Διεθνή
Έξω όλοι οι σφαγείς από τη Συρία

Τριακόσιοι πενήντα νεκροί. Χίλιοι τριακόσιοι τραυματίες. Εκατοντάδες κτήρια ισοπεδωμένα, με τα σωστικά συνεργεία να ανασύρουν συνεχώς πτώματα από τα ερείπια. Δυο ακόμα νοσοκομεία κατεστραμμένα από τους βομβαρδισμούς. Αυτός είναι ο απολογισμός των τελευταίων δεκαπέντε ημερών στο Χαλέπι, την άλλοτε μεγαλύτερη πόλη της Συρίας που σφυροκοπείται εδώ και έξι τουλάχιστον εβδομάδες από τα κυβερνητικά στρατεύματα του Μπασάρ αλ-Άσαντ και τη συμμαχική του πολεμική αεροπορία της Ρωσίας.

Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία βρίσκεται ήδη στον έκτο του χρόνο και τίποτα δεν δείχνει ότι το τέλος του βρίσκεται κάπου στον ορίζοντα. Η τελευταία "εκεχειρία" που υπέγραψαν στις αρχές του Σεπτέμβρη  από κοινού οι ΗΠΑ και η Ρωσία κατέρρευσε μια μόλις εβδομάδα αργότερα. Ο ΟΗΕ και οι άλλοι διεθνείς οργανισμοί έχουν αποδειχθεί ανίκανοι να σταματήσουν το μακελειό. Την περασμένη εβδομάδα η Ρωσία μπλόκαρε με "βέτο" ένα γαλλικό σχέδιο στον ΟΗΕ για τον τερματισμό των βομβαρδισμών. Στη συνέχεια η Δύση μπλόκαρε με παραπλήσιο τρόπο ένα ρωσικό κείμενο για την επανέναρξη των συνομιλιών.  

Πόλεμος ενάντια στους αμάχους

Οι ρίζες του συριακού  εμφυλίου πολέμου βρίσκονται στην ακραία καταστολή με την οποία αντιμετώπισε την "Αραβική Άνοιξη" τον Μάρτη του 2011 το καθεστώς της Δαμασκού. Τρομοκρατημένος από τις νίκες των εξεγέρσεων στην Τυνησία και την Αίγυπτο, ο Άσαντ αποφάσισε το 2011 να σταματήσει το "δημοκρατικό κίνημα" με κάθε μέσο: οι ειρηνικές διαδηλώσεις αντιμετωπίστηκαν από την αστυνομία με τις σφαίρες του στρατού και της αστυνομίας. Οι γειτονιές που πέρασαν κάτω από τον έλεγχο των ανταρτών "τιμωρήθηκαν" με "βόμβες βαρέλια" -με τη ρίψη βαρελιών γεμάτων εκρηκτικά που σκόρπιζαν την καταστροφή και το θάνατο. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΟΗΕ 220 χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει μέχρι τώρα, μέσα στα πεντέμιση χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από τον Μάρτη του 2011 μέχρι σήμερα από τις σφαίρες και τις βόμβες. Από τα 22 περίπου εκατομμύρια των κατοίκων της Συρίας οι μισοί έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Το Χαλέπι είναι σήμερα χωρισμένο στη μέση. Το δυτικό τμήμα της πόλης βρίσκεται στα χέρια του καθεστώτος. Το ανατολικό ελέγχεται από τις δυνάμεις της "αντιπολίτευσης".  Ο Άσαντ (και οι σύμμαχοί του) υποστηρίζει ότι η μάχη για τον έλεγχο της ανατολικής πόλης είναι μια μάχη ενάντια στους "τρομοκράτες τζιχαντιστές". Πρόκειται για ένα εξόφθαλμο και χοντροκομμένο ψέμα: από τις 250 περίπου χιλιάδες που ζούνε σήμερα στο Ανατολικό Χαλέπι οι μισοί περίπου είναι παιδιά. Μόνο ένας διεστραμμένος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει τον μικρό Ομράν -το παιδάκι που ανασύρθηκε ζωντανό από τα ερείπια ενός βομβαρδισμού στο Χαλέπι και φωτογραφήθηκε, κυριολεκτικά μέσα στα αίματα, καθισμένο στο κάθισμα του ασθενοφόρου- τρομοκράτη. Ή ακόμα χειρότερα να δικαιολογήσει αυτή τη σφαγή στο όνομα της διατήρησης των "ισορροπιών"  στη Μέση Ανατολή. 

