Ισπανία: Η διεθνής Δεξιά της μίζας

Ένα σκάνδαλο συγκλονίζει την κυβέρνηση της Ισπανίας και ανησυχεί την άρχουσα τάξη όλης της Ευρώπης για το τι θα σημάνει μια πιθανή κατάρρευση του Μαριάνο Ραχόι. Μαζικές διαδηλώσεις ξέσπασαν αμέσως, οι απεργίες συνεχίζονται, τα κινήματα οργανώνουν το συντονισμό τους και τα ποσοστά της κυβέρνησης στις δημοσκοπήσεις καταρρέουν.

Εδώ και βδομάδες έχει έρθει στο φως το “σκάνδαλο Μπάρθενας” από το όνομα του πρώην ταμία του κυβερνώντος δεξιού “Λαϊκού Κόμματος”. Ο Μπάρθενας είχε συσσωρεύσει πάνω από 22 εκατομμύρια ευρώ σε λογαριασμούς του στην Ελβετία. Η πρώτη γραμμή άμυνας για την κυβέρνηση ήταν να διαχωρίσει τη θέση της από ένα “διεφθαρμένο πρόσωπο”. Όμως τις τελευταίες μέρες αποκαλύφθηκε μια ροή από φακελάκια που προέρχονταν από μεγαλοκατασκευαστές και πήγαιναν σε στελέχη της Δεξιάς. Τα στοιχεία αφορούν έντεκα χρόνια, από το 1989 ως το 1999. Το αποκορύφωμα ήρθε όταν η εφημερίδα Ελ Παΐς δημοσίευσε χειρόγραφα από τις καταγραφές στα διπλά βιβλία που δείχνουν ότι ο ίδιος ο Ραχόι έπαιρνε φακελάκια 25 χιλιάδες ευρώ το χρόνο.

Έτσι, από τη μια μεριά υπάρχει ένας πρωθυπουργός κατηγορούμενος ότι λαδωνόταν και από την άλλη βρίσκονται οι μεγαλοκατασκευαστές, οι οποίοι ηγήθηκαν της οικονομικής έκρηξης με τα ακίνητα που άνοιξε το δρόμο για τη σημερινή κρίση. Ανάμεσα στα 10-15 στελέχη της Δεξιάς που φαίνονται αναμιγμένοι με τις μίζες είναι και ο Ροδρίγο Ράτο, ο οποίος ήταν και επικεφαλής του ΔΝΤ, πριν από την Κριστίν Λαγκάρντ και τον Ντομινίκ Στρος-Καν. Πλάι σε αυτά εξελίσσεται ένα παράλληλο σκάνδαλο στο οποίο εμπλέκεται ο γαμπρός του βασιλιά Χουάν Κάρλος, ο οποίος πρέπει να δικαιολογήσει πού ακριβώς πήγαν 5,8 εκατομμύρια ευρώ που διαχειριζόταν μέσω ινστιτούτων. Κανένας θεσμός του ισπανικού κράτους δεν βρίσκεται έξω από τη δίνη των σκανδάλων.

Οι εξελίξεις είναι μια τεράστια δικαίωση για το κίνημα στην Ισπανία. Από τους αγανακτισμένους μέχρι τις απεργίες και από τους φοιτητές μέχρι τους ανθρακωρύχους εδώ και δύο χρόνια, κανένας δεν έχει κάνει βήμα πίσω. Οι διαδηλώσεις ήταν αυτές που ανέδειξαν το ζήτημα της διαφθοράς, τις ευθύνες των κατασκευαστικών εταιρειών, των τραπεζών και των κυβερνητικών κομμάτων, το έλλειμμα δημοκρατίας.

Αδυναμία

Η πολιτική κρίση είναι αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων. Η δεξιά βλέπει την αδυναμία της να υποτάξει το κίνημα, παρότι έχει εξαπολύσει κάθε είδους επίθεση και βία. Η προοπτική της προσφυγής του ισπανικού κράτους στο μηχανισμό στήριξης είναι στον ορίζοντα, και όλοι βλέπουν πως η κυβέρνηση Ραχόι δεν θα είναι σε θέση να τη διαχειριστεί.

