Ένα "φάντασμα" στοιχειώνει τις ΗΠΑ - το φάντασμα του σοσιαλισμού. Σε δημοσκοπήσεις, το 39% των Αμερικανών έχουν θετική γνώμη για τον σοσιαλισμό, ενώ μεταξύ των νέων το ποσοστό αυτό αυξάνεται σε πάνω από το 50%.
Η πρόσφατη νίκη του Αμπντούλ ελ Σαγιέντ στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών για τη Γερουσία στο Μίσιγκαν αντανακλά την αυξανόμενη οργή για τον πόλεμο, τη γενοκτονία στη Παλαιστίνη, την ανισότητα και τον κυβερνητικό ρατσισμό στις ΗΠΑ.
Δισεκατομμυριούχοι, μεγάλες επιχειρήσεις και οι λομπίστες της Αμερικανοϊσραηλινής Επιτροπής Δημοσίων Υποθέσεων (Aipac) έριξαν 70 εκατομμύρια δολάρια στην προσπάθειά τους να εμποδίσουν τον Αμπντούλ ελ Σαγιέντ να είναι υποψήφιος.
Ο Ελ-Σαγιέντ υποστηρίζει την Παλαιστίνη, τη δημόσια υγειονομική περίθαλψη για όλους και θέλει τα εταιρικά χρήματα να απομακρυνθούν από την πολιτική. Η αντίπαλός του, Χέιλι Στίβενς, υποστηρίζει τις εταιρείες, τους πολέμους των ΗΠΑ και τη γενοκτονία του Ισραήλ. Έπαιξε με έμφαση το χαρτί του ρατσισμού για να παρουσιάσει τον Ελ-Σαγιέντ, του οποίου οι γονείς είναι Αιγύπτιοι μετανάστες, ως έναν «ξένο».
Αλλά ο αντίκτυπος του κινήματος για την Παλαιστίνη σημαίνει ότι τα ψέματά τους δεν έχουν πλέον απήχηση όπως παλιά. Ακόμη και η εφημερίδα Financial Times προειδοποίησε αυτή την εβδομάδα: «Οποιοσδήποτε Δημοκρατικός που σχετίζεται με την Aipac έχει μηδαμινή πιθανότητα να γίνει ο υποψήφιος του κόμματός του για το 2028».
Η νίκη του Ελ-Σαγιέντ έρχεται εν μέσω επιτυχιών των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA) στις προκριματικές εκλογές. Αυτές οι επιτυχίες έχουν προκαλέσει σημαντικές συζητήσεις μεταξύ των σοσιαλιστών για τη σχέση μεταξύ εκλογών και μαζικών κινημάτων και τι μπορούν να κερδίσουν.
Η βρετανική επαναστατική εφημερίδα "Socialist Worker" μίλησε με μέλη των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA).
Η Αμίνα, συμπρόεδρος του παραρτήματος των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA) στη Μινεάπολη της Μινεσότα, δήλωσε στο Socialist Worker:
«Οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι με τη δομή και τις αδικίες του καπιταλιστικού συστήματος. Πρέπει να οργανωθούμε μαζικά προς ένα σοσιαλιστικό όραμα. Νομίζω ότι οι άνθρωποι δεν έχουν τελειώσει με τις εκλογές, προφανώς ολόκληρη η ιστορία αυτής της χώρας είναι γεμάτη από εκλογικούς κύκλους, αλλά οι άνθρωποι θέλουν περισσότερα. Οι ηγεσίες μας πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ο χώρος εργασίας είναι ένας χώρος αγώνα, η στέγαση είναι ένα πεδίο αγώνα όπως και οι εκλογές μπορούν επίσης να είναι ένα πεδίο μέσα από το οποίο μπορούμε να πιέσουμε για περισσότερα. Πρέπει να συμμετέχουμε σε μάχες σε όλα τα μέτωπα, επειδή οι ρατσιστές και οι φιλελεύθεροι το κάνουν, οπότε το να το αγνοήσουμε δεν θα το εξαφανίσει.