Οι μικροί Ομράν δεν είναι "παράπλευρες απώλειες": οι βόμβες του Άσαντ και του Πούτιν δεν πέφτουν από λάθος στα νοσοκομεία και τα σχολεία. Οι επιχειρήσεις των κυβερνητικών δυνάμεων και των συμμάχων έχουν συνειδητά τους άμαχους στο στόχαστρό τους.

Οι δυνάμεις του Άσαντ δεν βομβαρδίζουν απλά το Χαλέπι: το έχουν πολιορκήσει από τις αρχές του Ιούλη. Τα καύσιμα και τα φάρμακα έχουν ήδη τελειώσει. Τρόφιμα υπάρχουν πια ελάχιστα. "Δεν υπάρχουν μετριοπαθείς αντάρτες στο Χαλέπι", λέει ο Άσαντ. Οι αντάρτες και οι οικογένειές τους θα πρέπει να εγκαταλείψουν την πόλη, έλεγε πριν από λίγες ημέρες σε μια συνέντευξη στην τηλεόραση της Δανίας ή να ετοιμαστούν να αντιμετωπίσουν "την αναπόφευκτή τους μοίρα". Τον θάνατο, δηλαδή. 

Η πολιορκία είναι μια από τις αγαπημένες μεθόδους του "κυβερνητικού" στρατοπέδου μέσα σε αυτά τα πεντέμιση χρόνια του εμφυλίου πολέμου. Το πιο γνωστό (και αποτρόπαιο) παράδειγμα είναι η Μαντάγια, ένα χωριό στα δυτικά της Δαμασκού που πολιορκήθηκε πριν από έναν ακριβώς χρόνο ασφυκτικά από τις δυνάμεις του Άσαντ και τους συμμάχους του. Η διεθνής κατακραυγή ανάγκασε τελικά το καθεστώς να επιτρέψει, προσωρινά, τη διανομή τροφίμων -αφού είχαν πεθάνει όμως πρώτα ήδη πάνω από 20 άνθρωποι από ασιτία. Η Μαντάγια εξακολουθεί να βρίσκεται μέχρι σήμερα σε κλοιό -αν και όχι τόσο ασφυκτικό όσο τον περασμένο Οκτώβρη και Νοέμβρη. 

Ακόμα και το νερό το αντιμετωπίζει το καθεστώς σαν όπλο. Οι αντλίες που τροφοδοτούσαν το Χαλέπι νερό έχουν σχεδόν όλες βομβαρδιστεί. Ο στόχος του Άσαντ είναι απλός: θέλει να αναγκάσει τους κατοίκους να εγκαταλείψουν την πόλη, να τους κάνει πρόσφυγες. Η ταχτική αυτή έχει δοκιμαστεί πολλές φορές -τον Αύγουστο έπεσε η Νταράγια, ένα από τα προπύργια της αντιπολίτευσης στα περίχωρα της Δαμασκού. "Δεν μιλάω για ελλείψεις τροφίμων", έλεγε ένας από τους κατοίκους που την εγκατέλειψαν (αναγκαστικά) μετά την παράδοσή της στα κυβερνητικά στρατεύματα. "Δεν υπήρχε τίποτα απολύτως".

Συμπαράσταση

Στον ΟΗΕ οι εκπρόσωποι των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας κατακεραύνωσαν τη Ρωσία για τη στήριξη που προσφέρει στο καθεστώς του Άσαντ. "Η Ρωσία έχει μετατραπεί σε μια από τους βασικούς προμηθευτές του τρόμου στο Χαλέπι, χρησιμοποιώντας ταχτικές που είναι κοινές σε συμμορίες όχι σε κυβερνήσεις", δήλωσε ο Ντέιβιντ Πρέσμαν, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Συμβούλιο Ασφαλείας. "Χάρη στις ενέργειές σας οι Σύροι θα συνεχίσουν να χάνουν τις ζωές τους στο Χαλέπι από τις Ρωσικές και τις Συριακές βόμβες", συνέχισε ο Μάθιου Ρίκροφτ, ο πρεσβευτής της Βρετανίας. Η υποκρισία βγάζει μάτια.

Οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γαλλία και οι άλλες χώρες της Δύσης έχουν, πρώτα απ' όλα, ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση στη Συρία. Ο Άσαντ δεν ήταν ο μόνος που τρομοκρατήθηκε από την "Αραβική Άνοιξη". Τρομοκράτησαν εξίσου -αν όχι και περισσότερο- τις "Μεγάλες Δυνάμεις". Το τελευταίο πράγμα που ήθελε να δει ο Ομπάμα ήταν να σαρώνεται η Μέση Ανατολή από επαναστάσεις ενάντια στα τυραννικά καθεστώτα (από τα οποία τα περισσότερα είναι σύμμαχοι της Δύσης). Τυπικά οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στήριξαν (και στηρίζουν) την αντιπολίτευση στη Συρία. Στην πράξη, μέσα από την αποστολή χρημάτων, όπλων και πυρομαχικών  κατάφεραν να μετατρέψουν την επανάσταση (όπου το κέντρο ήταν οι διαδηλωτές στους δρόμους) σε έναν εμφύλιο πόλεμο (όπου η πρωτοβουλία βρισκόταν πια στα χέρια του Άσαντ από τη μια και των κάθε λογής πολέμαρχων από την άλλη).

Και δεν είναι μόνο αυτό: η αμερικανική αεροπορία έχει στο ενεργητικό της εκατοντάδες "εξόδους" στο έδαφος της Συρίας. Οι αμερικανικές βόμβες χτυπάνε βέβαια τους "τζιχαντιστές" -αλλά το ίδιο ακριβώς δεν ισχυρίζεται και η Ρωσία;

Το ίδιο το Ισλαμικό Κράτος -το οποίο υποτίθεται ότι πολεμούν όλοι- είναι ένα από τα παραπροϊόντα της αμερικανικής εισβολής και κατοχής του Ιράκ. Η αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ ξεκίνησε τον Γενάρη του 1991 με την "Καταιγίδα της Ερήμου" του Μπους του Πρεσβύτερου. Με απλά λόγια μια ολόκληρη γενιά Ιρακινών δεν έχει γνωρίσει τίποτα άλλο έξω από τις βόμβες, το εμπάργκο και την κατοχή. Η πλειοψηφία των ιδρυτικών στελεχών του Ισλαμικού Κράτους έχει περάσει από το Άμπου Γκράιμπ ή κάποια άλλη από τις αμερικανικές φυλακές-κολαστήρια του Ιράκ. 

Η Δύση "κατακεραυνώνει" τη Ρωσία όχι γιατί νοιάζεται πραγματικά για τον θάνατο και την καταστροφή στη Συρία. Οι ΗΠΑ προσπαθούν να αξιοποιήσουν τον εμφύλιο πόλεμο στη Μέση Ανατολή για τους δικούς τους στόχους και τα δικά τους συμφέροντα.

Οι Σύροι δεν χρειάζονται τη "βοήθεια" των Μεγάλων Δυνάμεων. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει: η πρώτη και αναγκαία συνθήκη για τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου είναι η αποχώρηση των "προστατών" -που το μόνο που κάνουν είναι να ρίχνουν λάδι στη φωτιά του πολέμου κάθε φορά που τα συμφέροντά τους απειλούνται από κάποια "κακή" συμφωνία. 

Αυτό που χρειάζονται οι Σύροι είναι η συμπαράσταση του αντιπολεμικού κινήματος, ενός δυνατού κινήματος που θα αναγκάσει τις Μεγάλες Δυνάμεις να εγκαταλείψουν τα κυνικά τους σχέδια. Όχι, δεν πρόκειται για σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Έτσι έφυγαν, πριν από 40 χρόνια, οι ΗΠΑ από το Βιετνάμ -για να θυμηθούμε μόνο μια από τις μεγάλες στιγμές του κινήματος.