Πράγα 2000, δέκα χρόνια μετά. Αντικαπιταλιστική πάλη ενάντια στο ΔΝΤ, τότε...

Με το Συνεδριακό Κέντρο αποκλεισμένο από τους διαδηλωτές η δεξίωση άργησε να ξεκινήσει καθώς πολλοί σύνεδροι μεταφέρονταν καθυστερημένα με το Μετρό. Αλλά καθώς έφταναν στη δεξίωση το κλίμα γινόταν πιο τρομακτικό, καθώς διαδηλωτές εμφανίζονταν και εκεί. Η δεξίωση ξεκίνησε, αλλά η νύχτα ήταν ακόμα νέα. Κατά τις 10μμ οι κουρασμένοι προσκαλεσμένοι ετοιμάζονταν να φύγουν. ΄Δεν μπορείτε να φύγετε τώρα, υπάρχουν διαδηλωτές απ΄ έξω΄ τους είπε ο αξιωματικός της αστυνομίας. Μισή ώρα αργότερα ανακοινώθηκε ότι οι σύνεδροι μπορούσαν να φύγουν με λεωφορεία. Αλλά έξω δεν υπήρχαν λεωφορεία και οι σύνεδροι περίμεναν στο κρύο για μια ώρα μέχρι τις 11.30. «Δεν μας βοηθάνε καθόλου, μας έχουν αφήσει εδώ μόνους και δεν κάνουν τίποτα» διαμαρτύρονταν ο Ρότζερ Παλατσίνι από την Munze Oesterreich Bank. «Εχουμε άλλα προβλήματα να λύσουμε», δήλωνε ο υπεύθυνος της αστυνομίας».

Αυτή ήταν η εικόνα που επικρατούσε στην πόλη της Πράγας, όπου διεξάγονταν η Διάσκεψη του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας το βράδυ της 26ης Σεπτέμβρη του 2000, όπως περιγράφεται στις στήλες του τσέχικου τύπου εκείνων των ημερών. Είκοσι χιλιάδες εκπρόσωποι τραπεζών, βρέθηκαν αποκλεισμένοι από άλλους τόσους διαδηλωτές, αδύναμοι να συνεδριάσουν, ακόμα και να δεξιωθούν. Γρήγορα αυτές οι εικόνες έκαναν το γύρο του κόσμου. «Η ετήσια Διάσκεψη τελείωσε νωρίτερα και σε σύγχυση χθες το βράδυ, αφού οι διαδηλωτές ενάντια στην παγκοσμιοποίηση έχουν παραλύσει την πόλη της Πράγας. ΄Πολλοί σύνεδροι ήταν πολύ φοβισμένοι για να αφήσουν τα δωμάτια των ξενοδοχείων τους΄ δήλωνε ένας σύνεδρος από αμερικάνικη τράπεζα» έγραφε ο Γκάρντιαν την επόμενη μέρα, ενώ το Ασοσιέιτεντ Πρές έκανε λόγο για «σύνεδρους που αντί να κυκλοφορούν με λιμουζίνες και ταξί, προσπαθούσαν να επιστρέψουν στα ξενοδοχεία τους με το επιταγμένο από την αστυνομία μετρό». Οι Financial Times έβριθαν από ειρωνικά σχόλια, του τύπου «ευτυχώς το επόμενο συνέδριο θα γίνει στο Ντουμπάι»...

«Ασφαλής τόπος»

Και βέβαια, δεν περίμεναν μια τέτοια εξέλιξη, οι υπεύθυνοι του ΔΝΤ όταν επέλεγαν την πόλη της Πράγας για τη Διάσκεψη του 2000. Η Τσεχία, η χώρα της «βελούδινης επανάστασης», που είχε περάσει με την πλευρά της αγοράς και του νεοφιλελευθερισμού μετά την κατάρρευση του πρώην ανατολικού μπλοκ το 1989 θεωρείτο «ασφαλής τόπος» για τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Αλλά το 2000 δεν ήταν 1990.

Η διαδήλωση των 60.000 ακτιβιστών, συνδικαλιστών, εργατών που σταμάτησε τη Σύνοδο του ΠΟΕ λίγο πριν εκπνεύσει η χιλιετηρίδα στο Σιάτλ το Δεκέμβρη του 1999 με σύνθημα «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη» αποτέλεσε ένα ορόσημο αλλαγής. Γρήγορα ο αέρας του Σιάτλ άρχισε να φυσάει έξω από τις ΗΠΑ: Μέσα σε λίγους μήνες, τον Ιούνη το 2000, μια σειρά από διεθνείς, οργανώσεις, κόμματα και συνδικάτα μπήκαν μπροστά στην Πρωτοβουλία για να έρθει αυτό το κίνημα και στην Ευρώπη με μια μεγάλη πανευρωπαϊκή διαδήλωση στην Πράγα.

