Πολιτισμός
Φωτογραφία: Τ(ρ)όποι Λατρείας, Τάσος Βρεττός

Για δύο ακόμα βδομάδες, ως τις 31/1/16, παραμένει ανοιχτή η έκθεση φωτογραφίας του Τάσου Βρεττού στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς. 
 
Οι φωτογραφίες του Βρεττού είναι τραβηγμένες κατά την διάρκεια θρησκευτικών τελετών από μια εντυπωσιακά μεγάλη γκάμα θρησκειών, δογμάτων καταγόμενων από ολόκληρο τον κόσμο. Παρουσιάζονται με ιδιαίτερη αμεσότητα η ποικιλία της έκφρασης, τα ενδυματολογικά στοιχεία αλλά κυρίως οι άνθρωποι. Τα πρόσωπα φωτογραφίζονται συχνά σε κοντινά πλάνα αφήνοντάς μας να παρατηρήσουμε το βλέμμα και την ψυχική ένταση των συμμετεχόντων.  
 
Μπαίνοντας ανυποψίαστος στον χώρο της έκθεσης είναι εύκολο να φανταστείς πως οι φωτογραφίες προέρχονται από ταξίδια απ’΄όλο τον κόσμο. Κι όμως, όλες προέρχονται από το λεκανοπέδιο της Αττικής. Και αυτό είναι το πραγματικό συγκλονιστικό στοιχείο της έκθεσης. Πού βρίσκονται όλοι αυτοί οι χώροι λατρείας δίπλα μας; Πώς είναι δυνατό αυτοί οι άνθρωποι, με τόσο διαφορετική προέλευση και κουλτούρα να ζουν στην ίδια γεωγραφική περιοχή και να είναι τόσο δυσδιάκριτοι στην καθημερινότητα, σχεδόν αόρατοι; Η καταγραφή, στέρεα με την κλίμακα και την ποιότητά της, δεν αφήνει περιθώρια. Η κρυφή, αλλά αδιάσειστη αυτή πραγματικότητα συγκρούεται μετωπικά με την εικόνα της πόλης που έχουμε κατά κανόνα οι περισσότεροι από μας και θέτει ορισμένα αμείλικτα ερωτήματα.
 
Πώς μπορεί να συμβαίνουν όλα αυτά χωρίς να τα αντιλαμβανόμαστε κατοικώντας στον ίδιο τόπο; 
Το φωτογραφικό υλικό συλλέγεται από το 2012. Τα συνοδευτικά σχόλια είναι αποκαλυπτικά. Ως χώροι λατρείας χρησιμεύουν υπόγεια, διαμερίσματα, γκαράζ, ακάλυπτοι χώροι, ακόμα και πλατείες κάποιες φορές. Ο ναός Χίντου Σέβα Σανγκ Μαντίρ στο Δήλεσι στεγάζεται για παράδειγμα σε ένα παλιό εργοστάσιο μαρμάρων.  
 
Στο News247 (WE) λέει σε συνέντευξή του ο φωτογράφος: «Η ελληνική κοινωνία αρνείται στο μέσο όρο της να αποδεχθεί ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ένα κομμάτι δικό μας. Πολλοί από αυτούς ζουν είκοσι χρόνια στην Ελλάδα, τα παιδιά τους έχουν γεννηθεί εδώ και δεν έχουν ακόμα ιθαγένεια και βεβαίως το ελληνικό κράτος δεν επιτρέπει να έχουν τους λατρευτικούς χώρους επίσημα.
 
Αναγκάζονται λοιπόν και τους έχουν ανεπίσημα, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι τους έχουν κρυφούς… Δεν είχα υπόψη μου ότι
υπάρχουν όλοι αυτοί οι ναοί, τους γνώρισα ψάχνοντας, αλλά είναι όλοι εδώ, είναι μέσα στην πόλη, είναι κομμάτι της πόλης πλέον και σίγουρα δεν ευθύνονται αυτοί οι άνθρωποι που είναι εκτοπισμένοι σε υπόγεια γκαράζ και διαμερίσματα. Με χαρά μοιράζονται την εμπειρία τους μαζί σου και το εκτιμούν όταν σε βλέπουν να γιορτάζεις μαζί τους τις λειτουργίες τους».
 
Η διεκδίκηση ενός δημόσιου χώρου, ενός χώρου για όλους, είναι ένα αίτημα απέναντι σε κάθε περιθωριοποίηση που υπηρετεί τις ρατσιστικές πολιτικές. 
Στην είσοδο μας είπαν πως τις Πέμπτες η έκθεση είναι δωρεάν.
Σύλβια Φεσσά