Έχει γίνει πλέον κοινός τόπος ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας μοιάζει με κυβέρνηση υπόδικων καθώς βουλιάζει στη δίνη των σκανδάλων και των εγκλημάτων της. Επιτέλους! Καιρός ήταν να φτάσουμε εδώ! Πρέπει, όμως, να είμαστε ξεκάθαροι για το πώς φτάσαμε εδώ. Δεν μας το χάρισαν τα δικαστήρια και οι εισαγγελείς, ντόπιοι και ξένοι. Φτάνουμε εδώ μέσα σε συνθήκες μεγάλης κρίσης του συστήματος που υπηρετούν τα λαμόγια του Μητσοτάκη και σε συνθήκες ξεσηκωμού των από κάτω.
Η μεγαλύτερη εικόνα για τις διαστάσεις της συστημικής κρίσης έρχεται από την καρδιά του ιμπεριαλισμού, από τις ΗΠΑ. Ο Τραμπ, από ηγέτης της ανασύνταξης της αμερικάνικης ηγεμονίας, μετατρέπεται σε παράγοντας ήττας και βαθέματος της κρίσης τους. Πριν λίγους μήνες αναγκάστηκε να ξηλώσει την ηγεσία της ρατσιστικής αστυνομίας ICE μπροστά στον ξεσηκωμό στη Μινεσότα, ύστερα ξήλωσε την υπουργό Δικαιοσύνης που δεν κατάφερνε να σταματήσει τις αντιδράσεις ούτε στους δασμούς του Τραμπ ούτε στο σκάνδαλο Έπσταϊν. Και τώρα φτάνει να ξηλώνει την ηγεσία του αμερικάνικου στρατού, καθώς οι ναύτες και οι πεζοναύτες του σκοντάφτουν στον Περσικό κόλπο, ενώ οι πόλεις των ΗΠΑ συγκλονίζονται από τα μεγαλύτερα συλλαλητήρια από τον καιρό του Βιετνάμ.
Η δύναμη του πεζοδρόμιου
Η δύναμη του πεζοδρόμιου δεν φαίνεται «μόνο» στην Αμερική του Τραμπ. Το ίδιο γίνεται και στην Ευρώπη. Στη Βρετανία οι ακροδεξιοί φίλοι του Τραμπ έτρεχαν να επωφεληθούν από την αποτυχία της κυβέρνησης των Εργατικών, αλλά το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα τους φράζει το δρόμο μετά τις 28 Μάρτη με το μεγαλύτερο συλλαλητήριο που έγινε ποτέ. Το ίδιο συμβαίνει στη Γαλλία, αλλά και στην Ιταλία όπου η Μελόνι παραπαίει.
Αυτά είναι πολύτιμα κρατούμενα για εδώ. Η Νέα Δημοκρατία προσπαθούσε και προσπαθεί να ξεφύγει από την κρίση της βάζοντας μπροστά τους μιμητές του Τραμπ, τους Βορίδηδες τους, Γεωργιάδηδες, τους Πλεύρηδες. Αλλά αντί για διέξοδο φέρνουν επιδείνωση της κρίσης τους. Ο Βορίδης πιάστηκε με τη γίδα του ΟΠΕΚΕΠΕ στην πλάτη, ο Γεωργιάδης δεν μπορεί να πλησιάσει σε Νοσοκομείο χωρίς κράξιμο, ο Πλεύρης φοβάται ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σέρνει το δήμαρχο της Αθήνας στο πλευρό του Τζαβέντ Ασλάμ και των μεταναστών. Ο κόσμος που βγήκε και βγαίνει στους δρόμους για τα Τέμπη, για την Πύλο, για την Παλαιστίνη είναι η καθοριστική δύναμη που δεν τους αφήνει να ξεφύγουν από την κρίση τους. Το δείξαμε και στις 28 Μάρτη διαδηλώνοντας μαζί με τα συλλαλητήρια των ΗΠΑ, του Λονδίνου, της Ρώμης.
Πώς πάμε, λοιπόν, παρακάτω; Αξιοποιώντας τη δύναμη του πεζοδρόμιου είναι η απάντηση. Δεν περιμένουμε πότε το ΠΑΣΟΚ θα κάνει την αυτοκριτική του για όλους τους Φλωρίδηδες και Χρυσοχοΐδηδες που χάρισε στον Μητσοτάκη. Δεν περιμένουμε πότε ο Αλέξης Τσίπρας θα κρίνει ότι ωρίμασαν οι συνθήκες για να ζητήσει εκλογές και να ενώσει ξανά τα θραύσματα του ΣΥΡΙΖΑ στον κοινοβουλευτικό δρόμο προς το πουθενά. Χτίζουμε την ενότητα της τάξης μας στις απεργίες, στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια, στους αγώνες ενάντια στο ρατσισμό, στον σεξισμό και τους φασίστες.
Ο Τσίπρας θυμήθηκε ξαφνικά ότι θα έπρεπε να είχε κλείσει τις τράπεζες κόντρα στους εκβιασμούς της Τρόικα το 2015. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το έλεγε αυτό στο μεταβατικό πρόγραμμά της έγκαιρα, τότε, πάνω στην ώρα της μάχης. Και βέβαια έλεγε και λέει ότι τον έλεγχο έπρεπε και πρέπει να τον πάρουν οι εργάτες, όχι τα funds. Τέτοιες αλλαγές πρέπει να σημάνει η ανατροπή της κυβέρνησης και σήμερα μέσα σε συνθήκες όπου δίπλα στις παλιές Τρόικες των Μνημονίων μάς απειλούν οι φρεγάτες και οι Πάτριοτ του Δένδια αγκαλιά με τον σφαγέα Νετανιάχου.
Στη Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που έγινε το Σαββατοκύριακο κυριάρχησε μια έντονη συζήτηση για την αναγκαιότητα του Ενιαίου Μετώπου που ενώνει την τάξη μας σαν δύναμη ανατροπής. Δεν είναι ώρα για περιχαρακώσεις και απομονωτισμούς. Χτυπάμε όλοι μαζί για να αποτελειώσουμε την κυβέρνηση που παραπαίει και βαδίζουμε χώρια για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και τον Σοσιαλισμό.
Στο Φεστιβάλ επαναστατικών ιδεών ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ 2026 θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε πώς προχωράμε προς τα εκεί.