Αντίθετα, μπορούμε να καταλάβουμε αυτούς τους χώρους όπως βλέπουμε στις νίκες στο Κολοράντο και τη Νέα Υόρκη για το DSA, αλλά γνωρίζουμε ότι η μάχη δεν έχει τελειώσει μόνο και μόνο επειδή κερδίσαμε μερικές εκλογές. Η άνοδος της υποστήριξης για τον σοσιαλισμό προήλθε από εκτεταμένα και μαχητικά κινήματα αλληλεγγύης με την Παλαιστίνη και κατά της τρομοκρατίας του ICE».
Ο Σκοτ, μέλος της οργάνωσης «Mountain», που ανήκει στη αριστερή πτέρυγα του DSA, δήλωσε: «Η Παλαιστίνη είναι αναμφίβολα το ηθικό ζήτημα της εποχής μας. Και η αντίθεση στον ICE και τις απελάσεις τους είναι σίγουρα στο ίδιο επίπεδο. Αυτά έχουν συμβάλει στην ανάπτυξη του DSA περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο αγώνα. Εννοώ, ειδικά τις εκστρατείες που ζητούν την κατάργηση του ICE και την εναντίωση στον ICE. Ειδικά στο Κάνσας Σίτι, το Μιζούρι και τη Μινεάπολη».
Η υποψήφια του DSA στη Νέα Υόρκη, Κλερ Βαλντέζ, ζητά την εθνικοποίηση της αεροπορικής βιομηχανίας. Ο Σκοτ δήλωσε πώς οι πολιτικές αρχές της κερδίζουν υποστήριξη: «Η Κλερ Βαλντέζ είναι στέλεχος του DSA. Είναι κάποια της οποίας η πολιτική καριέρα πηγάζει εξ ολοκλήρου από αυτό. Νομίζω ότι είναι πολύ ηθική. Είναι η μόνη υποψήφια για το Κογκρέσο που υπόσχεται άνευ όρων υποστήριξη στην παλαιστινιακή αυτοδιάθεση».
Η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ τρομοκρατείται από την ανάπτυξη και τις επιτυχίες των σοσιαλιστών. Ο Ντόναλντ Τραμπ προειδοποίησε: «Αυτοί είναι σκληροπυρηνικοί, άθεοι κομμουνιστές». Ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, Μάικ Τζόνσον δήλωσε: «Οι βάρβαροι είναι εντός των πυλών». Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, δημοσίευσε μια έκθεση στην οποία ισχυρίζεται ότι το DSA, μαζί με κινήματα όπως το Black Lives Matter, αποτελούν προπέτασμα της κουβανικής κυβέρνησης και «έχουν σχεδιαστεί για να στρέψουν την Αμερική εναντίον του εαυτού της».
Οι Δημοκρατικοί ανησυχούν επίσης για τη δημοτικότητα του σοσιαλισμού. Ο Δημοκρατικός κυβερνήτης του Κολοράντο, Τζάρεντ Πόλις, δήλωσε: «Απλώς νοιάζομαι βαθιά για την πολιτεία μας και δεν θέλω οι σοσιαλιστές να την καταστρέψουν. Σε ένα Κολοράντο για όλους, δεν υποτιμούμε κανέναν λόγω της περιουσίας του». Η περιουσία του Πόλις ανέρχεται σε 400 εκατομμύρια δολάρια.
Τα κυρίαρχα κόμματα μοιράζονται τον φόβο του σοσιαλισμού αλλά υπάρχουν μεγάλες συζητήσεις μέσα στην Αριστερά σχετικά με το τι σημαίνει η λέξη.
Η Αμίνα δήλωσε ότι: «Σοσιαλισμός σημαίνει μία κοινωνία που καθοδηγείται από τον λαό, έχει τις ρίζες του στην ιστορία των κοινωνιών όπου όλα τα αγαθά, οι υπηρεσίες και η κοινωνική δραστηριότητα προορίζονται για την εξυπηρέτηση του λαού και του περιβάλλοντος. Δεν είναι μια συναλλαγή».
