Η παραίτηση του Αλέξη Χαρίτση από την προεδρεία της Νέας Αριστεράς (ΝΕΑΡ), εξαιτίας της διαφωνίας για την "πολιτική συμμαχιών", αποτυπώνει τη κρίση και το αδιέξοδο ενός πολιτικού εγχειρήματος που δεν κατάφερε ούτε να απεγκλωβιστεί από την πολιτική και στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ούτε και να γίνει πολιτικό στήριγμα των αγώνων της εργατικής τάξης και της νεολαίας ενάντια στη κυβέρνηση της ΝΔ. Τα 2 χρόνια της ΝΕΑΡ ήταν γεμάτα απογοητεύσεις για τον κόσμο που έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά την εκλογή Κασσελάκη.
Ο Χαρίτσης, στη δήλωση παραίτησης αναφέρει ότι «στην Αριστερά και στη Νέα Αριστερά σήμερα υπάρχουν δύο αποκλίνουσες στρατηγικές. Από τη μία, η επιλογή της ιδεολογικής αυτάρκειας και της αναδίπλωσης επειδή οι συσχετισμοί είναι δύσκολοι. Από την άλλη, η επιλογή του ανοίγματος, της προσπάθειας για συγκλίσεις και τη συγκρότηση ενός μετώπου απέναντι στη Δεξιά... θα συνεχίσω να αγωνίζομαι γι’ αυτήν». Με την "άποψη Χαρίτση", συντάσσεται η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, μεταξύ άλλων, ο Ηλιόπουλος, ο Τζανακόπουλος και η Αχτσιόγλου. Με την, δήθεν, "ιδεολογική αυτάρκεια" είναι ο νέος μεταβατικός πρόεδρος Σακελλαρίδης, ο Τσακαλώτος, καθώς και η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής της ΝΕΑΡ.
Είναι κατάντια η Αχτσιόγλου, που ήταν αντίπαλος του, εκλεκτού του Τσίπρα, Κασσελάκη, στη διεκδίκηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, να υποστηρίζει "τη συγκρότηση ενός μετώπου απέναντι στη Δεξιά" με κέντρο τον ίδιο τον Τσίπρα και τον "πολιτικό φορέα" του και είναι ανέκδοτο ο υπουργός Οικονομικών του μνημονίου του ΣΥΡΙΖΑ, Τσακαλώτος, να κατηγορείται για αριστερή "ιδεολογική αυτάρκεια".
Το "μέτωπο ενάντια στη Δεξιά" που επικαλείται ο Χαρίτσης και «το οποίο θα κινείται από την κεντροαριστερά μέχρι τη ριζοσπαστική Αριστερά" όπως συμπληρώνει η Αχτσιόγλου είναι ακόμα μία δεξιά προσαρμογή. Είναι πολύ πιο πίσω από τις ανάγκες, τις αναζητήσεις και τη ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου που συγκρούεται με τη κυβέρνηση της ΝΔ και τις επιλογές της: από τις ιδιωτικοποιήσεις και το ρατσισμό μέχρι την εμπλοκή στο πλευρό των Τραμπ και Νετανιάχου στη γενοκτονία των Παλαιστίνιων και την ιμπεριαλιστική επίθεση στο Ιράν.
Η κυβέρνηση της ΝΔ παραπαίει από τους αγώνες και την οργή του κόσμου, βουτηγμένη στα σκάνδαλα και στον πόλεμο ενώ, την ίδια στιγμή, η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση του "αντιδεξιού Μετώπου" δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι ούτε στις δημοσκοπήσεις. Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι ενώ ο κόσμος συγκρούεται και κοιτάει προς αριστερά, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑΡ και Τσιπρας όχι μόνο δεν οργανώνουν και στηρίζουν αυτούς τους αγώνες, αλλά προσαρμόζονται προς τον "ρεαλισμό της διαχείρισης" και το "πατριωτικό συμφέρον". Τα συνδικαλιστικά στελέχη της ΝΕΑΡ αρνούνται, μαζί με αυτά της ΠΑΣΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, να ψηφίσουν απεργίες με το πρόσχημα ότι "ο κόσμος δεν τραβάει", όπως στην ΑΔΕΔΥ για τον προϋπολογισμό του 2026. Ένα τέτοιο Μέτωπο είναι πολιτικά πιο δεξιό και από το 2019 και δεν μπορεί να εμπνεύσει ούτε και στο ελάχιστο της ψήφου για να μην ξαναβγεί η ΝΔ.
