Πάνω από 10,000 ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα ελληνοκυπριακών και τουρκοκυπριακών συνδικάτων για κοινό εορτασμό της Πρωτομαγιάς. Το γήπεδο της Τσετίν Καγιά στη νεκρή ζώνη πλημμύρισε από κόσμο, πανό, σημαίες συνθήματα και τραγούδια. Ήταν η μαζικότερη πρωτομαγιά που θυμάμαι τα τελευταία 40 χρόνια.
Ήταν η πρώτη φορά από το 1958 που ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι τίμησαν την πρωτομαγιά σε κοινή εκδήλωση. Το κάλεσμα για την εκδήλωση έκαναν από την πλευρά των ελληνοκυπριακών συνδικάτων η ΠΕΟ και από τη πλευρά των τουρκοκυπριακών ή DEV -İ(ομοσπονδία όπως η ΠΕΟ), KTS (δασκάλοι), KTAMS (δημόσιοι), KTOES (καθηγητές) και BES (εργαζόμενοι στους δήμους). Την κοινή διακήρυξη και το κάλεσμα των συνδικάτων προσυπέγραψαν και στήριξαν 54 άλλες οργανώσεις, κόμματα και φορείς, ανάμεσα τους και η Εργατική Δημοκρατία η οποία συμμετείχε με δικό της μπλοκ και πανό.
Η εκδήλωση άρχισε στις 6 το απόγευμα με συγκέντρωση για τους ελληνοκύπριους έξω από το υπουργείο οικονομικών και για τους τουρκοκύπριους στο πάρκο δίπλα από την πύλη της Κερύνειας. Ακολούθησαν πορείες που συναντήθηκαν στο γήπεδο της Τσετίν Καγιά. Η ατμόσφαιρα ήταν εκπληκτική. Κανείς δεν περίμενε ότι θα μαζεύονταν τόσος κόσμος. Για άλλη μια φορά φαινόταν ότι η διάθεση από τα κάτω ξεπερνά τους από πάνω. Η αγανάκτηση με το θυμό έσμιγαν με την αποφασιστικότητα και τη διάθεση για κοινό αγώνα ενάντια στα μνημόνια και τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει στη μια πλευρά η τρόικα και οι ντόπιοι συνεργάτες της και στην άλλη πλευρά η Τουρκική κυβέρνηση και οι συνεργάτες της. Όλα αυτά κατέληγαν σε μια ελπιδοφόρα και αισιόδοξη ευχή, αυτό να είναι η αρχή για ένα κοινό αγώνα για μια δημοκρατική και βιώσιμη διευθέτηση στο Κυπριακό.
Ηταν μια πρωτομαγιά που θύμιζε έστω και λίγο τους ηρωικούς αγώνες της εργατικής τάξης στη Κύπρο τη δεκαετία του ’40. Σαφώς θα μπορούσε να προετοιμαστεί και να οργανωθεί καλύτερα με κοινή πορεία από τη μια πλευρά που να διαπεράσει το οδόφραγμα και να συνεχίσει στην άλλη πλευρά. Σαφώς και μπορούσε να έχει περισσότερο διεθνιστικό, αντικαπιταλιστικό και ιδιαίτερα αντιφασιστικό χαρακτήρα αλλά παρόλα αυτά καταγράφεται σαν μια ιστορική πρωτομαγιά που ξαναπιάνει έστω και λίγο το νήμα των κοινών ταξικών αγώνων των εργαζομένων στην Κύπρο.
Μεταστροφή
Η κοινή πρωτομαγιά έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά από δικοινοτικές εκδηλώσεις που την τελευταία περίοδο δείχνουν μια τάση μεταστροφής της συνείδησης του κόσμου και κυρίως των εργαζομένων προς την κατεύθυνση της επιθυμίας για μια διευθέτηση του κυπριακού έστω αν αυτή δεν θα δικαιώνει πλήρως τις ελληνοκυπριακές θέσεις. Καταγράφει μια διάθεση για συμφιλίωση, για συνεργασία και κοινή δράση ενάντια στους εθνικιστές απορριπτικούς και των δύο πλευρών που επιθυμούν τη διαιώνιση του σημερινού στάτους κβό και του κλίματος αντιπαράθεσης.
Το ίδιο φάνηκε και στην λειτουργία του Επιτάφιου που έγινε για πρώτη φορά από το 1957 στον άγιο Γεώργιο στην Αμμόχωστο με τη συμμετοχή 5,000 ανθρώπων, χριστιανών, μουσουλμάνων, άθεων. Παρόμοια είναι η ανταπόκριση σε όλες τις δικοινοτικές εκδηλώσεις αυτή τη περίοδο.
Πάνω σε αυτή τη διάθεση είναι που θα πρέπει να κτίσουμε την προοπτική των κοινών μας αγώνων αλλά με μια ξεκάθαρη στρατηγική. Οι αγώνες μας δεν μπορούν να είναι απλά υποστηρικτικοί προς τις συνομιλίες ή τις κυβερνήσεις και τις άρχουσες τάξεις μας όσο και αν σήμερα παριστάνουν τα περιστέρια της ειρήνης. Είναι οι ίδιοι που για να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα τους μας οδήγησαν στους πολέμους, τις σφαγές, τη προσφυγιά και την καταστροφή εδώ και 60 χρόνια. Δεν έχουν αλλάξει σε τίποτα. Είναι οι ίδιοι που μας οδήγησαν μαζί με τους κερδοσκόπους της αγοράς και τους τραπεζίτες στην σημερινή άθλια κατάσταση που βιώνουμε. Είναι οι ίδιοι που παίζουν με τα αέρια και τα πετρέλαια της περιοχής, και φλερτάρουν με τους διάφορους ιμπεριαλιστές για να στήσουν «άξονες» και «τρίγωνα» για να ελέγχουν την περιοχή. Είναι αυτοί που θέλουν να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν το νησί μας σαν το αβύθιστο τους αεροπλανοφόρο.
Ένα δικοινοτικό κίνημα μόνο σε ρήξη με αυτές τις πολιτικές μπορεί πραγματικά να υπερασπιστεί τα ταξικά του συμφέροντα, τις εργατικές και δημοκρατικές κατακτήσεις του και να φέρει την ειρήνη στο νησί και να το μετατρέψει σε γέφυρα φιλίας, συνεργασίας και αλληλεγγύης στους λαούς της περιοχής. Προς αυτή τη κατεύθυνση είναι που κινείται και η Δικοινοτική Ριζοσπαστική Αριστερή Συνεργασία (δρασυ – eylem) που κατεβαίνει στις ευρωεκλογές με το πρώτο κοινό ψηφοδέλτιο στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας με 2 τουρκοκύπριους και 4 ελληνοκύπριους υποψηφίους. Η Εργατική Δημοκρατία συμμετέχει και στηρίζει αυτή τη προσπάθεια, εμπλουτίζοντας την με τις ιδέες του αντικαπιταλισμού, της μόνης πραγματικά εναλλακτικής πολιτικής στη βαρβαρότητα του συστήματος.
Ντίνος Αγιομαμίτης