Αλλά για ορισμένα μέλη του DSA, ο σοσιαλισμός ορίζεται πιο χαλαρά. Ο Σκοτ δήλωσε ότι: «Το φάσμα εντός του DSA είναι απίστευτα μεγάλο. Η οργάνωση είναι επίσημα αφοσιωμένη στον δημοκρατικό σοσιαλισμό και αντιτίθεται στον σταλινισμό. Τα μέλη της μπορεί να κυμαίνονται από σοσιαλδημοκράτες, σοσιαλιστές, ακόμη και ορισμένοι Μαοϊκοί».
Ενώ το DSA βλέπει το σχέδιό του ως «οικοδόμηση ενός κόμματος», κατεβάζει υποψηφίους με το ψηφοδέλτιο του Δημοκρατικού Κόμματος. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι του να τραβηχτούν προς τα δεξιά από το Δημοκρατικό κατεστημένο.
Συμβιβασμοί
Η βουλευτής της Νέας Υόρκης, Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ (AOC), είναι μέλος του DSA και έχει την υποστήριξη του. Αλλά από τότε που εκλέχθηκε, ψήφισε υπέρ της παροχής «αμυντικών» όπλων στο Ισραήλ.
Ο Σκοτ δήλωσε ότι «Η AOC θεωρεί το DSA ως μία από τις πολλές οργανώσεις που τη βοήθησαν να κερδίσει. Δεν νομίζω ότι μας οφείλει τόσα πολλά». Το DSA έκτοτε έχει ανακαλέσει την υποστήριξή της προς αυτήν.
Ο Ζόχραν Μαμντάνι εξελέγη δήμαρχος της Νέας Υόρκης ως σοσιαλιστής με ριζοσπαστικές υποσχέσεις. Από τότε που εκλέχθηκε, έχει εφαρμόσει πάγωμα ενοικίων και φόρο στις δευτερεύουσες κατοικίες. Αλλά έχει επίσης κρατήσει στη θέση του την δισεκατομμυριούχο αστυνομικό επίτροπο, Τζέσικα Τις και υπαναχώρησε από την υπόσχεσή του να συλλάβει τον εγκληματία πολέμου Νετανιάχου.
Το μέλος του DSA, Βίκυ, δήλωσε ότι: «Ο Ζόχραν είναι η ηγετική φυσιογνωμία της σύγχρονης Αριστεράς και για καλό λόγο, έχει υπάρξει πολύ αποτελεσματικός στην κινητοποίηση και την απόκτηση λαϊκής υποστήριξης. Νομίζω ότι τα καταφέρνει όσο καλύτερα μπορούσε».
Αλλά, άλλα μέλη του DSA είναι πιο επικριτικά απέναντι στη στρατηγική του Μαμντάνι. Η Έιπριλ από το DSA της Νέας Υόρκης και την μαρξιστική ομάδα "Reform and Revolution" δήλωσε: «Η νίκη του Ζόχραν, τον Νοέμβριο, ήταν ένα τεράστιο πλήγμα για την άρχουσα τάξη και το πολιτικό κατεστημένο. Η κυβέρνησή του έχει ήδη μέσα σε έξι μήνες καταφέρει να πετύχει σημαντικά, αν και περιορισμένα, κέρδη για τους εργαζόμενους. Αλλά η στρατηγική της ηγεσίας της Νέας Υόρκης του DSA βάζει φρένο σε πολιτικές ευκαιρίες».
Ο Σκοτ συμπληρώνει ότι ο Μαμντάνι «τηρεί τη στρατηγική του κεφαλαίου, η οποία υποτάσσει σχεδόν τα πάντα στην ψήφιση μεταρρυθμίσεων που βοηθούν την εργατική τάξη στη Νέα Υόρκη με σκοπό την οικοδόμηση δημοτικότητας και αξιοπιστίας για το έργο του... Νομίζω ότι έχει κάνει πολλά λάθη, ειδικά όσον αφορά την αστυνομία, π.χ. το ότι δεν διέλυσε την ομάδα στρατηγικής αντίδρασης στο αστυνομικό τμήμα».
