Σε όλη την Ευρώπη, την Αμερική και την Ασία οργανώθηκαν συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις την Πρωτομαγιά. Στην Ιταλία δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους της Ρώμης και σε 60 άλλες πόλεις συνεχίζοντας τις ανάλογες σε μέγεθος κινητοποιήσεις ενάντια στην επίθεση του ισραηλινού ναυτικού στον «Global Sumud Flotilla».
Στη Γαλλία οργανώθηκαν 320 διαδηλώσεις που συγκέντρωσαν 300 χιλιάδες κόσμο συνολικά σύμφωνα με τη συνομοσπονδία CGT. Τα συνδικάτα προέβαλαν την απαίτηση για 5% άμεση αύξηση στον κατώτατο μισθό και αναπροσαρμογή όλων των μισθών με βάση τον πληθωρισμό. Αλλά οι διαδηλώσεις ήταν παντού ένα σημείο συνάντησης όλων των μαχών, από τη σύγκρουση με τον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό ως τον αντιρατσισμό και τον αντιφασισμό. Η γενική γραμματέας της CGT επιτέθηκε στις οργανώσεις των αφεντικών που καλούν σε συνομιλίες το φασιστικό κόμμα της Λεπέν (RN): «Οι οργανώσεις των αφεντικών στήριξαν το καθεστώς Βισί το 1940 και τώρα νοιάζονται μόνο για τη μυρωδιά του χρήματος. Για τα συνδικάτα, το RN δεν θα γίνει ποτέ κανονικό κόμμα».
Στην Νότια Κορέα, μετά από 63 χρόνια, φέτος αποκαταστάθηκε το όνομα “Μέρα του εργατικού κινήματος” και ξαναέγινε επίσημη αργία η Πρωτομαγιά. Η αλλαγή ήρθε σαν συνέχεια της νίκης απέναντι στο πραξικόπημα που έκανε ο πρόεδρος της χώρας το 2024. 40 χιλιάδες συμμετείχαν στις διαδηλώσεις, σύμφωνα με τα συνδικάτα. Στις κινητοποιήσεις τιμήθηκε και η μνήμη του Σο Γκουονγκούκ, του εργάτη που έπεσε νεκρός πριν από τρεις βδομάδες κατά τη διάρκεια απεργίας στις μεταφορές και έχει γίνει σύμβολο των απεργιακών μαχών που εξελίσσονται. Η αστυνομία είχε επιτεθεί στην απεργιακή φρουρά για να επιτρέψει στα απεργοσπαστικά φορτηγά να μπουν σε μια αποθήκη. Ο Σο έπεσε νεκρός, χτυπημένος από φορτηγό.
Στη Μανίλα, στις Φιλιππίνες το συλλαλητήριο των συνδικάτων ήταν τεράστιο. Στο τέλος του ξέσπασαν συγκρούσεις με την αστυνομία όταν οι διαδηλωτές προσπάθησαν να φτάσουν στην αμερικανική πρεσβεία απαιτώντας αυξήσεις, φορολογικές ελαφρύνσεις εν μέσω του αυξανόμενου κόστους διαβίωσης και της συνεχιζόμενης κρίσης στις τιμές των καυσίμων. Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης, έβαλαν φωτιά σε ένα άρμα που έφερε γιγαντιαία κεφάλια που απεικόνιζαν τον Τραμπ, τον Νετανιάχου και τον πρόεδρο των Φιλιππίνων Φερντινάντ Μάρκος Τζ.
1η Μάη, Τζακάρτα. Φωτό: AP/Dita Alangkara
Στην Ινδονησία τα πλήθη ήταν αμέτρητα. 400 χιλιάδες αναφέρουν στη Τζακάρτα τα ΜΜΕ. Ένα τέτοιο γεγονός δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Ο δεξιός πρόεδρος της χώρας έκανε εμφάνιση στη διαδήλωση των συνδικάτων, υποσχόμενος ότι θα φορολογήσει τους πλούσιους και θα αυξήσει τους μισθούς. Την ίδια ώρα που η αστυνομία έκανε επιθέσεις σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας με πρόσχημα την προετοιμασία “ταραχών”. Στο Σαντιάγο της Χιλής και στην Ιστανμπούλ στην Τουρκία, τα μαζικά συλλαλητήρια ακολούθησαν συγκρούσεις με την αστυνομία. Στην Αβάνα χιλιάδες διαδήλωσαν ενάντια στις απειλές Τραμπ να επιτεθεί στη χώρα.
