Η αντιφασιστική κληρονομιά της Τζούλι Γουότερσον

Η Τζούλι καταγόταν από το Μπάθγκειτ, κοντά στο Εδιμβούργο της Σκοτίας. Εντάχθηκε στο SWP το 1978, όταν ήταν φοιτήτρια στο Πολυτεχνείο του Πέισλι στο οποίο είχε εκλεγεί πρόεδρος του φοιτητικού συλλόγου. Το 1980 πήγε στο Λονδίνο για να δουλέψει στο περιοδικό του SWP, Women's Voice (Η φωνή των Γυναικών). Ένας από τους πρώτους αγώνες για τους οποίους κινητοποιήθηκε ήταν στην κατάληψη του εργοστασίου της Lee (τζιν παντελόνια), στο Γκρίνοκ, όπου από τους 240 συμμετέχοντες η πλειοψηφία ήταν γυναίκες.

Η Τζούλι εργάστηκε επαγγελματικά για το SWP για 23 χρόνια. Υπήρξε οργανώτρια για το Εδιμβούργο, το Ανατολικό Λονδίνο, το Βόρειο Λονδίνο, υπεύθυνη οικονομικών του κόμματος, δημοσιογράφος για το Socialist Worker, αλλά και υπεύθυνη εργατικού του κόμματος. Μεταξύ 1991 και 2003, η Τζούλι ήταν μέλος της κεντρικής του επιτροπής. Το σημαντικότερο όμως πολιτικό κατόρθωμα της Τζούλι ήταν όταν, ως οργανώτρια του Αντιναζιστικού Συνδέσμου (ANL) τη δεκαετία του '90, ηγήθηκε ενός κινήματος που απομόνωσε τους φασίστες του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος (BNP).

Όταν ο γάλλος αρχι-φασίστας Ζαν-Μαρί Λεπέν επισκέφθηκε το Λονδίνο το 1991, η Τζούλι οργάνωσε μια πικετοφορία και εισέβαλε στην Συνέντευξη Τύπου. Το μήνυμα -ότι οι ναζί δεν είναι καλοδεχούμενοι στη Βρετανία- έκανε το γύρο της Ευρώπης.

Στη διπλανή στήλη η ίδια η Τζούλι θυμάται την Πορεία Ενότητας που έγινε τον Οκτώβρη 1993 με την ίδια επικεφαλής 60 χιλιάδων ανθρώπων που απαιτούσαν να κλείσουν τα γραφεία του BNP στο Γουέλινγκ του Νοτιοανατολικού Λονδίνου. Το αποτέλεσμα ήταν να αφηνιάσει η αστυνομία και η Τζούλι, ως βασική οργανώτρια, να βρεθεί χτυπημένη από γκλοπ στο κεφάλι. Χωρίς να χάσει το θάρρος της, βγήκε στην τηλεόραση την επόμενη μέρα με το ματοβαμένο λευκό ζακετάκι που φορούσε στη διαδήλωση.

Ενιαίο μέτωπο

Την ίδια στιγμή που αντιμετώπιζε τους ναζί στους δρόμους, η Τζούλι έδινε σημασία στην οικοδόμηση ενός πλατιού μετώπου. Συνεργάστηκε στενά με προσωπικότητες του Εργατικού Κόμματος όπως ο Πίτερ Χέιν και ο Μπέρνι Γκραντ. Στη συνέχεια έγινε ο οργανωτικός νους μιας καμπάνιας στο Ανατολικό Λονδίνο με αποκορύφωση το Φεστιβάλ του ANL “Οργή ενάντια στο Ρατσισμό” που συγκέντρωσε 180 χιλιάδες κόσμο στο Μπρίξτον, το Μάη του 1994. Η Τζούλι συγκρούστηκε άφοβα με τους ναζί σε δεκάδες κεντρικές ή τοπικές διαδηλώσεις και βοήθησε στην ίδρυση της καμπάνιας “Αγάπη για τη Μουσική. Μίσος για το Ρατσισμό” το 2002.

Μπορεί σήμερα η ίδια να μην είναι κοντά μας, αλλά το αποφασιστικό της πνεύμα, οι αγώνες της και η προσφορά της στην υπόθεση της εργατικής τάξης θα μας συνοδεύει τώρα και πάντα.


