Ολοκληρώθηκε η 95η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ. Οι εργασίες της έγιναν από τις 23 μέχρι τις 26 στο ξενοδοχείο Novotel. Το συνέδριο πήρε σημαντικές αποφάσεις για μία σειρά κρίσιμα ζητήματα για τον κλάδο: για την απεργία- αποχή από την αξιολόγηση, το νέο πειθαρχικό δίκαιο, την συνταγματική αναθεώρηση και τον απεργιακό βηματισμό του κλάδου στις αρχές Σεπτέμβρη. Οι αποφάσεις των τελικών ψηφοφοριών έφεραν ανατροπές σε σχέση με τις αρχικές εισηγήσεις.
Σημαντικό ρόλο στην έκβαση του συνεδρίου έπαιξε η δουλεία των συνέδρων των Παρεμβάσεων- Κινήσεων Συσπειρώσεων και των εκπαιδευτικών του Δικτύου «η Τάξη μας». Οι τοποθετήσεις των συνέδρων, οι παρεμβάσεις διωκώμενων εκπαιδευτικών, η συνεχής παρουσία και εξόρμηση, έδωσαν ώθηση στις ανατροπές του συνεδρίου. Το συνέδριο της ΔΟΕ δημιουργεί σημαντικό προηγούμενο για να κινηθεί σε αγωνιστική κατεύθυνση και η ΟΛΜΕ, ομοσπονδία των εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο 22ο Συνέδριο της που ακολουθεί.
Η 95η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ αποτέλεσε μια σημαντική στροφή για την πορεία της Ομοσπονδίας. Στις τελικές ψηφοφορίες υπήρξαν σημαντικές ανατροπές σε σχέση με τις αρχικές εισηγήσεις.
Η πρώτη ανατροπή που συνέβη ήταν αυτή που αφορούσε στις θέσεις για το νέο πειθαρχικό δίκαιο. Σε αντίθεση με την εισήγηση που καλούσε σε «διάλογο» την κυβέρνηση για την βελτίωση πτυχών του νέου πειθαρχικού δικαίου, η ΓΣ, με ομόφωνη απόφασή της, καλεί σε συνολική άρνησή του, διεκδικώντας την κατάργηση του ν. 5225. Η απόφαση αυτή συμπληρώνεται από την άρνηση της Ομοσπονδίας να αποδεχτεί ότι ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση αποτελεί ιδιώνυμο αδίκημα. Από την απαίτηση για παύση όλων των διώξεων για συμμετοχή στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση. Την αντίθεση στην απόπειρα συνταγματικής αναθεώρησης, που καταργεί τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, το άρθρο 16 και θέτει δημοσιονομικό κόφτη στις κοινωνικές δαπάνες και τους μισθούς. Και τέλος την απαίτηση απομάκρυνσης της αστυνομίας από ζητήματα πειθαρχικού ελέγχου.
Η δεύτερη ανατροπή αφορά στο πρόγραμμα δράσης. Πάλι με ομόφωνη απόφαση η ΓΣ καλεί στην πραγματοποίηση γενικών συνελεύσεων με το άνοιγμα των σχολείων και ολομέλεια προέδρων, έχοντας εισήγηση για την πραγματοποίηση κλαδικής απεργιακής κινητοποίησης μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου. Καλεί επίσης σε συμμετοχή στην πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία στις 14 Ιούλη ενάντια στην απόπειρα της κυβέρνησης να φέρει το ζήτημα της συνταγματικής αναθεώρησης μέσα στο καλοκαίρι και συμμετοχή στα συλλαλητήρια στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβρη. Επίσης επαναβεβαιώνει τις προηγούμενες αποφάσεις για απεργία-αποχή από τις διαδικασίες της αξιολόγησης και δηλώνει ότι Ομοσπονδία θα παρέχει νομική και οικονομική κάλυψη σε όποια/ο συναδέλφισσα/ο διώκεται λόγω της συμμετοχής του σε αυτή.