Στην Γάζα, όπως ανέφερε στην ανακοίνωσή της Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας, «οι εκτοπισμένοι τίμησαν την Εργατική Πρωτομαγιά στον προσφυγικό καταυλισμό Μαγάζι, στο κέντρο της Λωρίδας, με παραδοσιακές εκδηλώσεις και καλλιτεχνικές δραστηριότητες».
1η Μάη, Ν. Υόρκη. Φωτό: Reuters/Adam Gray
ΗΠΑ H εργατική τάξη επιστρέφει
Αντίσταση στον Τραμπ, αντίσταση στους δισεκατομμυριούχους, αντίσταση στον πόλεμο, αντίσταση στο ρατσισμό και τους μπάτσους της ICE ήταν το μήνυμα που απλώθηκε στις ΗΠΑ τη φετινή Πρωτομαγιά.
Στην καρδιά του καπιταλισμού, στις ΗΠΑ, η άρχουσα τάξη είχε πάντα βαθύ μίσος για την Πρωτομαγιά. Της θύμιζε τις μεγάλες στιγμές του εργατικού κινήματος και το φόβο που προκαλούσε πάντα η πιθανότητα να συνδεθεί το εργατικό κίνημα στις ΗΠΑ με τις σοσιαλιστικές ιδέες και την επανάσταση. Κατάφεραν για πολλές δεκαετίες να την αποσυνδέσουν από τα συνδικάτα, αντικαθιστώντας την επίσημα με την αργία της Μέρας του Εργάτη, στις αρχές Σεπτέμβρη.
Κι όμως, η Πρωτομαγιά επιστρέφει μαζί με το ριζοσπαστισμό απέναντι στο σύστημα. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του May Day Strong, της πρωτοβουλίας που φτιάχτηκε για το φετινό γιορτασμό, 3.500 διαφορετικές δράσεις οργανώθηκαν στη διάρκεια της μέρας, από μικρές τοπικές συγκεντρώσεις και αποκλεισμούς μέχρι απεργιακές φρουρές και μεγάλες πορείες.
Στο Ράλι της Βόρειας Καρολίνας έγινε μια εντυπωσιακή αποχή και διαδήλωση από χιλιάδες εκπαιδευτικούς και άλλους εργαζόμενους στην εκπαίδευση. Τα μέσα ενημέρωσης της πολιτείας αναγκάστηκαν να διακόψουν το πρόγραμμά τους και έκαναν πρώτο θέμα την πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση. Όλοι μαζί οι εργαζόμενοι στην εκπαίδευση παλεύουν για αυξήσεις 25% στους μισθούς όλων και για γενναία αύξηση του προϋπολογισμού για την Παιδεία. Στην διαδήλωση συμμετείχαν εργαζόμενοι στην ψυχική Υγεία και από άλλα σωματεία που οι μάχες τους βρίσκονται σε εξέλιξη. Για τη συμμετοχή στη διαδήλωση οι εργαζόμενοι στα σχολεία άρχισαν να ζητάνε άδειες από τις προηγούμενες βδομάδες, αναγκάζοντας τελικά τις διευθύνσεις να κλείσουν εντελώς ένα στα πέντε σχολεία της πολιτείας, γιατί δεν μπορούσε να βρεθεί ούτε προσωπικό ασφαλείας. “Χρηματοδοτήστε στα σχολεία μας. Η εκπαίδευση είναι δικαίωμα”, φώναζαν στη διαδήλωση.
Στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, μέλη του ριζοσπαστικού κινήματος ενάντια στην κλιματική καταστροφή “Sunrise” πιάστηκαν αλυσίδα έξω από το χρηματιστήριο μπλοκάροντας την είσοδο. Στη Νέα Υόρκη, μαθητές λυκείου έκαναν αποχή και βγήκαν σε πορεία στους δρόμους της πόλης φωνάζοντας «Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη. Έξω η ICE απ’ τις γειτονιές μας».
Στη Μινεάπολη, πολλά κομμάτια εργατών προχώρησαν σε απεργία. Στο ξενοδοχείο Ivy, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στην καθαριότητα έκαναν απεργιακές φρουρές απαιτώντας αύξηση 3 δολάρια στο ωρομίσθιο. «Οι μισθοί είναι πραγματικά πολύ σημαντικοί αυτή τη στιγμή», δήλωσε στη διάρκεια της απεργίας ο Γουέιντ Λούνεμπουργκ από το συνδικάτο Unite. «Το κόστος διατροφής, τα νοίκια, τα καύσιμα, όλα έχουν εκτοξευθεί και οι μισθοί δεν έχουν ακολουθήσει τον πληθωρισμό. Πρέπει να πιέσουμε για να κερδίσουμε αυτά που έχουμε ανάγκη». Αλλά δεν είναι μόνο οι μισθοί. Στην ίδια φρουρά η Κάρμεν δηλώνει: «Είμαστε εδώ ενάντια στην ICE. Είμαστε εδώ για όλα όσα περάσαμε αυτό το χειμώνα και συνεχίζουμε να τα περνάμε. Για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας με την υπόλοιπη χώρα».