Όμως ούτε η "αριστερή πλευρά" Σακελλαρίδη - Τσακαλώτου έχουν, στην ουσία, να πουν κάτι διαφορετικό. Το βασικό τους μέλημα είναι να μην διαλυθεί η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΕΑΡ. Φτάνουν στα όρια του κοινοβουλευτικού "οπορτουνισμού" όταν παρακαλάνε την πλευρά Χαρίτση να μην φύγει και να συνυπάρχουν μαζί σε μία "πλουραλιστική με όρους πλειοψηφίας - μειοψηφίας" ΝΕΑΡ με αναφορά, μάλιστα, στον "πλουραλιστικό ΣΥΡΙΖΑ" που κέρδισε τις εκλογές του 2015. Αυτό το είδαμε και στο Συνέδριο της ΝΕΑΡ, τον Γενάρη, όταν ο Σακελλαρίδης δήλωνε ικανοποιημένος επειδή στη πολιτική απόφαση υπήρχε η αναφορά ότι «το μέτωπο που υποστηρίζουμε δεν αποτελεί εφαρμογή στο σήμερα αποτυχημένων κεντρώων ή κεντροαριστερών λύσεων. Ούτε συνεπάγεται τη ρευστοποίηση της Αριστεράς ή τη μετατροπή της σε συνιστώσα μιας αφηρημένης δημοκρατικής παράταξης», δηλαδή του φορέα που θα ιδρύσει ο Τσίπρας. Το πόσο αξία είχε αυτή η διατύπωση δεν άργησε να φανεί, ούτε σε τρεις μήνες, από την ηγεσία Χαρίτση. Η διατύπωση θέσεων σε ένα χαρτί απόφασης που ικανοποιούν την αριστερή πλειοψηφία σε ένα συνέδριο αλλά παραβιάζονται την επόμενη μέρα, είναι παράδοση στην ιστορία των κομμάτων της ρεφορμιστικής Αριστεράς. Η κάθε φορά "αριστερή πτέρυγα" πήγαινε στα συνέδρια, αποσπούσε διατυπώσεις στα κείμενα που μπορούσε να τις ερμηνεύσει όπως ήθελε και στη συνέχεια έπρεπε να προσαρμοστεί σε μια ακόμα δεξιά προσαρμογή της ηγεσίας στο όνομα του ρεαλισμού.
“Ούτε βήμα αριστερά”
Αλλά, το πρόβλημα δεν είναι "μόνο" οργανωτικό. Είναι και πολιτικό. Η "αριστερή πτέρυγα" της ΝΕΑΡ δεν έχει κάνει ούτε ένα βήμα πιο αριστερά από την περίοδο 2015 - 2019.
Δεν είναι "μόνο" η παρουσία του Τσακαλώτου που υλοποίησε και υπερασπίζεται το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ στο δημοψήφισμα και το τρίτο μνημόνιο. Ο Σακελλαρίδης, σε συνέντευξη του στην "Εποχή" την Κυριακή 5 Απρίλη, φτάνει στο σημείο να κατηγορεί τον Τσίπρα ότι στη συνέντευξη στον Χατζηνικολάου "έδειξε ότι αντικειμενικά ανατροφοδοτεί μία συζήτηση για το παρελθόν, για το 2015, ευνοώντας τον Μητσοτάκη και αναπαράγοντας τις παλιές διαιρετικές τομές. Καμία συζήτηση για το τι χρειάζεται η κοινωνία σήμερα... Υπάρχει κάτι πιο βολικό για τον Μητσοτάκη σήμερα, ειδικά που πιέζεται τόσο πολύ";
Η συζήτηση για το 2015 δεν αποτελεί μία συζήτηση για το "παρελθόν", που "αναπαράγει παλίες διαιρετικές τομές", δεν "απαντάει στο τι χρειάζεται η κοινωνία σήμερα" και, πολύ περισσότερο, "ενισχύει τον Μητσοτάκη". Το αντίθετο. Η υπεράσπιση (και) από πλευράς Σακελλαρίδη αυτών των επιλογών δείχνει ότι αριστερός "ρεαλισμός" της υποταγής στις απαιτήσεις της αστικής τάξης όταν τα πράγματα "ζορίζουν" είναι και τα όρια της "πλουραλιστικής, ανανεωτικής Αριστεράς". Αυτό είναι "βούτυρο στο ψωμί" του κάθε Μητσοτάκη.