Αντίθετα, με τις προβλέψεις των οργανωτών, η ιδέα είχε εξαιρετική απήχηση σε ένα κομμάτι παλιών ή νεοφώτιστων και σε κάθε περίπτωση αποφασισμένων ακτιβιστών μέσα στην ίδια την Τσεχία, που σιγά σιγά μαζί με τις υπόλοιπες χώρες της ανατολικής Ευρώπης άρχισε να έρχεται αντιμέτωπη με το πραγματικό πρόσωπο της αγοράς. Η διεθνής διαδήλωση της Πράγας δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει αν δεν είχε τη συμμετοχή και την υποστήριξη των κατοίκων της ίδιας της πόλης.

Και έγινε. Παρά την άνευ προηγουμένου προπαγάνδα για χούλιγκανς που θα ισοπέδωναν τα πάντα. Παρά την οργάνωση ολόκληρης επιχείρησης εκκένωσης των κατοίκων της πόλης από τις αρχές, με κλείσιμο καταστημάτων, κλείσιμο σχολείων και μαζική χορήγηση υποχρεωτικών αδειών. Παρά τη θηριώδη παρουσία έντεκα χιλιάδων πάνοπλων ρόμποκοπ που μετέτρεψαν το χώρο στον οποίο θα γίνονταν η Διάσκεψη σε ένα απέραντο φρούριο. Και παρά τις απειλές για κλείσιμο των συνόρων στους διαδηλωτές και την απόφαση απαγόρευσης των συγκεντρώσεων στην πόλη της Πράγας.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 26ης Σεπτέμβρη, όταν ο κύριος όγκος των διαδηλωτών από την Ελλάδα περάσαμε τα σύνορα από την Αυστρία προς την Τσεχία, δεν συναντήσαμε μπάρες, αλλά το «καλωσόρισμα» της τσέχικης κυβέρνησης με την προτροπή «να κάνουμε μια βελούδινη διαδήλωση». Όταν στις δέκα το πρωί (μετά από αρκετές ώρες περιπλάνησης, χαμένοι στα χωριά και την πανέμορφη ομιχλώδη κεντροευρωπαϊκή ύπαιθρο της Τσεχίας) φτάσαμε στην Πράγα, ήδη χιλιάδες διαδηλωτές βρίσκονταν στην πλατεία Ναμέστι Μίρου, την πλατεία Ειρήνης, σπάζοντας την απαγόρευση.

Πορείες

Από εκεί, προς το συνεδριακό κέντρο, ξεκίνησαν τρεις διαφορετικές πορείες με προοπτική να περικυκλώσουν τη Σύνοδο. Η πιο μαζική από τις τρεις, η λεγόμενη «κίτρινη», στην οποία συμμετείχαν τα συνδικάτα, αριστερές και αντικαπιταλιστικές οργανώσεις και πλήθος ανένταχτων, κατευθύνθηκε προς την κεντρική γέφυρα που οδηγούσε από την πόλη στο Συνεδριακό Κέντρο, ενώ η «μπλε» πορεία (αναρχικοί) και η «ρόζ» θα έκλειναν το συνεδριακό χώρο από δύο άλλες πλευρές.

Ο ενθουσιασμός ήταν τεράστιος. Τα συνθήματα φωνάζονταν σε όλες τις γλώσσες: «Το ΔΝΤ σκοτώνει, σκοτώστε το ΔΝΤ», «Κλείστε το ΔΝΤ», «Ο κόσμος μας δεν είναι για πούλημα, κλείστε τους τραπεζίτες στην φυλακή», «Δεν θα περάσει», «Μια μόνο λύση επανάσταση», «λαός ενωμένος ποτέ νικημένος», «ζήτω η διεθνιστική αλληλεγγύη», «το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι η επανάσταση και ο σοσιαλισμός».

