Σε κλιμάκωση των κινητοποιήσεών τους προχωράνε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πυροσβεστικών Υπαλλήλων Ιδιωτικού Δικαίου και το Πανελλήνιο Σωματείο Συμβασιούχων με παράσταση διαμαρτυρίας στις 31 Αυγούστου στις 11πμ στο Μέγαρο Μαξίμου στην Αθήνα και στη συνέχεια με μαζικό ανέβασμα στη ΔΕΘ.
Οι εποχικοί πυροσβέστες –που φέτος το καλοκαίρι μετράνε ξανά νεκρούς και τραυματίες στην άνιση μάχη με τις πυρκαγιές- απαιτούν δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία -και τους 12 μήνες του χρόνου- αύξηση του ηλικιακού ορίου για μονιμοποίηση, καλύτερες συνθήκες και μέσα εργασίας, εργασιακά δικαιώματα και ασφάλεια, ώστε να καλυφθούν οι χιλιάδες κενές θέσεις προσωπικού και να μπορέσει να υπάρξει αποτελεσματική αντιμετώπιση των πυρκαγιών.
Στις 11 Αυγούστου, οι εποχικοί πυροσβέστες διαδήλωσαν με μαύρα περιβραχιόνια στην Τρίπολη τιμώντας τους νεκρούς συναδέλφους τους ενώ η κυβέρνηση κάτω από την πίεση των αντιδράσεων αναγκάστηκε να προχωρήσει σε αύξηση των υπερωριών, των εξαιρέσιμων και των νυχτερινών.
«Την ώρα που εξελισσόταν η παράσταση διαμαρτυρίας στην Τρίπολη, είδαμε ανακοίνωση από το υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας για αύξηση των υπερωριών, των εξαιρέσιμων και των νυχτερινών» δήλωσε ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Σωματείου Πυροσβεστών Γιώργος Τζελέπης. «Από πολλά site παρουσιάστηκε ως παροχή 3 εκατομμυρίων ευρώ στους Εποχικούς Πυροσβέστες, με τίτλους που αποπροσανατολίζουν τη κοινή γνώμη από την πραγματικότητα.
Η αύξηση των συγκεκριμένων αριθμών, αποτελεί εξυπηρέτηση της υπηρεσίας και όχι παροχή στους Εποχικούς Πυροσβέστες. Στην ουσία εχθές εγκρίθηκαν κι άλλα χρήματα για να χρησιμοποιήσουν τους εποχικούς πυροσβέστες σε περισσότερη υπερεργασία… Επιβεβαιώθηκε έτσι ακόμα μια φορά πως το Πυροσβεστικό Σώμα χρήζει άμεσης ενίσχυσης σε προσωπικό…».
Καταστροφή και θάνατος χωρίς τέλος
Τα δίκαια αιτήματα των εποχικών πυροσβεστών ήρθαν να επιβεβαιώσουν με τον χειρότερο τρόπο οι καταστροφικές και φονικές πυρκαγιές που συνεχίστηκαν και την περασμένη εβδομάδα σε πολλά σημεία σε όλη την Ελλάδα με τις μεγαλύτερες: στη Χαλκιδική, στη Σκύρο, στο Ρέθυμνο για δεύτερη φορά και στη Σαλαμίνα. Ξανά κάηκαν χιλιάδες στρέμματα δάσους, ζώα, σπίτια και περιουσίες, εκατοντάδες άνθρωποι αναγκάστηκαν να εκκενώσουν από θαλάσσης όπως-όπως με πλωτά μέσα, χάρη στην κινητοποίηση του κόσμου.
Στη Σαλαμίνα δέκα άνθρωποι οδηγήθηκαν με εγκαύματα στο νοσοκομείο. Κάποιοι, όπως οι δύο ηλικιωμένοι άνθρωποι, δεν τα κατάφεραν. Κάηκαν προσπαθώντας να ξεφύγουν από τις φλόγες ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των νεκρών στις φετινές πυρκαγιές στους έντεκα. Η κυβέρνηση για ακόμη μια φορά θεωρεί ότι έκανε το καθήκον της στέλνοντας μηνύματα στο 112. Το πώς θα γίνει αυτό επί του πεδίου, πώς θα σωθούν ευπαθείς ομάδες, ηλικιωμένοι, ανάπηροι αλλά και όλοι οι υπόλοιποι - «προσωπική μας ευθύνη»…
Γιώργος Πίττας
Σαλαμίνα
Η φωτιά ανέδειξε ξανά ευθύνες και την ανάγκη για πρόληψη.
Η πυρκαγιά στη Σαλαμίνα, με τις δύο ανθρώπινες απώλειες, τους 9 τραυματίες, τις καταστροφές σε περιουσίες και τις μεγάλες συνέπειες για το φυσικό περιβάλλον, φέρνει ξανά στο προσκήνιο το ζήτημα της πολιτικής προστασίας και της πρόληψης.
Οι υπεράνθρωπες προσπάθειες των πυροσβεστών, των εθελοντών και των κατοίκων είναι δεδομένες, όμως δεν μπορούν να υποκαθιστούν την ανάγκη για έναν ισχυρό και αποτελεσματικό κρατικό μηχανισμό.
Η πρόληψη, η έγκαιρη παρέμβαση και η επαρκής στελέχωση και χρηματοδότηση της πολιτικής προστασίας πρέπει να αποτελούν σταθερή προτεραιότητα και όχι να ενεργοποιούνται μετά από κάθε καταστροφή. Παράλληλα, η κατάσταση που επικρατεί σε ορισμένα οικόπεδα και σημεία της πόλης, με ξερά χόρτα, απορρίμματα και χώρους που δεν έχουν καθαριστεί εγκαίρως, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα.
Η ευθύνη για την πρόληψη είναι πολυεπίπεδη και αφορά τόσο την κεντρική διοίκηση όσο και την αυτοδιοίκηση, αλλά και τους ίδιους τους ιδιοκτήτες οικοπέδων. Ο Δήμος οφείλει, στο μέτρο των αρμοδιοτήτων του, να εντείνει τους ελέγχους, την καθαριότητα και την απομάκρυνση επικίνδυνων υλικών, ενώ η Πολιτεία πρέπει να παρέχει στους δήμους τα απαραίτητα μέσα και προσωπικό. Η προστασία μιας πυκνοκατοικημένης και ιδιαίτερα ευάλωτης περιοχής όπως η Σαλαμίνα απαιτεί συνεργασία και όχι μετακύλιση ευθυνών.