Η επέτειος των πέντε χρόνων από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα σημαδεύτηκε από τις μεγάλες αντιφασιστικές κινητοποιήσεις πανελλαδικά στις 15 και στις 18 Σεπτέμβρη. Χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα ότι δεν εφησυχάζουμε ούτε λεπτό όσο οι δολοφονικές νεοναζιστικές συμμορίες όχι μόνο δεν έχουν καταδικαστεί ακόμα  αλλά επιχειρούν να ανασυνταχτούν με νέες προκλήσεις.

Η επίθεση σε νεολαίο του ΣΥΡΙΖΑ στο Πέραμα το Σάββατο ήταν μια τέτοια πρόκληση. Γνωστός αντιφασίστας ο Βαγγέλης Παπαμιχαήλ κατευθυνόταν στη συναυλία στη μνήμη του Παύλου Φύσσα στη Δραπετσώνα όταν αντιμετώπισε νεοναζιστική ενέδρα. 

Αντίστοιχη φασιστική πρόκληση ήταν η επίθεση την Κυριακή το απόγευμα στον ξυλουργό Ασίφ Χουσεΐν στη Γκορυτσά του Ασπρόπυργου, σαν συνέχεια των χρυσαυγίτικων τραμπουκισμών στην περιοχή που παραμένουν ατιμώρητοι.

Αυτά είναι μόνο τα πιο πρόσφατα δείγματα της λυσσαλέας προσπάθειας των φασιστών να υπογραμμίσουν την ύπαρξή τους κόντρα στην απομόνωσή τους από τη συντριπτική πλειοψηφία. Είχε προηγηθεί η επίδειξη που έκαναν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης ως “μακεδονομάχοι” με την πολιτική κάλυψη της ΝΔ και την πρακτική κάλυψη της αστυνομίας με ευθύνη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Οι προκλήσεις αυτές μας εξοργίζουν αλλά δεν έρχονται σαν έκπληξη. Τα πέντε χρόνια του Φύσσα συμπίπτουν με τα δέκα χρόνια της Λήμαν Μπράδερς. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε όταν χρεοκόπησε εκείνη η αμερικάνικη τράπεζα χτύπησε σαν τυφώνας τις οικονομίες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.  Και δεν έχει ξεπεραστεί. Σήμερα, απειλεί όχι μόνο με έναν νέο κύκλο από χρεοκοπίες σαν αυτές που ήδη βλέπουμε στην Αργεντινή ή στην Τουρκία, αλλά και με την αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος μέσα στην καρδιά της Ευρώπης που δίνει χώρο στην ακροδεξιά.

Αυτή είναι η πραγματική εικόνα. Βρισκόμαστε μπροστά σε σκληρές οικονομικές και πολιτικές μάχες και δεν χωράει καμιά αυταπάτη  για τις διακηρύξεις Τσίπρα ότι βαδίζουμε προς την “κανονικότητα”. Το εργατικό κίνημα έχει να δώσει αγώνες ταυτόχρονα και για να πάρει πίσω όλες τις κατακτήσεις που έκλεψαν τα μνημόνια και για να απομονώσει τη φασιστική απειλή.

Αυτή η δίδυμη προσπάθεια ξεδιπλώνεται σε όλη την Ευρώπη. Το έδειξαν οι διαδηλωτές στο Κέμνιτς, στο Λονδίνο, στη Βιέννη, στο Μιλάνο και σε αυτή τη δυναμική ήρθε να δώσει τη συμβολή του και ο δικός μας αντιφασιστικός Σεπτέμβρης. 

Η Αριστερά

Η κρίση του καπιταλισμού δεν οδηγεί αυτόματα στην άνοδο του φασισμού, η Αριστερά μπορεί να κάνει τη διαφορά. Γι' αυτό ακριβώς έχει τεράστια σημασία να αποφύγουμε τα λάθη που έγιναν στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1930, όταν επικρατούσαν οι σεχταριστικές αντιλήψεις της σταλινικής “τρίτης περιόδου”.

Ευτυχώς έχουμε σημάδια ότι τέτοια εμπόδια ξεπερνιούνται. Στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας, παραδείγματος χάρη, η απόφαση για στήριξη των αντιφασιστικών κινητοποιήσεων στις 15 και 18 Σεπτέμβρη πάρθηκε από όλη την αριστερά, από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ μέχρι τη ΛΑΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Στο πλευρό της Μάγδας Φύσσα στάθηκαν  βουλευτίνες και από το ΚΚΕ όπως η Δ. Μανωλάκου και από τον ΣΥΡΙΖΑ όπως η Κ. Κούνεβα.  Στο Σύνταγμα ξεδιπλώθηκε πάνω στην εξέδρα μια αντιφασιστική βεντάλια από τους αντιστασιακούς του ΣΦΕΑ μέχρι την κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ+ περνώντας από συνδικαλιστές, εκπροσώπους προσφύγων και μεταναστών και δημοτικούς συμβούλους όλων των τάσεων.

Αυτά είναι ενθαρρυντικά μηνύματα και έτσι θα συνεχίσουμε. Η διεθνής συνάντηση που οργανώνει η ΚΕΕΡΦΑ στην πανελλαδική συνέλευσή της στις 13 Οκτώβρη θα φέρει αντίστοιχες εικόνες από τις άλλες χώρες. Όσο πιο μαζικά και ενωτικά χτίζουμε το αντιφασιστικό κίνημα, τόσο πιο πολύ χώρο ανοίγουμε για τη δράση του εργατικού κινήματος σε όλα τα μέτωπα. Ο αντικαπιταλισμός γίνεται πιο δυνατός όταν μπαίνει μπροστά και ενώνει την εργατική τάξη ενάντια στη φασιστική απειλή. Έτσι θα φτάσουμε στη γνήσια εργατική έξοδο από την κρίση του καπιταλισμού με τη σοσιαλιστική ανατροπή του.

O Βαγγέλης Παπαμιχαήλ (αριστερά) και ο Ασίφ Χουσεΐν (δεξιά)