Οταν η πορεία έφτασε μπροστά στη γέφυρα που είχαν αποκλείσει οι πάνοπλοι ματατζήδες, συγκρούστηκε με την αστυνομία και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας με το δεξί να καταλαμβάνουν οι ακτιβιστές από την ιταλική οργάνωση Ya basta και το αριστερό - κάτω από τα πανώ της «Πρωτοβουλίας Πράγα 2000» από την Ελλάδα - το μπλοκ των διαδηλωτών της Διεθνούς Σοσιαλιστικής Τάσης, που είχε τις μεγαλύτερες διεθνείς αντιπροσωπείες με χιλιάδες διαδηλωτές από τη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και μια σειρά από άλλες χώρες της Ευρώπης.

Παρά την καταστολή, το ξύλο και τα δακρυγόνα, (έγιναν 850 συλλήψεις διαδηλωτών, οι 600 από αυτούς Τσέχοι), οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν με το κέντρο της πόλης να ανήκει αποκλειστικά στους διαδηλωτές και τους συνέδρους να βρίσκονται εγκλωβισμένοι στο συνεδριακό κέντρο.

Σήμερα κανείς πλέον δεν θυμάται τις κοντόφθαλμες γκρίνιες («οι διαδηλωτές ήταν μόλις είκοσι χιλιάδες», «οι κάτοικοι της Πράγας δεν συμμετείχαν») ή τον τίτλο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας «Τελικά, δεν την έκαναν Σιατλ», λίγες μέρες μετά τα γεγονότα.

Η Πράγα πέρασε στην ιστορία, σαν η διαδήλωση που έφερε το Σιατλ στην Ευρώπη και άνοιξε το δρόμο για τη Γένοβα λίγους μήνες αργότερα. Το αντικαπιταλιστικό κίνημα που γιγαντώθηκε στους δρόμους της Γένοβας, της Φλωρεντίας, του Πόρτο Αλέγκρε, το κίνημα που ξαναέβαλε, για πρώτη φορά μετά το ΄68, με μαζικούς όρους στο στόχαστρο τον παγκόσμιο καπιταλισμό και τους οργανισμούς του, έκανε τα πρώτα του βήματα στους δρόμους της Πράγας.

Η Πρωτοβουλία Πράγα 2000

Η «Πρωτοβουλία Πράγα 2000» που οργάνωσε το καραβάνι εκατοντάδων διαδηλωτών από την Ελλάδα που πήγαν στην Πράγα έπαιξε πρωτοπόρο ρόλο στη δημιουργία του αντικαπιταλιστικού κινήματος και πανευρωπαϊκά και στην ίδια την Ελλάδα. «Συγκροτήσαμε την ανοιχτή Πρωτοβουλία Πράγα 2000 για να συμμετέχουμε ενάντια στην καμπάνια ενάντια στην διάσκεψη του ΔΝT. Επιδιώκουμε η Πράγα να γίνει το Σιάτλ της Ευρώπης. Θέλουμε έτσι να ακουστεί η φωνή της αντίστασης στη διευρυνόμενη εξουσία του παγκόσμιου κεφαλαίου» έλεγε το κείμενο πάνω στο οποίο δημιουργήθηκε η Πρωτοβουλία τον Ιούνη του 2000. «Από την Ελλάδα, όλοι όσοι αντιστεκόμαστε στην κυβερνητική διαχείριση που στο όνομα της παγκοσμιοποίησης προωθεί τη λιτότητα, κλεισίματα εργοστασίων, ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές στο Κράτος Πρόνοιας, την Παιδεία, την Υγεία, καταστροφές στο περιβάλλον εν όψει της Ολυμπιάδας του 2004 δεσμευόμαστε να στείλουμε το δικό μας καραβάνι στην Πράγα με πούλμαν γεμάτα από διαδηλωτές».

Η επιτυχία της Πρωτοβουλίας Πράγα 2000 βασίστηκε στη μαζική υποστήριξη και συμμετοχή των εργαζομένων. Με εξορμήσεις στους χώρους εργασίας και εκπαίδευσης και στις γειτονιές, χιλιάδες άνθρωποι ενεργοποιήθηκαν για την Πράγα, πολλοί περισσότεροι από τους εκατοντάδες που κατάφεραν τελικά να πάνε από την Ελλάδα. Το ένα μετά το άλλο, πρωτοβάθμια σωματεία και φοιτητικοί σύλλογοι έπαιρναν αποφάσεις στήριξης και αποστολής αντιπροσωπείας στην Πράγα. Σε μια σειρά από γειτονιές και χώρους φτιάχτηκαν τοπικές επιτροπές που έκαναν εκδηλώσεις και συζητήσεις. Η καμπάνια κορυφώθηκε με ένα διήμερο δράσης σε δεκάδες χώρους στις 4-5 Σεπτέμβρη και μια μεγάλη ανοιχτή εκδήλωση στο δημοτικό θέατρο του Κολωνού.