Ακόμα πιο τραγικό, για τις απόψεις Σακελλαρίδη για το 2015, είναι το γεγονός ότι σε αυτή την συνέντευξη ο Τσίπρας δήλωνε ότι "μας τις κλείσανε τις τράπεζες. Έπρεπε να τις κλείσουμε εμείς την επομένη των εκλογών. Για να μην έχουμε τον εκβιασμό, σας δίνουμε, δε σας δίνουμε". Είναι ο ίδιος Τσίπρας που στην "Ιθάκη" έγραφε ότι «Το πιο σοβαρό πρόβλημα... ήταν... οι δηλώσεις τους [των υπουργών του πρώτου υπουργικού συμβουλίου] πριν και μετά την ορκωμοσία. Μέχρι να προσέλθουν στο Υπουργικό Συμβούλιο, ορισμένοι πρέπει να είχαν ανεβάσει ο καθένας τους από μια μονάδα τουλάχιστον τα spreads των ελληνικών ομολόγων. Ο ένας κοινωνικοποιούσε Υπηρεσίες, ο άλλος προσλάμβανε απολυμένους, ο τρίτος έδιωχνε τους Κινέζους από τον Πειραιά. Επικρατούσε η αισιοδοξία της βούλησης και απουσίαζε η απαισιοδοξία της νόησης».
Αυτή η "απαισιοδοξία της νόησης" οδήγησε τον Τσίπρα (αλλά και τον "μετρ της αντιμετώπισης του τραπεζικού συστήματος" Βαρουφάκη) να "διαπραγματεύονται" με τους εκβιασμούς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που είχε το "όπλο" της χρηματοδότησης των τραπεζών, και την ΕΕ. Το που κατέληξε αυτή η "διαπραγμάτευση" είναι γνωστό. Ο λόγος που ο Τσίπρας σήμερα αναγκάζεται να μιλάει για το ότι έπρεπε τότε να κλείσουν οι τράπεζες από την κυβέρνηση και όχι από τον Ντράγκι είναι δείγμα της ριζοσπαστικοποίησης του κόσμου και το που έχει φτάσει η συζήτηση και για τις τράπεζες και την ΕΕ.
Το 2015, η μόνη δύναμη που έβαζε την κρατικοποίηση των τραπεζών χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο ήταν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτό δεν ήταν τυχαίο.
Αν για ένα πράγμα έχει δίκιο ο Χαρίτσης είναι ότι, πράγματι, «στην Αριστερά... υπάρχουν δύο αποκλίνουσες στρατηγικές». Όχι όμως αυτές που περιγράφει. Ιστορικά, η Αριστερά διαχωρίζεται σε ρεύματα ρεφορμιστικά που κινούνται στα όρια των θεσμών του συστήματος και σε ρεύματα επαναστατικά που επιδιώκουν την ανατροπή του. Η επαναστατική Αριστερά είναι αυτή που διαμόρφωσε την τακτική του Ενιαίου Μετώπου για τη στρατηγική της ανατροπής, ενώ η ρεφορμιστική Αριστερά χάθηκε ξανά και ξανά μέσα σε συμμαχίες και μέτωπα με αστικά κόμματα για την στρατηγική της διαχείρισης στα όρια αυτού του συστήματος.
Σήμερα που τα πράγματα "ζορίζουν" για τους "από πάνω", οι "διαιρετικές τομές" στην Αριστερά πρέπει να είναι καθαρές: με την διαχείριση ή με την ανατροπή του συστήματος.
Αυτό που έδειξε (και) το 2015 και πολύ περισσότερο δείχνει η κρίση του καπιταλισμού σήμερα είναι ότι η μόνη νικηφόρα απάντηση είναι η δυνάμωση της επαναστατικής Αριστεράς. Της Αριστεράς της ανατροπής. Αυτή είναι και μόνη διέξοδος για τον κόσμο που απογοητεύτηκε από τα αδιέξοδα της ΝΕΑΡ.