυτούς που έχουν τις καταθέσεις στις τράπεζες της Ελβετίας κι οπουδήποτε αλλού. Από αυτούς που έχουν τα κότερα και τις πολυτελέστατες βίλες. Το ΑΕΠ της χώρας μας, επί πέντε συνεχόμενα χρόνια, αυξανόταν με πολύ σημαντικούς ρυθμούς, πριν σκάσει στην επιφάνεια η βόμβα της κρίσης του δημοσιονομικού ελλείματος και του δημόσιου χρέους. Άρα παρήχθη πλούτος σε αυτή τη χώρα. Και φυσικά παρήχθη από τους εργαζόμενους.

Το θέμα είναι ότι με ευθύνη των κυβερνώντων τόσο της ΝΔ όσο και των προηγούμενων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, αυτός ο πλούτος που παρήχθη, δεν έμεινε στα συρτάρια του κράτους. Κάποιοι μέσα από σκάνδαλα έδωσαν τη δυνατότητα αυτός ο πλούτος να οδεύσει προς τις τράπεζες του εξωτερικού κι αλλού. Κι έρχονται κι από πάνω, να προκαλέσουν την εργατική τάξη, λέγοντας το προκλητικότατο “μαζί τα φάγαμε”. Από που κι ως που τα φάγαμε μαζί; Μαζί κυβερνούσαμε αυτό τον τόπο; Οι εργαζόμενοι ήταν πρωθυπουργοι, υπουργοί, διοικητές των ΔΕΚΟ; Μαζί σχεδιάσαμε και υλοποιήσαμε το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, των δομημένων ομολόγων, του βατοπεδίου, της Ζίμενς, των υποβρυχίων που γέρνουν; Μαζί αποκομίσαμε και μοιραστήκαμε τα κέρδη; Αυτοί που κάναν όλα αυτά έρχονται και στέλνουν το λογαριασμό στους εργαζόμενους. Αυτό τον λογαριασμό πρέπει να τους τον επιστρέψουμε. Να τους τον τρίψουμε στη μούρη στην κυριολεξία.

- Κλείνοντας, ποια θα πρέπει να είναι η συνέχεια για το εργατικό κίνημα με τρεις κουβέντες;

- Ενότητα – Συντονισμός – Κλιμάκωση του αγώνα.

• Τη συνέντευξη πήρε ο Στέλιος Μιχαηλίδης