Το κλίμα οργής, αντίστασης και αγώνα που κυριαρχεί μέσα στα σχολεία καθόρισε τις ανατροπές μέσα στο συνέδριο και αποτέλεσε, όπως τον Μάρτη του ’24, τη βασική αιτία στροφής της ΔΟΕ. Μέσα στα πέντε τελευταία χρόνια, χιλιάδες συνάδελφοι συμμετείχαν στον αγώνα κατά της αξιολόγησης, καθιστώντας την ένα άταφο πτώμα. Παρά τους εκβιασμούς, τις διώξεις, τις απειλές για πειθαρχικό και απόλυση, χιλιάδες ήταν αυτοί που επέμειναν και επιμένουν με τη συμμετοχή τους στην απεργία-αποχή. Παρά το γεγονός ότι τα δύο τελευταία χρόνια κατεβήκαμε σε ένα συντονισμένο πανελλαδικό απεργιακό αγώνα μόλις μία φορά (τον Οκτώβρη του '24) χιλιάδες εκπαιδευτικοί συμμετείχαν στις στάσεις εργασίας, τις παραστάσεις, τις διαμαρτυρίες ενάντια στις συγχωνεύσεις, τα Ωνάσεια και τις διώξεις απαιτώντας, όμως από τη ΔΟΕ, να κλιμακώσει και να γενικεύσει τον αγώνα. Μόνο με αυτή τη διαρκή πίεση, από τα κάτω, οι ηγεσίες, που πέρσι μας κουνούσαν το δάχτυλο, λέγοντας ότι σπρώχνουμε τον κλάδο σε περιπέτειες, σήμερα αναγκάζονται να προσαρμοστούν και να δηλώνουν ότι στηρίζουν την α-α και τις συναδέλφισσες/ους, που συμμετέχουν σε αυτή. Μόνο έτσι άρχισαν να υπόσχονται απεργίες, ενώ πέρσι δεν ήθελαν ούτε να ακούσουν γι’ αυτές.
Ριζοσπαστικοποίηση
Κρίσιμο ρόλο σε αυτή την εξέλιξη έπαιξε το ρεύμα των Παρεμβάσεων – Κινήσεων – Συσπειρώσεων, το οποίο, μέσα και έξω από το συνέδριο, παίξαμε τον ρόλο του συλλογικού εκφραστή του ρεύματος ριζοσπαστικοποίησης που υπάρχει μέσα στα σχολεία. Ήμασταν η μόνη δύναμη που κατεβήκαμε με συγκεκριμένη απεργιακή πρόταση για τον Σεπτέμβρη και ταυτόχρονα η δύναμη που έθετε ως κόκκινη γραμμή και αιτία πολέμου, την οποιαδήποτε υπαναχώρηση από την απεργία-αποχή. Σε αντίθεση με άλλες δυνάμεις, που προσπαθούν συνεχώς ν’ απλώνουν γέφυρες στην άλλη πλευρά, ήμασταν η δύναμη που ανέδειξε τους συνολικότερους εργατικούς, αντιπολεμικούς, αντιιμπεριαλιστικούς, αντιρατσιστικούς και αντισεξιστικούς αγώνες, για λευτεριά στην Παλαιστίνη και τιμωρία των ενόχων του εγκλήματος της Πύλου, για τα Προσφυγικά κλπ και να τους συνδέσουμε με τους αγώνες που δίνουμε στην εκπαίδευση. Αποτελεί από τις πλέον θλιβερές στιγμές του συνεδρίου η άρνηση της ΑΣΕ (της παράταξης που στηρίζεται από το ΠΑΜΕ), σε σύμπνοια με τη ΔΑΚΕ (ΝΔ) και τη ΔΗΣΥ (ΠΑΣΟΚ), να δοθεί ο λόγος σε έναν από τους δικηγόρους των θυμάτων του ναυαγίου-δολοφονίας στην Πύλο.