Το ρεύμα που άρχισε να δημιουργείται, έφτασε στις μεγάλες ομοσπονδίες, τα εργατικά κέντρα και στο τέλος την ίδια τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ - που ήταν συνηθισμένες στις κατά γενική ομολογία ψοφοδεείς «ευρωπορείες» που οργάνωναν τυπικά - οι στενές συνδικαλιστικές ηγεσίες, με στενά συνδικαλιστικά αιτήματα και βέβαια στενή συνδικαλιστική συμμετοχή. Πολιτικά, επηρέασε σχεδόν όλο το φάσμα, από το κομμάτι της «αντι-εκσυγχρονιστικής» βάσης του ΠΑΣΟΚ μέχρι τους αναρχικούς (περνώντας και από το ΚΚΕ) που όλοι ανεξαιρέτως συμμετείχαν με τα δικά τους μπλοκ στη διαδήλωση της Πράγας.

Το ανατρεπτικό μήνυμα της Πράγας, μπόλιασε όχι μόνο τις Γένοβες που ακολούθησαν, αλλά, όπως ήταν και ο διακηρυγμένος στόχος του, τους αγώνες μέσα σε κάθε χώρα -στην Ελλάδα, ο Μάιος του 2001 σημαδεύτηκε από την πανεργατική απεργία ενάντια στο ασφαλιστικό του Γιαννίτση, που αποτέλεσε την αρχή του τέλους για την κυβέρνηση Σημίτη. Μπόλιασε το κίνημα των καταλήψεων του 2006 και του Δεκέμβρη του 2008 που γκρέμισε τον Καραμανλή. Μπόλιασε, τέλος, το δέντρο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που χτίζει με καλύτερους όρους την εναλλακτική προοπτική «πληρώνοντας το τίμημα της συνέπειας και της αυθεντικότητάς του».

...και τώρα!

Το 2000, η Πρωτοβουλία Πράγα διαδηλώνοντας ενάντια στο ΔΝΤ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του νεοφώτιστου αντικαπιταλιστικού κινήματος στην Ευρώπη. Σε ένα κλίμα διαμορφωμένο, τότε, από τα ιδεολογήματα της «επιτυχίας των αγορών» ή της «διαχείρισης με ανθρώπινο πρόσωπο», το αντικαπιταλιστικό κίνημα έδειξε καθαρά με το δάχτυλο το ρόλο των διεθνών οργανισμών σαν όργανα του παγκόσμιου καπιταλισμού και ιμπεριαλισμού, την αποτυχία του ίδιου του συστήματος να παρέχει για την ανθρωπότητα την ευημερία που υπόσχονταν.

Ετσι, το απεργιακό κίνημα που σάρωσε πέρσι τη χώρα δεν άκουγε για πρώτη φορά για το ρόλο του ΔΝΤ και της ΕΕ. Τα προηγούμενα χρόνια, οι εργαζόμενοι και οι νέοι της χώρας είχαν δηλώσει στους δρόμους και τα γκάλοπ με μεγάλες πλειοψηφίες την υποστήριξη τους στην Πράγα, τη Γένοβα, την αντίθεσή τους στον πόλεμο του Ιράκ και το ρόλο του ΝΑΤΟ, την αλληλεγγύη τους στην Παλαιστίνη.

Εναυσμα

Σήμερα, το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα μπορεί να παίξει ξανά καθοριστικό ρόλο στο διεθνές κίνημα, τους αγώνες και τις απεργίες που αρχίζουν να βγαίνουν στο προσκήνιο με αίτημα την κρίση να την πληρώσουν οι καπιταλιστές όχι οι εργαζόμενοι. Τσακίζοντας το Μνημόνιο Κυβέρνησης-ΔΝΤ-ΕΕ, δίνουμε το έναυσμα για να γίνει το ίδιο στη Γαλλία, την Ισπανία, την Ευρώπη, όλο τον κόσμο. Και ταυτόχρονα να στείλει το μήνυμα ότι στις σημερινές συνθήκες κρίσης της σοσιαλδημοκρατίας, υπάρχει η δυνατότητα για την ανάπτυξη ενός δυνατού νικηφόρου αντικαπιταλιστικού κινήματος με στόχο το ίδιο το σύστημα.

