Μια ζωή «Μνημόνιo»;

Πρόκειται για ανοιχτή ομολογία αποτυχίας μπροστά στα αμείλικτα νούμερα της κρίσης. Και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Και στην Ιρλανδία, τη χώρα που «αποδέχθηκε» τις πιο σκληρές θυσίες, το αποτέλεσμα είναι αποτυχία. Παντού, οι μαύρες τρύπες του τραπεζικού συστήματος αποδεικνύονται μεγαλύτερες από όσο υπολόγιζαν, η οικονομική ανάκαμψη είναι από ασθενική μέχρι αρνητική, τα κρατικά «πακέτα διάσωσης» των τραπεζών τραβάνε το ίδιο το δημόσιο στο δρόμο της χρεοκοπίας.

Όμως η απάντηση της κυρίαρχης τάξης παντού είναι η επιμονή σε μια από τα ίδια. Έτσι και για την Ελλάδα, ο σχεδιασμός τους είναι για παράταση του Μνημόνιου μέχρι το 2020 και βλέπουμε. Ο Γιώργος Παπανδρέου προχώρησε ένα βήμα παραπέρα δηλώνοντας από τη Νέα Υόρκη και μάλιστα από τη Γουόλ Στριτ ότι υπάρχει αρκετή δημόσια περιουσία για να εγγυηθεί την αποπληρωμή όλου του ελληνικού δημόσιου χρέους. Με άλλα λόγια, λεηλασία διαρκείας.

Ευτυχώς, λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Την Τρίτη απεργούσανοι δημόσιοι υπάλληλοι στην Τσεχία, την Τετάρτη στην Πολωνία, την Πεμπτη στη Γαλλία.

Κατάλογος

Κάθε κυβερνητικό μέτρο, κάθε βήμα υλοποίησης αυτής της πολιτικής βρίσκει απέναντι του την εργατική αντίσταση, όχι μόνο από κάθε κλάδο που χτυπιέται, αλλά από όλους τους εργαζόμενους. Μπορεί οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ να έχουν τραβήξει χειρόφρενο και να προσανατολίζονται είτε σε απογευματινά συλλαλητήρια είτε στις αποφάσεις των δικαστηρίων, αλλά δεν ισχύει το ίδιο για τους εργαζόμενους στον ΟΣΕ, στις συγκοινωνίες, στον ΟΤΕ, στα Νοσοκομεία, στα Λιμάνια... Ο κατάλογος των χώρων που βγαίνουν σε σύγκρουση όλο και μακραίνει. Και όπως δείχνει και η περίπτωση των φορτηγατζήδων, η καταστολή και οι επιστρατεύσεις δεν είναι αρκετά για να γονατίσουν τις αντιστάσεις.

Το πραγματικό ζήτημα που μπαίνει είναι να χτίσουμε τον συντονισμό των αγώνων από τα κάτω και να αναδείξουμε τις γνήσιες εναλλακτικές λύσεις απέναντι στην κρίση του καπιταλισμού. Γύρω από αυτά τα θέματα χρειάζεται να ξεδιπλώσει τις πρωτοβουλίες της η Αριστερά.

Υπάρχουν ελπιδοφόρα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Η δεύτερη Πανελλαδική Εργατική Συνάντηση που καλεί η Επιτροπή Αλληλεγγύης Συνδικάτων και Συνδικαλιστών είναι μια ευκαιρία για να βρεθούν μαζί αγωνιστές της βάσης του εργατικού κινήματος από πολλούς χώρους και να συντονίσουν τη δράση σε όλα τα μέτωπα, από τη συμπαράσταση στον ΟΣΕ μέχρι την απαγόρευση των απολύσεων.

Χέρι-χέρι μαζί με τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες, όμως, χρειάζεται και η πολιτική παρέμβαση για την προοπτική της εργατικής αντίστασης. Οι γελοιότητες του Σαμαρά που όλο τάχα κοντράρει το Μνημόνιο και όλο προσγειώνεται στη στήριξη των μέτρων που το υλοποιούν, κάνουν ακόμα πιο επείγουσα την παρουσία της Αριστεράς. Οι εκλογές για τις Περιφέρειες και τους Δήμους στις 7 Νοέμβρη δίνουν την ευκαιρία να ακουστεί η αντικαπιταλιστική φωνή μέσα από τα ψηφοδέλτια που στηρίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Μπορούμε και πρέπει να αναδείξουμε μια δυνατή αντικαπιταλιστική αριστερά, ριζωμένη στα συνδικάτα, στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς σαν αντίπαλο δέος στη διαιώνιση του Μνημόνιου. Ο γύρος εκδηλώσεων που οργανώνει το ΣΕΚ είναι μια καλή αφορμή για να συζητήσουμε ανοιχτά για τα βήματα που μπορούν να υλοποιήσουν αυτή την προοπτική.