Η έκβαση του συνεδρίου ταυτόχρονα αποτελεί δικαίωση και για όσους δεν θεωρούμε τους εκλογικούς συσχετισμούς ως ευθύγραμμη αντανάκλαση των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών που υπάρχουν στον κλάδο. Όσων δεν βλέπουμε απέναντί μας απλά «μπετοναρισμένες» γραφειοκρατίες, αλλά κοινωνικές δυναμικές της βάσης και θεωρούσαμε ότι είναι εφικτό να αποσπάσουμε ένα θετικό αποτέλεσμα, για τον κλάδο, μέσα από το συνέδριο.
Οι παραπάνω δυναμικές εκφράστηκαν και στα εκλογικά αποτελέσματα του συνεδρίου. Οι δυνάμεις των ΑΣΕ – ΔΑΚΕ – Δικτύου μείωσαν τις δυνάμεις τους. Η ΔΗΣΥ αν και αύξησε τις δυνάμεις της, ένα μεγάλο τμήμα αυτής της αύξησης οφείλεται στην ακροδεξιά διάσπαση της ΔΑΚΕ, από τη Β. Ελλάδα, που εναντιώνεται στην τωρινή της ηγεσία ψηφίζοντας ΔΗΣΥ. Οι Παρεμβάσεις μαζί με την Πρωτοβουλία αυξήσαμε τις δυνάμεις μας σε ποσοστά, αν και διατηρήσαμε τον αριθμό των συνέδρων μας στα ίδια επίπεδα με την προηγούμενη φορά. Ο στόχος για την τρίτη έδρα στο ΔΣ της ΔΟΕ δεν υλοποιήθηκε, αλλά δημιουργήθηκαν σε υπαρκτό βαθμό οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο, αφού η απόσταση που μας χωρίζει από ΔΑΚΕ – ΔΗΣΥ είναι μικρή.
Μπροστά μας έχουμε μια μεγάλη μάχη. Με βάση τις αποφάσεις του συνεδρίου πρέπει να πάμε στα σχολεία και να στηρίξουμε τις/τους συναδέλφισσες/ους δίνοντας την εικόνα ότι ο αγώνας μπορεί να έχει αποτελέσματα. Πρέπει να δώσουμε τη μάχη της ενημέρωσης και της μαζικής οργάνωσης των γενικών συνελεύσεων. Δεν πρέπει να αφήσουμε κανένα περιθώριο στις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες να υπαναχωρήσουν και να κρυφτούν πίσω από προφάσεις. Να δώσουμε τη μάχη της υλοποίησης της πρότασης για 48ωρη απεργία με νέες γενικές συνελεύσεις στη συνέχεια για περαιτέρω κλιμάκωση. Ταυτόχρονα να δώσουμε τη μάχη για μια ακόμα πιο δυνατή αντικαπιταλιστική Αριστερά που τόσο αξίζουν να έχουν οι εκπαιδευτικοί.
Μεγάλο ρόλο στην υλοποίηση και στη γενίκευση των αποφάσεων της ΔΟΕ θα παίξουν και οι αποφάσεις του συνεδρίου της ΟΛΜΕ όπου οι Παρεμβάσεις έχουμε πρόταση για πραγματοποίηση αγώνα με χαρακτηριστικά διαρκείας.
Σαν Δίκτυο εκπαιδευτικών «Η Τάξη μας» πήραμε την πρωτοβουλία να αναδείξουμε το θέμα του ναυαγίου της Πύλου στο συνέδριο της ΔΟΕ, σε αυτή την κεντρική διαδικασία πανελλαδικά για τους εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας.
Είχαμε έρθει σε συνεννόηση με δικηγόρους επιζώντων του ναυαγίου, για να κάνουν τοποθέτηση στο συνέδριο. Αυτό συνοδεύτηκε από ένα ψήφισμα το οποίο καταθέσαμε και από υπογραφές που συλλέξαμε κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων ημερών. Ήταν αποκαλυπτικό ότι από όλες τις παρατάξεις υπήρξαν υπογραφές με εξαίρεση προφανώς όσων προέρχονται από τη δεξιά παράταξη της ΔΑΚΕ (ΝΔ) που καλύπτει την κυβέρνηση γνωρίζοντας ποιος είναι ο ρόλος της σε αυτό το έγκλημα. Το ότι οι εκπαιδευτικοί ανταποκρίθηκαν μας έδινε το θάρρος να κάνουμε την παρέμβαση αυτή. Όμως, η παράταξη της ΑΣΕ (ΠΑΜΕ) σε σύμπνοια με τις δυνάμεις της ΔΑΚΕ (ΝΔ) και ΔΗΣΥ (ΠΑΣΟΚ), δεν επέτρεψαν να δοθεί λόγος στο δικηγόρο Τάκη Ζώτο που ήρθε ακριβώς για αυτόν τον λόγο. Ωστόσο και αντιπρόσωποι της ΑΣΕ, αλλά και από το Δίκτυο και σύσσωμες οι Παρεμβάσεις ήταν υπέρ και μαζέψαμε πολλές υπογραφές.
