Τα γεγονότα στη Συρία είναι τόσο γεμάτα αίμα που πιέζουν την Αριστερά διεθνώς να προσαρμοστεί σε έναν υποτιθέμενο “ρεαλισμό”. Μισό εκατομμύριο νεκροί, πολλοί περισσότεροι από δέκα εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους, είτε για “ασφαλή” σημεία, είτε για το εξωτερικό, ένας παρόμοιος αριθμός ανθρώπων βρίσκεται στο όριο της επιβίωσης, δεν ξέρει αν θα έχει νερό, φάρμακα ή φαγητό αύριο το πρωί.
Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση, ο “ρεαλισμός” λέει πως οι βομβαρδισμοί της Δύσης είναι το μικρότερο κακό και αντικειμενικά αποτελούν τη μόνη λύση απέναντι στις σφαγές του Άσαντ που δεν έχουν όριο. Η λογική αυτή λέει ότι αφού τα όπλα της αντιπολίτευσης έχουν αποδειχθεί πολύ λίγα για να αντιμετωπίσουν τη βροχή από βόμβες που εξαπολύει το καθεστώς, οι δυτικοί πύραυλοι είναι ο μόνος τρόπος να μπει ένα φρένο ή στην καλύτερη περίπτωση να εξασφαλιστεί μια ασφαλής περιοχής όπου ο κόσμος θα ξαναχτίσει τη ζωή του.
Δεν πρόκειται στην πραγματικότητα για ρεαλισμό, γιατί δεν πατάει σε καμιά πλευρά της πραγματικότητας. Η λογική της προσφοράς “ασφαλούς χώρου” εξελίσσεται εδώ και χρόνια στη Συρία και ο μόνος χώρος που έχει δοθεί είναι για να χωθούν στη χώρα όλο και περισσότερες ξένες δυνάμεις, από την περιοχή και όχι μόνο. Αντί για δυνατότητες στον κόσμο, οι παρεμβάσεις των ιμπεριαλιστών κομματιάζουν τη Συρία σε ζώνες επιρροής, μέσα στις οποίες ο καθένας έχει το δικαίωμα να μακελεύει ή να εξορίζει αυτούς που βρέθηκαν στη λάθος μεριά.
Έτσι κι αλλιώς είναι εντελώς λάθος βάση να πιστέψει κανείς ότι ο Τραμπ, η Μέι και ο Μακρόν βομβαρδίζουν γιατί συγκινήθηκαν από το δράμα των κατοίκων της Γούτα. Τις ίδιες μέρες, ο εκλεκτός τους Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν της Σαουδικής Αραβίας περιόδευε στην Ευρώπη και κανείς τους δεν έβγαλε τσιμουδιά για τους 100 χιλιάδες αμάχους που έχει στείλει στα νεκροταφεία της Υεμένης.
Το πιο ισχυρό παράδειγμα για το ότι δεν λειτουργεί η λογική της “ιμπεριαλιστικής ομπρέλας” το δίνουν οι Κούρδοι. Η ηγεσία τους αποδέχθηκε “ρεαλιστικά” την στήριξη των ΗΠΑ, με τον ίδιο τρόπο που και οι ΗΠΑ είχαν αποδεχθεί ρεαλιστικά τη συμμαχία μαζί τους. Ανάμεσα σε δύο ρεαλισμούς, νικητής βγαίνει ο ρεαλισμός του ισχυρού, και η κουρδική αντίσταση αφέθηκε αβοήθητη στα χέρια του Ερντογάν και του Πούτιν.