Πολύτιμη παράδοση

Από την δεκαετία του '30 ως και τις μέρες μας η Βρετανία έχει δώσει μια σημαντική προσφορά στο παγκόσμιο αντιφασιστικό κίνημα. Η μάχη της Κέιμπλ Στριτ, όπου δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές συγκρούστηκαν στις 4 Οκτώβρη του 1936 με την αστυνομία και το ναζιστικό κόμμα του Μόσλεϊ που ήθελε να διαδηλώσει στην εβραϊκή συνοικία του Λονδίνου, ήταν η αρχή του τέλους της ανόδου των ομογάλακτων του Χίτλερ στην Βρετανία.

Την δεκαετία του '70, το φασιστικό “Εθνικό Μέτωπο” σε κάποιες περιοχές έφτασε να παίρνει εκλογικά ποσοστά έως και 16%. Πάτησε πάνω στην απογοήτευση που δημιούργησε η λιτότητα που επέβαλλε η κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος και το ρίξιμο της ευθύνης στους φτωχούς μετανάστες από την Ασία και την Αφρική που “παίρνουν τις δουλειές”.

Η προσπάθεια των ταγμάτων εφόδου του Εθνικού Μετώπου να οργανώσουν ρατσιστικά πογκρόμ βρέθηκε αντιμέτωπη με αντιφασιστικές διαδηλώσεις τον Απρίλη, με μεγαλύτερη αυτή τον Αύγουστο του 1977 στο Λιούισαμ όπου οι νεοναζί τράπηκαν ταπεινωμένοι σε φυγή.

Αυτή η επιτυχία σε συνδυασμό με την αντίδραση της άρχουσας τάξης που κατήγγειλε τους αντιφασίστες σαν “κόκκινους φασίστες” οδήγησε στην δημιουργία του Αντιναζιστικού Συνδέσμου (ΑΝL) το 1977 μετά από πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Βρετανίας (SWP), στο οποίο συμμετείχαν η επαναστατική αριστερά, αντιρατσιστές, συνδικαλιστές βάσης και ακτιβιστές από την αριστερή πτέρυγα των Εργατικών. Δίπλα στο ΑΝL δημιουργήθηκε η καμπάνια “Ροκ ενάντια στο ρατσισμό” στην οποία συμμετείχαν δεκάδες συγκροτήματα ανάμεσά τους οι Clash, Steel Pulse, Tom Robinson Band. Ο αριθμός που συμμετείχε στα αντιρατσιστικά φεστιβάλ έφτασε και τις 80.000 άτομα.

Την ίδια ώρα που το ΑΝL έχτιζε ένα πλατύ αντιφασιστικό μέτωπο, έδινε τη μάχη γειτονιά τη γειτονιά με μαζικές διαδηλώσεις, όπου οι φασίστες τολμούσαν να εμφανιστούν. Σε μια από αυτές το 1979, η αστυνομία δολοφόνησε τον Μπλέαρ Πιτς, έναν καθηγητή, μέλος του ΑΝL και του SWP. Aυτή η πανεθνική δράση παρέλυσε το “Εθνικό Μέτωπο” και μεταφράστηκε σε εκλογική αποτυχία στις εκλογές του 1979.

Το 1992 το ANL επανασυγκροτήθηκε για να οδηγήσει για άλλη μια φορά τους φασίστες του BNP πίσω στις τρύπες τους και στη συνέχεια να καταγγείλει συστηματικά την υποκριτική τους προσπάθεια από το 1994 και μετά να μετατραπούν σε φασίστες με γραβάτες βάζοντας τέρμα στη βίαια δράση του κόμματος. Από το 2004 αυτήν την παράδοση συνεχίζει το Unite Against Fascism που τα τελευταία χρόνια έχει συγκρουστεί και συγκρούεται όχι μόνο με τους φασίστες του ΒΝP, αλλά και του EDL (Σύνδεσμος Αγγλικής Αμυνας). (Περισσότερα για το UAF στη συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα ο Γουέιμαν Μπένετ στην Εργατική Αλληλεγγύη, φύλλο 1093).