Η άρνηση της φωνής της Πύλου στο συνέδριο είναι πίσω από τις διαθέσεις των εκπαιδευτικών. Οι εκπαιδευτικοί έχουν σταθεί επανειλημμένα στο πλευρό των μεταναστών και των προσφύγων. Είχαμε την πρόσφατη εμπειρία στην Καλλιθέα. Ο ΣΕΠΕ Καλλιθέας έβγαλε δύο κομβικής σημασίας ψηφίσματα για το ναυάγιο της Πύλου, για συμμετοχή στα συλλαλητήρια του Pride. Υπήρξε μεγάλη ανταπόκριση και συμμετοχή στα συλλαλητήρια, ιδιαίτερα μετά τα δύο κρούσματα ρατσιστικής βίας που είχαμε στη γειτονιά τον τελευταίο μήνα. Αποδεικνύεται ότι όταν ανοίγεις αυτά τα ζητήματα στα σχολεία, η ανταπόκριση ήταν θετική, άμεση και αγκαλιάστηκε από τους εκπαιδευτικούς.
Στην πραγματικότητα αυτό που έλειπε μόνο ήταν η πρωτοβουλία. Γι' αυτό η Αριστερά έχει το χρέος να ανοίγει αυτά τα ζητήματα και να δένει τις μάχες μεταξύ τους. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, με τις τοποθετήσεις μας στο συνέδριο που ήταν αιχμηρές και ως προς τις άμεσες διεκδικήσεις και τη μάχη που δίνουμε να βγει 48ωρη απεργία με την έναρξη της χρονιάς, θέλουμε να κάνουμε το σύνθημα «Τέμπη-Πύλος-Παλαιστίνη. Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη», να ακουστεί όσο περισσότερο γίνεται και να δώσει τον τόνο για ένα αντικυβερνητικό σχέδιο δράσης.
Κώστας Καραγιάννης,
μέλος ΣΕΠΕ Καλλιθέας
«Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε τελειώσει με την ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς εδώ και χρόνια που έχει κάνει τον απλό κόσμο να πιστέψει ότι δικαιούται και μπορεί να έχει δημόσια κοινωνικά αγαθά δωρεάν». Αυτές οι δηλώσεις συμπυκνώνουν την επταετία Μητσοτάκη.
Γιατί για την ιδεολογική, πολιτική και ταξική τους κυριαρχία ο στόχος τους είναι να γκρεμίσουν ό,τι κέρδισε το κίνημα της Μεταπολίτευσης. Να διαλύσουν την δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, το δημόσιο και δωρεάν σχολείο, το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, την Υγεία και την κοινωνική ασφάλιση. Αλλά περισσότερο να διαλύσουν τα δικαιώματα, τα συνδικάτα και τους συνδικαλιστές. Μία κυβέρνηση που όλα τα σφάζει και τα μαχαιρώνει στο όνομα των Συμφώνων της σταθερότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ξοδεύει πακτωλούς χρημάτων για εξοπλισμούς, δίνει γη και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές, είναι συνένοχη για τη σφαγή του παλαιστινιακού λαού, την ίδια ώρα που οι εκπαιδευτικοί στενάζουμε και στα σχολεία μας πέφτουν τα ταβάνια. Η ίδια κυβέρνηση πνίγει πρόσφυγες στην Πύλο και στη Χίο. Η μαφία που λέγεται κυβέρνηση κάνει τα χατίρια των εφοπλιστών. Συμμετείχαμε σε όλες τις εξορμήσεις ΗΠΑ-Ισραήλ, όμως εμείς διαλέξαμε την πλευρά των χαμένων. Αυτοί που δικαιώθηκαν, ήταν το αντιπολεμικό κίνημα γιατί οι Αμερικάνοι τα μαζεύουν όπως-όπως από το Ιράν και εμείς αυτό δεν το ξεχνάμε. Και δεν το ξεχνάμε γιατί εμείς πληρώσαμε και πληρώνουμε τα σπασμένα αυτών των πολεμικών εξορμήσεων.
