Μια φορά κι έναν καιρό, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας διαφήμιζε τον εαυτό της σαν εγγύηση σταθερότητας. Τώρα έχουμε φτάσει στο σηγμείο όπου η κυβέρνηση του Μητσοτάκη παραπαίει σαν ακυβέρνητο καράβι μέσα σε φουρτούνα. Δεν είναι «μόνο» τα σκάνδαλα που την συγκλονίζουν. Οι πλούσιοι φίλοι της χάνουν την εμπιστοσύνη που της έδειχναν. Η άρχουσα τάξη ανησυχεί ότι αυτές τις κρίσιμες στιγμές δεν διαθέτει μια κυβέρνηση ικανή να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που έχει μπροστά του ο ελληνικός καπιταλισμός.
Η εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο του Τραμπ και του Νετανιάχου στη Μέση Ανατολή έμοιαζε σαν εγγύηση για την εξασφάλιση κερδών και οικονομικά και γεωπολιτικά. Οι εξελίξεις μετατρέπουν αυτή τη σιγουριά σε φόβο για εμπλοκή σε ναρκοπέδιο. Οι ήττες του Τραμπ και του Νετανιάχου στο Ιράν και στον Λίβανο αφήνουν τα σχέδια του Μητσοτάκη και του Δένδια στον αέρα.
Οι επιπτώσεις στην οικονομία είναι άμεσες. Το παραμύθι περί εξοδου από τα Μνημόνια χάρη στα υπερπλεονάσματα του προϋπολογισμού που εξοφλούν το δημόσιο χρέος και καλύπτουν τα εξοπλιστικά προγράμματα, τινάζεται στον αέρα από τον πληθωρισμό που εκτοξεύεται και από την απειλή νέας οικονομικής ύφεσης. Ο στασιμοπληθωρισμός είναι μια πραγματικότητα που διαλύει τα χαζοχαρούμενα αφηγήματα περί ανάπτυξης.
Κινητοποιήσεις
Και πάνω σε όλα αυτά έρχεται η οργή του κόσμου που ξεσηκώνεται. Όταν μέσα στην καρδιά του ιμπεριαλισμού, στην Αμερική του Τραμπ, οι κινητοποιήσεις θυμίζουν το αντιπολεμικό κίνημα του Βιετνάμ, οι καπιταλιστές παντού ανησυχούν μήπως έχουν μπροστά τους το ξαναζωντάνεμα του παγκόσμιου «Μάη 68». Εδώ ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να σταματήσει κανέναν αγώνα χωρίς τις πλάτες των συνδικαλιστών και των κομμάτων της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης.
Σε αυτές τις συνθήκες βλέπουμε αναζητήσεις της άρχουσας τάξης για εναλλακτικές λύσεις. Ο Μελισσανίδης που αγόρασε την Εφημερίδα των Συντακτών έκανε πρωτοσέλιδο την προαναγγελία της κίνησης Τσίπρα. Ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη τιμάει τη μνήμη του Μπουτάρη παρέα με το δήμαρχο της Αθήνας που έχει τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ και το δήμαρχο του Πειραιά που έχει τη στήριξη του Μαρινάκη. Τίποτα δεν έχουν στο χέρι, αλλά ψάχνουν για να προλάβουν την έκρηξη των από κάτω.
Μπορούμε να κάνουμε τους φόβους τους πραγματικότητα. Ο κόσμος που πλημμύρισε τους δρόμους για τα Τέμπη και για την Παλαιστίνη είναι δύναμη που υπάρχει σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σχολή, σε κάθε γειτονιά και ξεσπάει ξανά και ξανά ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στη διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών, ενάντια στια ρατσιστικά και σεξιστικά εγκλήματα.
Χρειαζόμαστε πιο δυνατή Αριστερά που οργανώνει και ενώνει αυτούς τους αγώνες, μια επαναστατική Αριστερά που λειτουργεί σαν ατμομηχανή και όχι σαν χειρόφρενο στο μαζικό κίνημα. Για να τελειώνουμε επιτέλους με τους Μητσοτάκηδες και να ανοίξουμε δρόμους για μια κοινωνία απαλλαγμένη από το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.
Αυτή είναι η μάχη που δίνει το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και βρίσκεται στο επίκεντρο του τετραήμερου Μαρξισμός 2026 στις 21-24 Μάη. Ελάτε να οργανώσουμε μαζί τη συνέχεια μέχρι τη νίκη.