Αυτή η προοπτική ήταν παρούσα από την πρώτη στιγμή. Στην Πράγα, μαζί με δύναμη και την αυτοπεποίθηση (που έδινε η επιτυχία των πρωτοβουλιών που ένωναν στη δράση κάτω από το σύνθημα «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη» εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους από διαφορετικές χώρες και πολιτικές αφετηρίες), φούντωνε η συζήτηση για την πολιτική προοπτική αυτού του κινήματος.

Η Αντι-Σύνοδος που οργανώθηκε στην Πράγα, μια μέρα πριν από τη μεγάλη διαδήλωση είχε αυτά τα χαρακτηριστικά, με τα ερωτήματα και τις διαφωνίες να ανοίγουν φαρδιά-πλατιά: Επιδιώκουμε τη μεταρρύθμιση ή τη διάλυση των διεθνών οργανισμών; Παλεύουμε μόνο ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό; Ενάντια στην «παγκοσμιοποίηση»; Ή συνολικότερα ενάντια στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό;

Την ίδια τη μέρα του αποκλεισμού, στις 26 Σεπτέμβρη, ένα μεγάλο μπλοκ διαδηλωτών κατευθύνθηκε στην ιστορική πλατεία Βέντσισλας, στο ιστορικό κέντρο των διαδηλώσεων την Ανοιξη της Πράγας το 1968, όπου και πραγματοποιήθηκε εκδήλωση. Το λόγο πήραν συνδικαλιστές από τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιρλανδία, το ΜΕΤΡΟ του Λονδίνου, την Ενωση Λιμενεργατών Πειραιά, ακτιβιστές από την ίδια την Τσεχία. Ο Αλεξ Καλίνικος, μιλώντας εκ μέρους του IST, της Διεθνούς Σοσιαλιστικής Τάσης υπερασπίστηκε την προοπτική της επανάστασης και της ανατροπής σε μια αντιπαράθεση που παραμένει ανοιχτή - και στις σημερινές συνθήκες ακόμα πιο επίκαιρη:

«Δεν είμαστε εδώ για να διαμαρτυρηθούμε μόνο ενάντια στο ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα» τόνισε. «Ηρθαμε εδώ για να διαδηλώσουμε ενάντια στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό. Η Σύνοδος του ΔΝΤ είναι ένα παγκόσμιο μάζεμα δολοφόνων. Θα συνεχίζουμε να διαδηλώνουμε και να εμποδίζουμε το ΔΝΤ μέχρι το τέλος της ημέρας. Και θα το κάνουμε ξανά και ξανά. Θα συνεχίσουμε στο δρόμο τους Σιατλ, της Ουάσιγκτον, της Πράγας που ήδη γίνεται ένας θρύλος, θα παρενοχλούμε τους δολοφόνους οπουδήποτε θέλουν να συγκεντρωθούν. Ακόμα περισσότερο φεύγουμε από την Πράγα αποφασισμένοι να παλέψουμε ενάντια στο σύστημά τους και να το αντικαταστήσουμε με ένα σοσιαλιστικό σύστημα όπου όλοι οι άνθρωποι θα μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια για πρώτη φορά στην ιστορία».

Τι έλεγε ο Πρετεντέρης το 2001

«Την Κυριακή η Ρόμα κατέκτησε το Καμπιονάτο και ένα εκατομμύριο οπαδοί της ξεχύθηκαν στους δρόμους της Ρώμης για να πανηγυρίσουν... Ακόμη και αν αθροίσουμε όλους μαζί τους «αντιπάλους της παγκοσμιοποίησης» που διαδήλωσαν στο Σιάτλ, στην Πράγα, στη Νίκαια και στο Γκέτεμποργκ, δεν υπερβαίνουν ούτε το ένα δέκατο των ευτυχισμένων οπαδών της Ρόμα... Είναι (κατά κάποιον τρόπο) η επιστροφή μιας άκρας Αριστεράς η οποία είχε περιπέσει σε απόλυτη ανυπαρξία την τελευταία δεκαπενταετία. Το σχήμα είναι το ίδιο, το γνωστό. Σαν να μην άλλαξε τίποτε παρά μόνο τα ονόματα. Κατ΄ αρχήν, ο εχθρός. Η παγκοσμιοποίηση του σήμερα είναι ο καπιταλισμός του χθες. Οι ίδιες γενικότητες, οι ίδιες απλουστεύσεις, οι ίδιοι αφορισμοί, οι ίδιες βεβαιότητες... Είναι οι σοσιαλιστές, η κυβερνητική Αριστερά που πέτυχε. Σε αυτούς η άκρα Αριστερά ποτέ δεν θα συγχωρήσει την πολιτική επιτυχία τους. Λογικό. Είναι σαν να παραδέχεται τη δική της αποτυχία... Οι άλλοι πέτυχαν επειδή άλλαξαν. Ενώ αυτοί πληρώνουν το τίμημα της συνέπειας και της αυθεντικότητάς τους...»