Στο Σικάγο, τα μέλη του σωματείου των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ενώθηκαν στις πορείες με τους μαθητές τους. Στην πορεία, ο Σαμ από το σωματείο των μεταλλεργατών δήλωνε στα ΜΜΕ γιατί κατέβηκε μαζί με τους άλλους εργαζόμενους: «Δεν ξέρω ούτε έναν μεταλλεργάτη που να υποστηρίζει τον πόλεμο στο Ιράν. Οι από πάνω νομίζουν ότι έχουν δύναμη. Δεν έχουν δύναμη, προνόμια έχουν. Εμείς οι απλοί άνθρωποι έχουμε τη δύναμη. Αυτοί μπορούν να βάλουν τα προνόμιά τους εκεί που ξέρουν».
Ο πρόεδρος του συνδικάτου UAW, Σον Φέιν, μίλησε στη συγκέντρωση: «Η εργατική τάξη στην Αμερική και όλο τον κόσμο αφήνεται προς τα πίσω από μια χούφτα υπερπλουσίων και από την απληστία των πολυεθνικών. Το μόνο μας όπλο για να νικήσουμε αυτόν τον πόλεμο από την πλευρά της εργατικής τάξης είναι η ενότητά μας, η αλληλεγγύη μας». Σε πολλές από τις συγκεντρώσεις, υπήρχε παρουσία νοσοκόμων από το πανεθνικό τους σωματείο.
Στο Μέιν, οι νοσηλευτές και οι νοσηλεύτριες απαίτησαν να διακοπεί η συνεργασία του συστήματος Υγείας της Πολιτείας με την Πάλαντιρ, την εταιρεία του ακροδεξιού δισεκατομμυριούχου Πίτερ Τιλ. Κατήγγειλαν ότι η Πάλαντιρ παρέχει τα συστήματα με τα οποία η ICE εντοπίζει ανθρώπους για να τους απελάσει, είναι εταιρεία με στόχο την καταστροφή της ζωής των ανθρώπων και δεν έχει καμία θέση μέσα στα νοσοκομεία. Οι νοσηλεύτριες/ες του Πανεπιστημιακού Ιατρικού Κέντρου της Νέας Ορλεάνης (UMCNO) ξεκίνησαν την Πρωτομαγιά πενθήμερη απεργία για ΣΣΕ ενώ την επόμενη εβδομάδα περίπου 42.000 εργαζόμενοι κατεβαίνουν σε απεργία ενάντια σε «αθέμιτες εργασιακές πρακτικές» σε όλο το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας - 30.000 από αυτούς εργαζόμενοι στο νοσοκομειακό σύστημα του Πανεπιστημίου.
Από το Τάκσον της Αριζόνας, ο Ναθάνιελ μίλησε στην εφημερίδα Socialist Worker: «Περίπου 900 άνθρωποι κατεβήκαμε σήμερα εδώ στο δρόμο μετά από κάλεσμα του κινήματος May Day Strong και των οργανώσεων της Αριστεράς. Μαθητές δεν πήγαν στα σχολεία τους και υπάρχουν πολλές οικογένειες με μικρά παιδιά. Πολλοί στην Αριστερά δεν ονομάζουμε απεργία αυτό που συμβαίνει, το ονομάζουμε “μπλοκάρισμα”. Αλλά υπάρχει κόσμος που δεν πήγε στη δουλειά σήμερα. Αρνήθηκαν να πάνε και κατέβηκαν στην πορεία. Ακούγονται συνθήματα “εργάτες και όχι δισεκατομμυριούχοι”, “Παιδεία όχι πόλεμος”. Πολλοί δάσκαλοι πληρώνονται ελάχιστα και βλέπουμε τα κονδύλια να πηγαίνουν όλο και περισσότερο στον πόλεμο. Οι ομιλητές στο Τάκσον και σε άλλα σημεία αναφέρθηκαν στις ρίζες της Πρωτομαγιάς, στη σφαγή του Χεϊμάρκετ το 1886: “Η κατάληψη των πόλεων από την ICE δεν είναι η πρώτη φορά που το αμερικάνικο κράτος χρησιμοποιεί αυταρχικά μέσα ενάντια στον πληθυσμό”».