ΤΑΙΝΙΟΚΡΙΤΙΚΗ: WALL STREET 2

Το «Wall street 2» είναι η συνέχεια της ιστορίας, βρισκόμαστε στο 2008, ο Γκέκο αποφυλακίζεται μετά από αυστηρή οκταετή ποινή, όμως δεν τον περιμένει κανείς. Η γυναίκα του έχει πάρει διαζύγιο, ο γιoς του έχει αυτοκτονήσει και η κόρη του δεν θέλει να τον δει στα μάτια της. Ο ίδιος δείχνει να έχει αλλάξει. Εκδίδει το βιβλίο «Είναι καλό πράγμα η απληστία;» όπου προειδοποιεί τράπεζες και χρηματιστήρια για την επερχόμενη κατάρρευση της φούσκας. Προσπαθεί να προσεγγίσει την κόρη του, η οποία διευθύνει ένα αριστερό σάιτ και συζεί με το «γκόλντεν μπόι» Τζέικομπ Μουρ. Ο Τζέικομπ, χρηματιστής με φιλελεύθερες και οικολογικές πεποιθήσεις δουλεύει σε μια μεγάλη επενδυτική τράπεζα (φωτογραφίζεται η Λίμαν Μπράδερς) και στηρίζει την πράσινη ενέργεια. Η τράπεζα χρεωκοπεί μέσα σε ορυμαγδό τοξικών ομολόγων, αδυναμία της κυβέρνησης να την σώσει και πισώπλατες μαχαιριές από τις υπόλοιπες τράπεζες, ο επικεφαλής της, ευσεβής και ηθικός τραπεζίτης και μέντορας του Τζέικομπ αυτοκτονεί στις γραμμές του τρένου, 15.000 εργαζόμενοι βρίσκονται στο δρόμο. Περίπου 20 λεπτά ταινίας και ο Γκέκο φαίνεται να δικαιώνεται...

Ο Όλιβερ Στόουν ποτέ δε θα μπορούσε να έχει πιο επίκαιρο υλικό στα χέρια του. Δυστυχώς όμως η ταινία δεν είναι αντάξια των περιστάσεων ούτε των δυνατοτήτων του. Οι 2 και πλέον ώρες κυλούν αναμασώντας όλες τις τετριμμένες θεωρίες περί «φούσκας» και κερδοσκοπικών παιχνιδιών από άπληστους τζογαδόρους. Μας ενόχλησε λιγότερο πάντως η επιφανειακή ερμηνεία της κρίσης -πρόκειται για σινεμά και όχι για οικονομικό μανιφέστο. Περισσότερο απογοητεύει ο κυνικός τρόπος με τον οποίο δομείται και ερμηνεύεται το όλο φαινόμενο: Η αχαλίνωτη κερδοσκοπία οδηγεί το σύστημα στα «άκρα», όμως οι υπεύθυνοι δε θα αφήσουν ποτέ το καράβι να εξωκείλει και να βυθιστούν μαζί του.

Η οικονομική κρίση περιγράφεται απλά σαν πόλεμος συμφερόντων των πολυεθνικών ομίλων, που είτε υποκύπτουν στις πιέσεις από τους μεγαλοκαρχαρίες είτε... αυτοκτονούν. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό ή μάλλον κι ένα μικρό ψάρι που ρισκάρει μετατρέπεται εύκολα σε πιράνχα.

Σ΄αυτό τον κύκλο μπαίνουν όλοι, εθίζονται από τον «πράσινο θεό» του χρήματος, επιβιώνουν μόνο οι δυνατοί. Ο «πολύς» Γκέκο που ξαναμπαίνει τελικά στα κόλπα αγοράζοντας τις μετοχές-κουρελόχαρτα μέσα στην κρίση, η κόρη του και ο έξυπνος, Τζέικομπ, μόνο που είναι καλό παιδί. Ενώ η μητέρα του, νοσοκόμα που παράτησε τη δουλειά της για να γίνει μεσίτρια ακινήτων, χρεοκοπεί και επιστρέφει με σκυμμένο κεφάλι στο νοσοκομείο. Μοναδικό αντίβαρο στο αδηφάγο «τέρας» που απειλεί διαλύσει την κοινωνία οι οικογενειακές αξίες, αυτές είναι ο μόνος λόγος που μπορεί να λυγίσει τους σκληρούς.

Στην πραγματικότητα το Wall Street 2 αναπαράγει τη θεωρία ότι το σύστημα διαθέτει το δικό του τρόπο να ελέγχει την κατάσταση, στην ανάγκη τρώγοντας τα ίδια τα παιδιά του σαν τον Κρόνο στον πίνακα του Γκόγια στο γραφείο του «κακού» τραπεζίτη, έτσι όμως αυτορυθμίζεται, ισορροπεί και ξανά προς τη δόξα τραβά, έτσι είναι η ζωή. Κι όμως, δεν είναι έτσι η ζωή. Αν κάτι μας έδειξαν τα 23 χρόνια που πέρασαν από το πρώτο Wall Street, είναι το βάθεμα της κρίσης, τα στενά όρια της ανάκαμψης, η μετατροπή της ποσότητας σε ποιότητα. Σήμερα, το να δείχνεις τα κατορθώματα του χρηματιστήριου δεν είναι ούτε πρωτότυπο, ούτε φρέσκο, είναι ξαναζεσταμένο φαγητό.