Πολιτισμός

Δεν πρόκειται για μονομαχία ποδηλάτων με αυτοκίνητα, αλλά για ένα πολύ καλό σύγχρονο ντοκιμαντέρ που ορθά μεροληπτεί υπέρ των πρώτων. Από το Σάο Πάολο μέχρι το Λος Άντζελες, το Βερολίνο και την Κοπεγχάγη, η μεταφορά στην πόλη και συνακόλουθα η ποιότητα ζωής παρουσιάζεται από τη σκοπιά των ποδηλατιστών, η ζωή των οποίων βρίσκεται σε διαρκή κίνδυνο, με συνεχείς τραυματισμούς και θανάτους, απλά επειδή στις περισσότερες πόλεις δεν υπάρχει καμιά υποδομή και καμιά πρόβλεψη για ανθρώπους σε ποδήλατο.

 

Σε αντίθεση με οικολογικές αντιλήψεις του παρελθόντος που κατηγορούσαν με ευκολία την υπόλοιπη κοινωνία, π.χ. τους οδηγούς αυτοκινήτων, τους εργάτες που καταναλώνουν και είναι αλλοτριωμένοι κ.ο.κ, το ντοκιμαντέρ του Σουηδού Φρέντρικ Γκέρτεν ερευνά τις ρίζες του προβλήματος και καταλήγει στις πολυεθνικές εταιρίες, φέρνοντας στην επιφάνεια πολλές δυσάρεστες αλήθειες για το πώς τα συμφέροντα των κατασκευαστών αυτοκινήτων και των τεχνικών εταιριών διαπλέκονται με τους διαχειριστές του συστήματος και όλοι μαζί δημιουργούν πόλεις όπου είναι επικίνδυνο να ζεις και να κινείσαι.

 

Μαθαίνουμε ότι το Λος Άντζελες διέθετε προπολεμικά άριστες δημόσιες συγκοινωνίες και εκτεταμένο δίκτυο τραμ, μέχρι που μέσω της ιδιωτικοποίησης κατέληξαν στα χέρια αυτοκινητοβιομηχάνων που ασφαλώς τα διέλυσαν, με αποτέλεσμα σήμερα στο Λος Άντζελες είναι αδύνατον να κινηθείς χωρίς Ι.Χ. και το μποτιλιάρισμα και η ρύπανση είναι ανυπόφορα. 

 

 

Αξίζει ασφαλώς να θυμηθούμε ότι και στην Αθήνα τα τραμ ξηλώθηκαν μέσα σε μια νύχτα από τον Κ.Καραμανλή πρεσβύτερο, επειδή «έπιαναν χώρο». Αντίστοιχη είναι η κατάσταση στο Σάο Πάολο, όπου οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι κακές και πανάκριβες, τα ΙΧ κατακλύζουν τους δρόμους και οι ποδηλάτες σκοτώνονται καθημερινά. Τα λόμπι των αυτοκινητοβιομηχανιών κάνουν κι εδώ το θαύμα τους, επιβάλλοντας νέους πανάκριβους αυτοκινητοδρόμους που σύντομα γεμίζουν και το πρόβλημα ανακυκλώνεται.

 

Παρακολουθούμε τους αγώνες των απλών ποδηλατιστών και ποδηλατισσών για να ακουστεί η φωνή τους και να αλλάξει η πόλη τους.

 

Στον αντίποδα εμφανίζεται η Κοπεγχάγη και τα αστικά κέντρα των Κάτω Χωρών, όπου ένα αναπτυγμένο δίκτυο ποδηλατοδρόμων, ρυθμίσεις και μέτρα ασφαλείας καθιστούν τα ποδήλατα τρόπο ζωής για εκατομμύρια ανθρώπους όλων των ηλικιών. Εξοργιστική είναι η περίπτωση του Τορόντο στον Καναδά. Εκεί ο δεξιός δήμαρχος ξηλώνει αδίσταχτα τους ποδηλατοδρόμους και αφαιρεί δημοτικά τέλη από τα ΙΧ για να ενθαρρύνει τη χρήση του αυτοκινήτου. Στο Βερολίνο η Αγκελα Μέρκελ και οι Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες έχουν καπελώσει τον τρόπο ελέγχου των ρύπων ευνοώντας τα Γερμανικά προϊόντα (πριν ακόμη γίνει γνωστό το σκάνδαλο Φολκσβάγκεν).

 

Ορισμένες γενικεύσεις είναι λάθος και αυθαίρετες. Π.χ. ότι στη Δανία και την Ολλανδία φροντίζουν τους ποδηλάτες επειδή δεν διαθέτουν εγχώρια βιομηχανία αυτοκινήτων ή ότι ένας ανοιχτόμυαλος δήμαρχος αρκεί για να αλλάξει η κατάσταση. Πιστεύουμε ότι τα πράγματα στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό είναι πιο σύνθετα και απαιτητικά, όμως αυτή η αδυναμία δεν μειώνει την αξία αυτού του ντοκιμαντέρ και των ζητημάτων που ανοίγει.