Η ευρωπαϊκή ελίτ προσποιείται ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα: τα γενικά αποτελέσματα, λέει, είναι παρόμοια με του 2009. Οι τρεις μεγάλες ομάδες, η κεντροδεξιά, η κεντροαριστερά και οι φιλελεύθεροι - που είναι και οι τρεις ταγμένες στη διατήρηση του στάτους κβο - θα συνεχίσουν να κυριαρχούν μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο.
Υπάρχουν όμως δυο αποτελέσματα που διαψεύδουν αυτή τη βολική εικόνα. Στη Γαλλία, που αποτελεί από κοινού με τη Γερμανία την ατμομηχανή της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, το φασιστικό Εθνικό Μέτωπο ήρθε πρώτο, παίρνοντας το ένα τέταρτο των ψήφων. Το κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα έπεσε στην τρίτη θέση.
Στην Ελλάδα, που έχει σταυρωθεί από τα προγράμματα λιτότητας που έχει επιβάλλει η Τρόικα της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, πρώτος ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ (Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς). Η κυβερνώσα κεντροδεξιά, η Νέα Δημοκρατία, ήρθε δεύτερη με τους απροκάλυπτα ναζί της Χρυσής Αυγής να παίρνουν σχεδόν το 10%.
Τρία ζητήματα κυριάρχησαν σε αυτές τις εκλογές σε ολόκληρη την Ευρώπη - η απόρριψη του νεοφιλελεύθερου πολιτικού κατεστημένου, η λιτότητα και ο ρατσισμός ενάντια στους μετανάστες. Όπως δείχνουν όμως τα παραδείγματα της Ελλάδας και της Γαλλίας, η σχετική βαρύτητα αυτών των ζητημάτων αλλά και το ποιός κατάφερε να επωφεληθεί εκλογικά από αυτά, διαφέρει από χώρα σε χώρα.
Στη Μεσόγειο, όπου η λιτότητα έχει σπείρει τη μεγαλύτερη καταστροφή, δεν ήταν η ακροδεξιά αυτή που ανέβηκε στην κορυφή. Στην Ισπανία, για παράδειγμα, μια συμμαχία της Ενωμένης Αριστεράς και των Πράσινων πήρε το 10% των ψήφων. Ακόμα πιο εντυπωσιακό ήταν το αποτέλεσμα του Podemos («Μπορούμε») που αναδείχτηκε με 8% τέταρτο κόμμα. Το Podemos ιδρύθηκε μόλις τέσσερις μήνες πριν, σαν πολιτική έκφραση του αριστερού κινήματος διαμαρτυρίας που είχε ξεκινήσει από τις καταλήψεις των πλατειών στις 15 Μάη του 2011.
Στην Πορτογαλία, το κυβερνών δεξιό κόμμα έπεσε στη δεύτερη θέση ενώ η ριζοσπαστική αριστερά πήρε πάνω από το 17% των ψήφων. Το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα ήρθε, με 40%, πρώτο στην Ιταλία ενώ ο Μπερλουσκόνι και οι ακροδεξιοί σύμμαχοί του της Λέγκας του Βορρά (που προπαγανδίζει την απόσχιση του πλούσιου βορρά από το φτωχό νότο) βρέθηκαν στην τρίτη και την τέταρτη θέση αντιστοίχως.
Ακροδεξιά
Μην περιμένετε να μάθετε και πολλά για αυτά τα αποτελέσματα από τα βρετανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Είναι απασχολημένα με την προσπάθεια να παρουσιάσουν τα ανησυχητικά αποτελέσματα του UKIP σαν κομμάτι μια γενικευμένης, υποτίθεται, ευρωπαϊκής τάσης ανόδου της ακροδεξιάς. Αυτό όμως, δεν ταιριάζει με τα αποτελέσματα της Ολλανδίας, για παράδειγμα, όπου το ακροδεξιό Κόμμα Ελευθερίας του Γκέερτ Βίλντερς έχασε δυο έδρες και το αριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα βρέθηκε λίγο πάνω από το Εργατικό Κόμμα.
Το κυρίαρχο πρότυπο είναι διαφορετικό: κάτω από την πίεση της κρίσης και της λιτότητας το φιλοευρωπαϊκό, νεοφιλελεύθερο κέντρο συμπιέζεται. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Γερμανία, για παράδειγμα, όπου η κρίση δεν είναι τόσο αισθητή, το κέντρο σχετικά άντεξε - παρά τις επτά έδρες που κέρδισε το αντιευρωπαϊκό κόμμα Alternative Fur Deutschland («Εναλλακτική Λύση για τη Γερμανία»).
Οι κερδισμένοι, όμως, από αυτή την πολυδιάσπαση είναι πολιτικά μεταξύ τους πολύ διαφορετικοί. Σίγουρα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα έχουν πολλούς λόγους για να ανησυχούν. Τα πήγαν άσχημα το 2009 (και ιδιαίτερα το Εργατικό κόμμα στη Βρετανία) αλλά είχαν ελπίσει ότι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τα πικρά χρόνια της κρίσης σε αυτές της εκλογές.
Η συνθηκολόγηση της Σοσιαλδημοκρατίας με τον νεοφιλελευθερισμό, όπως, είχε σαν αποτέλεσμα να τιμωρούνται και αυτοί σήμερα. Ο Φρανσουά Ολάντ, που οδήγησε το Σοσιαλιστικό Κόμμα στη νίκη μόλις δυο χρόνια πριν στη Γαλλία, ταπεινώθηκε σε αυτές τις εκλογές. Και το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, παρόλο που μασκαρεύτηκε σαν «Ελιά» κατάφερε να πάρει μόλις το 8% -πολύ πίσω από το 26.6% του ΣΥΡΙΖΑ. Στη Ιρλανδία το Σιν Φέιν, έσπρωξε το Εργατικό Κόμμα -που αποτελεί κομμάτι της κυβερνητικής συμμαχίας της λιτότητας, στην τέταρτη θέση.
Την Ιταλία το Δημοκρατικό Κόμμα βρίσκεται σήμερα, με τον νέο του ηγέτη, τον Ματέο Ρέντζι, στην εξουσία. Ο Ρέντζι, που δηλώνει θαυμαστής του Τόνι Μπλερ, προσφέρει μια «λάιτ» λιτότητα στην Ιταλία. Το κίνημα διαμαρτυρίας των Πέντε Αστέρων, που ήρθε δεύτερο στις ευρωεκλογές της Κυριακής περιμένει στη γωνία, έτοιμο να «χτυπήσει», με την πρώτη αποτυχία.
Όλα αυτά είναι μια προειδοποίηση για τον Εντ Μίλιμπαντ (τον ηγέτη του βρετανικού Εργατικού Κόμματος). Οι Εργατικοί αναμένεται να κερδίσουν τις περισσότερες έδρες στο κοινοβούλιο στις γενικές εκλογές την επόμενη χρονιά. Το μόνο, όμως, που θα καταφέρει μια αδύναμη κυβέρνηση συνεργασίας, πιθανόν με τους απαξιωμένους «Φιλελεύθερους Δημοκράτες», που θα προσφέρει μια πιο ανθρώπινη εκδοχή της λιτότητας θα είναι να ρίξει ακόμα περισσότερο λάδι στη φωτιά της καταστροφής.
Η οικοδόμηση μιας γνήσιας εναλλακτικής λύσης είναι σήμερα πιο επιτακτική παρά ποτέ.