Καυγάδες

Η ιρλανδική κρίση πυροδοτήθηκε, σε ένα μεγάλο βαθμό τουλάχιστον, από την «αδιαλλαξία» της Μέρκελ που επέμενε ότι οι πιστωτές θα έπρεπε να χρεώνονται και αυτοί ένα κομμάτι τη ζημιάς σε περίπτωση κουρέματος του χρέους ή χρεοκοπίας μιας χώρας μέλους της ΕΕ. «Δεν μπορούμε να εξηγούμε συνεχώς στους ψηφοφόρους μας και στους πολίτες μας», έλεγε, «γιατί θα πρέπει οι φορολογούμενοι να χρεώνονται συνεχώς το κόστος κάποιων ρίσκων και όχι αυτοί οι οποίοι κέρδισαν πολλά λεφτά παίρνοντας αυτά τα ρίσκα». Φυσικά το τελευταίο πράγμα που ενδιαφέρει τη Μέρκελ είναι να γλυτώσει τους «πολίτες» από τα ρίσκα των τραπεζιτών. Το αντίτιμο για αυτή τη συμμετοχή των «ιδιωτών» στις πιθανές ζημιές είναι η συμμετοχή τους στους μηχανισμούς που επιβάλλουν τα μνημόνια -δίπλα στην Κομισιόν, την ΕΚΤ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο...

Πολλές χώρες, ανάμεσά τους και η Γαλλία, ήταν αντίθετες σε αυτά τα σχέδια. Ο Σαρκοζί συμφωνούσε ότι οι «επενδυτές» θα έπρεπε να πληρώνουν -και να εισπράττουν τα ανταλλάγματά τους- αλλά όχι αυτόματα. Θα χρειαζόταν πολιτική απόφαση.

Η ανακοίνωση -που, για να καθησυχάσει τις αγορές, έλεγε ότι όλα αυτά δεν ισχύουν για τα παλιά χρέη- ήταν μια υποχώρηση για τη Γερμανία. Αλλά με κανένα τρόπο δεν συνιστά νίκη της Γαλλίας. Το μόνο που κατάφερε να δείξει είναι, για μια ακόμα φορά, πόσο διαιρεμένοι είναι οι ηγέτες τους Ευρώπης (και του πλανήτη). Όσο διαιρεμένοι είναι πάντα οι τσαρλατάνοι όταν βλέπουν τις συνταγές τους να αποτυγχάνουν η μια μετά την άλλη.