Αυτά έγραφε, ποιος άλλος, ο Πρετεντέρης, στο Κυριακάτικο Βήμα στις 24 Ιουνίου, το 2001 ανάμεσα στη διαδήλωση στην Πράγα και τη διαδήλωση στη Γένοβα που έγινε ένα μήνα αργότερα. Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, η ιστορία έχει δείξει με μεγάλα γράμματα, ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο.

Είχαν δίκιο οι Πρετεντέρηδες όλου του κόσμου που τότε έλεγαν ότι τα πράγματα πάνε καλά ή οι αντικαπιταλιστές που έλεγαν ότι η κρίση είναι εδώ και αργά ή γρήγορα θα χτυπήσει και στο κέντρο, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, τον παγκόσμιο καπιταλισμό;

Είχαν δίκιο οι κάθε είδους υπερασπιστές των «διεθνών θεσμών» ή οι ακτιβιστές της επαναστατικής αριστεράς που σε όλες τις χώρες έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο νέο κίνημα αναδεικνύοντας τον επικίνδυνο ταξικό ρόλο - του ΔΝΤ στην Πράγα το 2000 , των G8 στη Γένοβα το 2001, του ΠΟΕ στο Σιάτλ το 1999, της ΕΕ στη Θεσσαλονίκη το 2003;

Είχαν δίκιο αυτοί που έλεγαν ότι στην Ελλάδα, η Ευρωπαϊκή Ενωση, ο «εκσυγχρονισμός», η «ανάπτυξη» και οι Ολυμπιακοί αγώνες θα φέρουν «ευημερία» ή αυτοί που έλεγαν ότι όλα αυτά θα φέρουν δυστυχία σε όλο τον κόσμο και σκάνδαλα και ευημερία μόνο στις τράπεζες και τους βιομήχανους;

Είχε δίκιο η «πετυχημένη κυβερνητική αριστερά» που υπερασπιζόταν και συνεχίζει να υπερασπίζεται ένα χρεοκοπημένο σύστημα που καταρρέει και οδηγεί την ανθρωπότητα στην καταστροφή μέσα από φτώχεια, πολέμους και καταστροφή του περιβάλλοντος ή η Ακρα Αριστερά της «αποτυχίας»;

Η «Πρωτοβουλία Πράγα 2000» που οργάνωσε το καραβάνι εκατοντάδων διαδηλωτών από την Ελλάδα που πήγαν στην Πράγα έπαιξε πρωτοπόρο ρόλο στη δημιουργία του αντικαπιταλιστικού κινήματος και πανευρωπαϊκά και στην ίδια την Ελλάδα. «Συγκροτήσαμε την ανοιχτή Πρωτοβουλία Πράγα 2000 για να συμμετέχουμε ενάντια στην καμπάνια ενάντια στην διάσκεψη του ΔΝT. Επιδιώκουμε η Πράγα να γίνει το Σιάτλ της Ευρώπης. Θέλουμε έτσι να ακουστεί η φωνή της αντίστασης στη διευρυνόμενη εξουσία του παγκόσμιου κεφαλαίου» έλεγε το κείμενο πάνω στο οποίο δημιουργήθηκε η Πρωτοβουλία τον Ιούνη του 2000. «Από την Ελλάδα, όλοι όσοι αντιστεκόμαστε στην κυβερνητική διαχείριση που στο όνομα της παγκοσμιοποίησης προωθεί τη λιτότητα, κλεισίματα εργοστασίων, ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές στο Κράτος Πρόνοιας, την Παιδεία, την Υγεία, καταστροφές στο περιβάλλον εν όψει της Ολυμπιάδας του 2004 δεσμευόμαστε να στείλουμε το δικό μας καραβάνι στην Πράγα με πούλμαν γεμάτα από διαδηλωτές».