Εκδήλωση παρουσίασης των Θέσεων του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενόψει της 6ης Συνδιάσκεψης του μετώπου της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς (4-5 Απρίλη) έγινε την Πέμπτη 26 Φλεβάρη στο Πάντειο.
Την εκδήλωση άνοιξε η Βάλια Δημητρακοπούλου, μέλος του ΠΣΟ και της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, η οποία τόνισε ότι βαδίζουμε στη Συνδιάσκεψη «βλέποντας τη συγκυρία με αγωνιστική αισιοδοξία». Η Αντωνία Βαφειάδου, μέλος της ΚΣΕ εκ μέρους του ΕΚΚΕ, μίλησε για τις πολεμικές εξορμήσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και τα καθήκοντα της επαναστατικής Αριστεράς. Ο Κώστας Τριχιάς, μέλος του ΠΣΟ και της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, αναφέρθηκε εκτενώς στην στροφή του συστήματος προς τον πόλεμο και τον αυταρχισμό σε όλες τις πτυχές του, την ανάγκη για δυνάμωμα της κομμουνιστικής εναλλακτικής τονίζοντας ότι η «ελπίδα βρίσκεται στον μαζικό, ενωτικό, μαχητικό κοινωνικό αγώνα». Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο Γιάννης Σηφακάκης, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εκ μέρους του ΣΕΚ.
«Έχουμε μπροστά μας να δώσουμε μαζί με χιλιάδες κόσμο σκληρές μάχες ενάντια σε μια κυβέρνηση που κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια να γυρίσει το κίνημα πίσω. Αυτές οι προσπάθειες έχουν κοντά ποδάρια, γιατί το σύστημα συνολικά βρίσκεται σε μια κατάσταση όπου οι από πάνω δεν μπορούν να ξεφύγουν από την κρίση τους και εξαπολύουν τις πιο σκληρές επιθέσεις και οι από κάτω δίνουν μάχες και κάνουν βήματα μπροστά σε ριζοσπαστισμό. Το βλέπουμε αυτό κι εδώ, αλλά και στην Αμερική του Τραμπ που βρίσκει μπροστά το κίνημα στη Μινεσότα, με την εξέγερση και τη Γενική Απεργία, κι όχι μόνο.
Ο σύντροφος πριν μίλησε για την «εποχή των άκρων» αναφερόμενος στον μαρξιστή ιστορικό Έρικ Χόμπσμπομ, εμείς να θυμίσουμε τον ορισμό του Λένιν για την «εποχή πολέμων και επαναστάσεων», τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και το δίλημμα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα». Η ουσία είναι μία, η κρίση της κυρίαρχης τάξης διεθνώς και στην Ελλάδα κι ο κόσμος που παλεύει κι αναζητάει εναλλακτική απέναντι στο σύστημα της βαρβαρότητας.
Κι αυτή η κατάσταση ανοίγει δυνατότητες και ευκαιρίες για την αντικαπιταλιστική, επαναστατική Αριστερά, για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Κι αυτό δεν είναι κάτι αφηρημένο. Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι βαθιά απομονωμένη και μισητή αλλά στέκεται ακόμα γιατί η αντιπολίτευση που έχει απέναντί της δεν τολμάει να βάλει κανένα ζήτημα απ’ αυτά που έχει αναδείξει ο κόσμος με τους αγώνες του. Αυτό ισχύει προφανώς για τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο κι αν προσπαθεί ο Τσίπρας τώρα να κάνει αναφορές στην Αριστερά. Ισχύει και για το ΚΚΕ.
Προωθητικός ρόλος
Έχουμε, ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το καθήκον να μπούμε μπροστά, να κάνουμε την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης πράξη και να προχωρήσουμε, να κάνουμε αυτή την ανατροπή αντικαπιταλιστική. Μπορούμε; Ναι. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει παίξει προωθητικό ρόλο. Εμείς διατυπώσαμε το μεταβατικό πρόγραμμα που σήμερα αιτήματά του, όπως η κρατικοποίηση των σιδηροδρόμων με εργατικό έλεγχο, τα υιοθετούν και άλλα κομμάτια του κινήματος. Εμείς βάλαμε θαρρετά το σύνθημα «σύνορα ανοιχτά για την προσφυγιά».
Έχουμε αδυναμίες που πρέπει να ξεπεράσουμε στην πορεία προς την 6η Συνδιάσκεψη; Ναι. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν βγήκε όπως μπορούσε το προηγούμενο διάστημα, γιατί υπήρχε η πίεση από την ηττοπάθεια της ρεφορμιστικής Αριστεράς που έκανε σημαία της τους «αρνητικούς συσχετισμούς» του «41τακατό». Σήμερα αυτό αλλάζει, αυτά τα επιχειρήματα του «δεν μας παίρνει» είναι δύσκολο να αναπαράγονται.
Η δεύτερη αδυναμία είναι η λογική να διασπάμε δυνάμεις γιατί έτσι θα εξασφαλίσουμε την καθαρότητά μας. Η καταγγελία του ρεφορμισμού δεν συνεπάγεται και κέρδισμα του κόσμου που επηρεάζει. Δεν μεγαλώνει αυτόματα η αντικαπιταλιστική Αριστερά μένοντας απομονωμένη. Και έχουμε κακά παραδείγματα τέτοιων κινήσεων, και στο εργατικό κίνημα, όπως στο πρόσφατο συνέδριο του ΕΚΑ, και στο αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό και στα πανεπιστήμια.
Το μεταβατικό πρόγραμμα πάει χέρι-χέρι με την τακτική του ενιαίου μετώπου. Το αίτημα για κρατικοποίηση των σιδηροδρόμων, για παράδειγμα, δεν αφορά μόνο τους επαναστάτες ή τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ποιος θα το επιβάλλει; η εργατική τάξη, τα συνδικάτα. Η δουλειά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι να το προβάλλει, να το βάλει πλατιά, πιέζοντας τις ρεφορμιστικές ηγεσίες με πρωτοβουλίες δράσης.
Έτσι βάλαμε τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή το 2020. Έτσι κάναμε την Πύλο τεράστιο ζήτημα παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να κουκουλώσει το μεγαλύτερο ρατσιστικό έγκλημα. Έτσι φτάνουμε στα νοσοκομεία οι εργαζόμενοι να αποδοκιμάζουν τον Γεωργιάδη που κατηγορεί την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Οι διαδικασίες για την συνδιάσκεψή μας έχουν ξεκινήσει κι ο κύριος όγκος των συνελεύσεων θα γίνει τον Μάρτη ενώ θα εκτυλίσσονται αγώνες, από την 8 Μάρτη για την απελευθέρωση των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ που είναι υπόθεση όλης της εργατικής τάξης μέχρι τη διεθνή κινητοποίηση ενάντια στον ρατσισμό και τους φασίστες στις 28 Μάρτη. Έχουμε μεγάλες ευκαιρίες, να διορθώσουμε τα λάθη που μας κοστίσανε και να πάμε μπροστά».