Ιδιωτικοποιήσεις
Οι εργαζόμενοι, οι μαθητές μας, ο λαός γενικότερα βιώνουμε τη φτώχεια, την κερδοσκοπία της ακρίβειας, αντεργατικά νομοσχέδια, διώξεις, καταστολή εργασιακή, ιδιωτικοποίηση , εξουθένωση σε όλα τα επίπεδα. Είναι η κυβέρνηση των φραπέδων, των αρίστων, των Λαζαρίδηδων και γι’ αυτό κλείνουν μάτια και αυτιά σε αυτά που βιώνει ο κλάδος. Αυτή η κυβέρνηση τολμάει να στέλνει στα πειθαρχικά τους συναδέλφους μας, κυνηγά τους συνδικαλιστές. Και εκεί δεν μπορεί η Ομοσπονδία να βγάζει ανακοινώσεις υπεράσπισης γραπτά. Εκεί χρειάζεται συλλογικά να υπερασπιζόμαστε τους πάντες. Και ενώ η εικόνα και η δυσωδία των σκανδάλων και των κρατικών εγκλημάτων απλώνεται σε όλη τη χώρα, συνεχίζεται να στήνεται στην εκπαίδευση πάρτι μεταφοράς ζεστού χρήματος στις τσέπες των ιδιωτών, όπως γίνεται με τα Ωνάσεια Πρότυπα και με το πολλαπλό βιβλίο. Είναι πτυχές ιδιωτικοποίησης που ροκανίζουν σταδιακά τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης.
Λογάριασαν όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Πέντε χρόνια τώρα δεν πέρασε η κατηγοριοποίηση των εκπαιδευτικών, δεν πέρασε η κατηγοριοποίηση των σχολείων, δεν πέρασε η αξιολόγηση. Γιατί όσο και να θέλουν να το προσπερνάμε ή να το ξεχνάμε στις ανακοινώσεις μας, είναι ο μόνος ζωντανός, πραγματικός αγώνας των τελευταίων χρόνων που έχει αναμετρηθεί πολιτικά με το υπουργείο και το έχει στριμώξει. Γι’ αυτό εμείς είμαστε με τους νεοδιορίστους ενάντια στην αξιολόγηση σε όλη τη χώρα και όχι με τους αξιολογητές. Γι’ αυτό το νέο πειθαρχικό δίκαιο πρέπει να είναι κομμάτι αυτού του συνεδρίου και να συζητήσουμε πώς θα το πετάξουμε στα σκουπίδια. Γι’ αυτό ξαναψηφίζουμε την απεργία-αποχή γιατί όσες φορές και να τη ψηφίσουμε δεν είναι αρκετό. Γιατί είναι χιλιάδες οι νεοδιόριστοι. Γιατί εμείς από τις Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις τους κοιτάμε στα μάτια και η ομοσπονδία πρέπει να ξαναψηφίσει την απεργία-αποχή αν θέλει να σώσει την αξιοπρέπειά της και την αξιοπιστία της.