Γι'αυτό και τώρα, στελέχη της δεξιάς τρέχουν να καταγγείλουν τον Ραχόι, η δεξιά εφημερίδα Ελ Μούντο δημοσιεύει αποκαλύψεις για τα σκάνδαλα, ενώ έχουν αρχίσει έντονες συζητήσεις για τη δυνατότητα να στηθεί μια κυβέρνηση τεχνοκρατών τύπου Μόντι. Οι δημοσκοπήσεις είναι χαρακτηριστικές. Μέσα σε ένα μήνα το Λαϊκό Κόμμα πέφτει από το 29,8% στο 23,9%. Στις εκλογές του Νοέμβρη του '11, ο Ραχόι εκλέχθηκε με 44,6%. Το σοσιαλδημοκρατικό PSOE ζητάει την παραίτηση του Ραχόι, αλλά φοβάται να ζητήσει εκλογές. Η Ενωμένη Αριστερά (το μέτωπο του Κομμουνιστικού Κόμματος) από 6,9% στις εκλογές του 2011, στις δημοσκοπήσεις παίρνει υπερδιπλάσιο ποσοστό 15,3%.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, τα αντανακλαστικά του κινήματος αποδείχθηκαν πολύ ισχυρά. Το Σάββατο 2 Φλεβάρη, με το που αποκαλύφθηκαν τα στοιχεία για τον Ραχόι, οργανώθηκαν μαζικές διαδηλώσεις στη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη, το Αλικάντε, το Βαγιαδολίδ και τη Σεβίλη, με αίτημα την πτώση της κυβέρνησης. Το ίδιο βράδυ διαδηλωτές προσπάθησαν να στήσουν αντίσκηνα σε κεντρικά σημεία της Μαδρίτης, ανοίγοντας το δρόμο για μια καινούργια Άνοιξη των Αγανακτισμένων. Την ίδια στιγμή περικυκλώνονταν τοπικά γραφεία της Δεξιάς. Στη Σεβίλη, όπου βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και αρκετές μέρες απεργία στην καθαριότητα του Δήμου, οι διαδηλωτές μετέφεραν σκουπίδια από τους ξεχειλισμένους κάδους, μπροστά στο Λαϊκό Κόμμα. Εκτιμάται ότι 4.500 τόνοι σκουπίδια βρίσκονται στους δρόμος της πόλης.

Οι φοιτητές και οι μαθητές διανύουν τη δεύτερη βδομάδα κινητοποιήσεών τους. Στις 5, 6 και 7 Φλεβάρη προχωρούν σε “φοιτητική και μαθητική απεργία” απέχοντας από τα μαθήματα και οργανώνοντας διαδηλώσεις. Μαζί τους βρίσκονται οι Ενώσεις Γονέων και οι εκπαιδευτικοί. Τη δεύτερη μέρα της απεργίας τους την αφιερώνουν σε συντονισμένες επισκέψεις στους εργατικούς χώρους που βρίσκονται σε κινητοποίηση, στα νοσοκομεία της κάθε περιοχής και στα αμαξοστάσια των λεωφορείων. Παράλληλα εξελίσσονται απεργίες στην καθαριότητα των σχολείων και των Πανεπιστημίων.

Όλα τα επιμέρους κινήματα έχουν επιλέξει τις 23 Φλεβάρη σαν ημερομηνία που θα ενωθούν στους δρόμους. Εκείνο το Σάββατο σε όλη τη χώρα θα βρεθούν μαζί τα διαφορετικά “κύματα” που έχουν κάνει την εμφάνισή τους την τελευταία διετία. Το “λευκό κύμα” των εργαζομένων στην υγεία που υπερασπίζονται τα νοσοκομεία. Το “μαύρο κύμα” των ανθρακωρύχων που έδωσαν μάχες με τη χωροφυλακή για να σώσουν τα ορυχεία. Το “πράσινο κύμα” της εκπαίδευσης. Το “κόκκινο κύμα” των ανέργων”. Το “πορτοκαλί κύμα” των δημόσιων υπάλληλων που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της μάχης ενάντια στη λιτότητα. Το “κίτρινο κύμα” για την υπεράσπιση των βιβλιοθηκών που θέλει να κλείσει ο Ραχόι. Το “μπλε κύμα” ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού και το “μοβ κύμα” ενάντια στις διακρίσεις και τη βία κατά των γυναικών. Αυτά τα κύματα καταδιώκουν την κυβέρνηση Ραχόι από τη στιγμή που εκλέχθηκε και τώρα είναι η στιγμή που την έχουν στριμώξει για τα καλά.