Η διαδήλωση στο Γουέλινγκ

Tην ρατσιστική δολοφονία, Μάη του 1993, του Στήβεν Λόρενς, ενός νεαρού μαύρου την ώρα που περίμενε στην στάση το λεωφορείο στο νοτιοανατολικό Λονδίνο ακολούθησε μερικές βδομάδες μετά, η εκλογή του φασίστα Ντέρεκ Μπίκον στο τοπικό συμβούλιο του Άιλ οφ Ντογκς, στο Νότιο Λονδίνο.

Ο Ντέρεκ Μπίκον ήταν μέλος του ναζιστικού κόμματος ΒNP και δεν δίσταζε να χαιρετάει ναζιστικά. Από τότε που το ΒΝΡ είχε ανοίξει γραφεία στην περιοχή οι ρατσιστικές επιθέσεις είχαν πολλαπλασιαστεί. Είχαν ήδη γίνει αρκετές διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες και καμπάνιες ενάντια στον ρατσισμό.

Τώρα είχε έρθει η στιγμή να ενώσουμε την αντεπίθεση και να απαιτήσουμε να κλείσουν τα γραφεία του BNP. Η Ενωση Ινδών Εργατών, η Νεολαία ενάντια στο Ρατσισμό στην Ευρώπη (ΥRE) και ο Αντιναζιστικός Σύνεδσμος (Anti Νazi League) κάλεσαν μια κοινή συγκέντρωση με στόχο να γίνει πορεία στα γραφεία του ΒΝΡ στο Γουέλινγκ, στο νοτιοανατολικό Λονδίνο.

Παρά το ότι η πορεία καταδικάστηκε από σύσσωμο τον Τύπο, ότι η αστυνομία απαγόρεψε την πορεία στο αρχηγείο του ΒΝΡ και ότι οι ηγεσίες των συνδικάτων και του Εργατικού Κόμματος αποδοκίμασαν την ενέργεια, η πορεία κέρδισε μαζική υποστήριξη των αντιρατσιστών και της βάσης των συνδικαλιστών.

60.000

Εξελίχθηκε σε πανεθνική διαδήλωση, καθώς από όλη τη χώρα κατέφθασαν πούλμαν με αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν 60.000 αντιφασίστες. Την ίδια ώρα, εκείνοι που αντιμετώπιζαν εχθρικά την τακτική που ακολουθούσαμε ενάντια στους φασίστες, έκαναν μια συγκέντρωση στην Τραφάλγκαρ Σκουέρ στην οποία συμμετείχαν λίγες εκατοντάδες.

Η αστυνομία επιτέθηκε με λύσσα στους αντιφασίστες διαδηλωτές στο Γουέλινγκ, τραυματίζοντας πολλούς. Ηρθαν πάνω σε άλογα και με ελικόπτερα και κατέγραφαν με κάμερες τους διαδηλωτές. Την πορεία ακολούθησαν επιδρομές σε σπίτι, σε αντίθεση με την προνομιακή μεταχείριση των φασιστών στο νότιοανατολικό Λονδίνο.

Μέσα στον επόμενο χρόνο που ακολούθησε την μεγάλη αυτή διαδήλωση, 13 νεαροί που συμμετείχαν οδηγήθηκαν στην φυλακή. Αλλά παρά τις προσπάθειες όλων αυτών, η καμπάνια πέτυχε τον στόχο της. Μέσα σε μερικούς μήνες, ο δημοτικός σύμβουλος του BNP έχασε την έδρα του και η στρατηγική των ναζί ηττήθηκε, τουλάχιστον εκείνη την περίοδο. Η μεγάλη επινίκια πανηγυρική συγκέντρωση που οργάνωσε το Αnti Nazi League στο νότιο Λονδίνο, ένα χρόνο μετά τον Μάιο του 1994, μάζεψε 180.000 ανθρώπους. Ένα νέο κίνημα από τα κάτω είχε ξαναγεννηθεί για να παλέψει ενάντια στην απειλή των Βρετανών ναζί.

Τζούλι Γουότερσον, Ιανουάριος 2012