Αυτή τα χρονιά χάσαμε κι άλλες ευκαιρίες. Να συγκρουστούμε για όλα αυτά που συζητάμε εδώ στο συνέδριο. Αντί γι’ αυτό όμως οι πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες, ήταν πίσω από τις ανάγκες μας και πίσω από τις ανάγκες του κλάδου. Όταν τα ίδια τα Πειθαρχικά συμβούλια δεν τολμούν να πάρουν απόφαση και είναι στημένοι με την πλάτη στον τοίχο γιατί δεν τολμάνε να μας καταδικάσουν, γιατί η απεργία- αποχή είναι δικαίωμα και εμείς είμαστε παντού σε όλη την Ελλάδα. Και από την άλλη δεν τολμάνε να μας αθωώσουν γιατί έτσι θα παραδεχτούν πεντακάθαρα την ήττα τους. Μπορεί η Ομοσπονδία λοιπόν να μην καλεί απεργία όταν εκδικάζονται τα πρώτα πειθαρχικά στην Τρίπολη; Δυστυχώς μπορεί. Μπορεί να μην καίγεται το πελεκούδι όταν πέφτουν δακρυγόνα και ΜΑΤ στην Α’ Αθήνας; Όταν υπάρχει τεράστιο κίνημα αγροτών εμείς να μη συμπορευόμαστε μαζί τους; Αλήθεια πιστεύουμε πως θα κερδίσουμε με τρίωρες στάσεις εργασίας τον 13ο και 14ο μισθό; Πιστεύουμε ότι θα προχωρήσουμε με την τρίωρη συν τρίωρη για να πάρουμε πίσω ό,τι μας έχουν κλέψει; Όταν η κυβέρνηση κατεβάζει ό,τι έχει και δεν έχει δεν απαντάμε με νεροπίστολα. Χρειάζονται συλλογικοί αγώνες σχεδιασμένοι με πρότυπο τη νίκη. Το 2006 βάλαμε στα σοβαρά το ζήτημα των μισθών. Αυτό χρειάζεται να κάνουμε και τώρα. Εμπρός για 48ωρη τον Σεπτέμβρη, καταλήψεις διαδηλώσεις να τους πάρουμε φαλάγγι.
Χριστίνα Λαδά,
Δίκτυο εκπαιδευτικών «η Τάξη μας», αντιπρόσωπος στο συνέδριο της ΔΟΕ από τον ΣΕΠΕ Μεσσηνίας
Δυο κόσμοι
Είμαι νεοδιόριστη του 2024 με δύο πειθαρχικά ενώ δεν έχει παρέλθει καν η διετία μου. Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, είμαστε πάλι εδώ, μπροστά σας. Στην πλειοψηφία μας είμαστε με πειθαρχικές διώξεις επειδή συμμετέχουμε στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση. Ένα χρόνο τώρα η επίθεση έχει ενταθεί. Κάποιοι από τη Δυτική Αττική και άλλες διευθύνσεις έχουμε και δεύτερο πειθαρχικό τελευταία βδομάδα πριν κλείσουν τα σχολεία και με τη διευθύντρια εκπαίδευσης να βγαίνει στην σύνταξη την τελευταία μέρα των σχολείων και να παραδίδει δεύτερα πειθαρχικά με το καινούργιο πειθαρχικό.
Ξέρουμε καλά ότι έξω από το υπόγειο του Νοβοτέλ υπάρχουν δύο κόσμοι. Ο κόσμος των εξουσιαστών, των κυβερνητικών που πνίγει πρόσφυγες και μετανάστες στα νερά του Αιγαίου, που δολοφονεί εργάτριες στα εργοστάσια της Βιολάντα και εργάτες στα εργοτάξια του Ελληνικού, που σκοτώνει χωρίς δεύτερη σκέψη όποιον δεν έχει να πληρώσει υπηρεσίες υγείας και που στο όνομα των αναπλάσεων κάνει εξώσεις.
Υπάρχει όμως και ένας άλλος κόσμος, υπάρχουμε κι εμείς, ο κόσμος που αντιστέκεται και οργανώνεται σε δομές αλληλεγγύης και σωματεία, που βάζει το κορμί του μπροστά όπως ο απεργός πείνας Αρίστος Χατζής για να υπερασπιστεί το δίκαιο, τη ζωή και τον άνθρωπο πέρα από κάθε χρώμα, φύλο και φυλή. Σε αυτό τον κόσμο ανήκουμε κι εμείς, οι διωκώμενοι, οι απεργοί που υπερασπιζόμαστε το δημόσιο δωρεάν σχολείο, που στεκόμαστε δίπλα στα παιδιά και τις ανάγκες τους, που αγωνιζόμαστε για μια άλλη κοινωνία που να μας χωράει όλους, που να μπορούμε να αναπνεύσουμε και να έχουμε οξυγόνο.