Το DSA έχει φτάσει τα 120.000 μέλη και έχει γίνει η μεγαλύτερη σοσιαλιστική οργάνωση στην ιστορία των ΗΠΑ. Έχει ξεπεράσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα Αμερικής (SPA) το οποίο είχε 113.000 μέλη στο απόγειό του το 1912. Το SPA είχε επικεφαλής τον μαρξιστή Γιουτζίν Β. Ντεμπς, ο οποίος έθεσε υποψηφιότητα για πρόεδρος αρκετές φορές. Στις προεδρικές εκλογές του 1912, έλαβε 900.000 ψήφους, το 6% των συνολικών ψήφων.
Ο Ντεμπς ανήκε στην αριστερή πτέρυγα του SPA. Διαφωνούσε σε μια αποκλειστικά εκλογική στρατηγική και έβλεπε τον αγώνα των εργατών ως την κινητήρια δύναμη της κοινωνικής αλλαγής. Κάποτε είπε: «Δεν θα ψηφίσετε ποτέ για την ίδρυση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας».
Ο Ντεμπς κατάλαβε ότι το Δημοκρατικό Κόμμα ήταν μέρος του προβλήματος. Υποστήριξε ότι δεν υπήρχε «απολύτως καμία διαφορά» μεταξύ των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών, επειδή και οι δύο υπερασπίζονταν τον καπιταλισμό. Για τον Ντεμπς, το νόημα της συμμετοχής στις εκλογές ήταν η ενίσχυση του αγώνα.
Για μεγάλο μέρος της ηγεσίας του DSA, η προσοχή εξακολουθεί να επικεντρώνεται στη νίκη στις εκλογές. Τα μαζικά κοινωνικά κινήματα υποτάσσονται στον στόχο της εκλογής σοσιαλιστών υποψηφίων. Όμως, αρκετοί ασπάζονται την κληρονομιά του Ντεμπς και του επαναστατικού σοσιαλισμού.
Ο Βίκτορ Φερνάντεζ, μέλος του Marx21 (αδερφής οργάνωσης του ΣΕΚ) δήλωσε: «Το DSA πέφτει στην παγίδα να διεξάγει εκλογές και να μην χτίζει κινήματα».
Η Έιπριλ, από την ομάδα "Memorandum and Revolution", ζητά: «αντί να αντιμετωπίζουμε τους σοσιαλιστές που βρίσκονται σε αξιώματα ως μεμονωμένους, “καλύτερους»” πολιτικούς, πρέπει να δημιουργήσουμε μαζικές εκστρατείες που θα χρησιμοποιούν τα αιτήματα στις εκλογικές μας πλατφόρμες ως καταλύτη για ανεξάρτητη ταξική οργάνωση. Αυτό που χρειάζεται είναι μια εναλλακτική στρατηγική που να αναγνωρίζει ότι η μόνη πηγή “πολιτικού κεφαλαίου” μας είναι η δύναμη της οργανωμένης εργατικής τάξης».
Ο Τραμπ βρίσκεται σε μπελάδες καθώς οδεύει προς τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.
Οι Δημοκρατικοί είναι ένα πλήρως νεοφιλελεύθερο κόμμα. Ξανά και ξανά, η αριστερά και τα κινήματα έχουν συσπειρωθεί πίσω από τους Δημοκρατικούς και έχουν αποστρατευτεί.
Υπάρχουν δυνατότητες για πολύ περισσότερα. Το καθήκον της Αριστεράς είναι να χρησιμοποιήσει την ατμόσφαιρα που αντανακλούν οι εκλογικές επιτυχίες για να εμβαθύνει τα κινήματα κατά της τρομοκρατίας, της γενοκτονίας και του πολέμου, καθώς και κατά των δισεκατομμυριούχων –χτίζοντας έξω από το Δημοκρατικό Κόμμα.
Μετάφραση-επιμέλεια
Γιώργος Ράγκος