Γιατί σε αυτή την κοινωνία όσοι αγωνιζόμαστε, όσοι μιλάνε, όσοι διεκδικούν και τολμούν να ονειρεύονται, διώκονται κατά χιλιάδες. Και θεωρούμε πως αυτό θα έπρεπε να είναι το πρώτο και το βασικό θέμα της 95ης Γενικής Συνέλευσης. Σήμερα πρέπει να αναμετρηθείτε με αυτό το ερώτημα. Με ποια από τις δύο πλευρές θα ταχθείτε. Αν θα υπερασπιστείτε τους χιλιάδες απεργούς και διωκώμενους εκπαιδευτικούς ή αν θα συνταχθείτε με την κυβέρνηση και τα σχέδιά της. Από την πλευρά του αγώνα απαιτούμε: επαναβεβαίωση της ισχύουσας απεργίας-αποχής και δέσμευση για άμεση επαναπροκήρυξή της σε περίπτωση που βγει παράνομη, πλήρη οικονομική και νομική κάλυψη από τη ΔΟΕ όλων των διωκώμενων, όπου και να βρίσκονται, σε κάθε άκρη της Ελλάδας και ψήφιση αγωνιστικού πλαισίου δράσης για την καινούργια χρονιά γιατί δεν γίνεται να ανοίξουν τα σχολεία χωρίς μια κλαδική απεργία λες και δεν συμβαίνει τίποτα. Η απεργία δεν διώκεται, νικά. Κανένα και καμία μόνο.
Συνέδριο ΟΛΜΕ 2-5 Ιούλη
Οι εκπαιδευτικοί της δευτεροβάθμιας έχουμε βιώσει τις επιλογές της κυβέρνησης σε όλα τα επίπεδα. Η αξιολόγηση, η ιδιωτικοποίηση, η διάσπαση του ενιαίου χαρακτήρα της εκπαίδευσης με το πολλαπλό βιβλίο, οι επιθέσεις στους εκπαιδευτικούς με τα πειθαρχικά και τις διώξεις τα τελευταία χρόνια, βάζουν τον στόχο για το αγωνιστικό κομμάτι του κλάδου, τις Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις, ότι πρέπει να πιέσουμε το Συνέδριο να βγάλει απόφαση για απεργία με χαρακτηριστικά διάρκειας από τον Σεπτέμβρη.
Κατάργηση του νέου πειθαρχικού δικαίου, μπλοκάρισμα της συνταγματικής αναθεώρησης, αυξήσεις του μισθούς, διορισμοί, κατάργηση του πολλαπλού βιβλίου και του εθνικού απολυτηρίου, όλα αυτά τα αιτήματα συνοψίζονται στον αγωνιστικό βηματισμό που πρέπει να πάρει η Ομοσπονδία, η οποία χρειάζεται να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, ανεξάρτητα από τους συσχετισμούς.
Έχουμε το προηγούμενο του Συνεδρίου της ΔΟΕ, της δουλειάς των Παρεμβάσεων εκεί και αυτό δίνει ένα βηματισμό. Οι εικόνες από όλη την Ελλάδα είναι ότι ο κλάδος αυτή τη στιγμή είναι οργισμένος από τις επιθέσεις, τον εμπαιγμό και το μισθολογικό πάγωμα εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Με αυτή τη λογική, σε ένα τόσο κρίσιμο συνέδριο και για τον κλάδο αλλά και συνολικά πολιτικά εν όψει εκλογών που διαφαίνονται, θεωρούμε ότι θα πρέπει η Ομοσπονδία να κλειδώσει σε απεργία με χαρακτηριστικά διάρκειας και θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις και τη μάχη μέσα στο συνέδριο γι' αυτό.