“Ηθική επανάσταση, νέος πατριωτισμός, νέα μεταπολίτευση» είναι το τρίπτυχο στο οποίο στοχεύει η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, σύμφωνα με όσα είπε ο ίδιος στην πρώτη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματος, το περασμένο Σάββατο, απευθυνόμενος στα 401 (διορισμένα από αυτόν) στελέχη. Μία μέρα νωρίτερα είχε κάνει την πρώτη συνεδρίαση της ομάδας των 50 τομεαρχών καλώντας τους να αναλάβουν την “ευθύνη απέναντι στην κοινωνία και την ιστορία”. Πρόκειται για πενήντα πρόσωπα που αποτελούν αυτό που αποκαλείται «σκιώδης κυβέρνηση», και καλούνται να αποδείξουν σύμφωνα με τα λεγόμενα του Τσίπρα ότι “δεν είμαστε όλοι ίδιοι”.
Αρκετά ονόματα είναι πρόσωπα που έχουν κάποιου είδους αναφορές στα κινήματα, που έχουν ξεδιπλωθεί όλο το προηγούμενο διάστημα. Από τις μάχες ενάντια στο φασισμό και το ρατσισμό, μέχρι τις μάχες των εργαζόμενων της Υγείας, του φοιτητικού κινήματος, των αγροτών και της υπεράσπισης του Περιβάλλοντος.
Για παράδειγμα τον Τομέα της Δικαιοσύνης ανέλαβε η Μαρία Λεπενιώτη. Πρόκειται για την δικαστικό που ταυτίστηκε με μία από τις σημαντικότερες δίκες της Μεταπολίτευσης, τη δίκη της Χρυσής Αυγής και την καταδίκη της ως εγκληματική οργάνωση. Ήταν η πρόεδρος του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων που διεξήχθη η δίκη στον πρώτο βαθμό.
Άλλο σημαντικό όνομα είναι ο Θωμάς Μόσχος, που αναλαμβάνει τον Τομέα Αγροτικής Ανάπτυξης. Είναι ο Πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Καστοριάς και τεχνικός Σύμβουλος του Συνδέσμου Ελλήνων Κτηνοτρόφων. Σε όλη τη διάρκεια του πρόσφατου αγώνα των αγροτών στα μπλόκα αποδομούσε τα ψέματα της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Τον Τομέα της Υγείας αναλαμβάνει ο Σπύρος Δρίτσας, χειρουργός και επιμελητής στην Α’ Χειρουργική Κλινική και Μονάδα Μεταμοσχεύσεων του Νοσοκομείου Ευαγγελισμός. Ο Σπ. Δρίτσας ήταν ενεργός στις φοιτητικές καταλήψεις του 2006-07 και εκλεγμένος στο Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής Αθήνας. Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου Ευαγγελισμός και της ΕΙΝΑΠ.
Τον Τομέα Μεταναστευτικής Πολιτικής αναλαμβάνει η Ζαχαρούλα Τσιριγώτη, η πρώτη γυναίκα αντιστράτηγος της ελληνικής αστυνομίας, που έχει χαρακτηριστεί ως η “αντιστράτηγος των προσφύγων”. Κατά τη θητεία της (2015-2019) είχε αναλάβει τον επιχειρησιακό συντονισμό της διαχείρισης των προσφυγικών ροών. Συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2023.
Τον Τομέα Εργασίας, αναλαμβάνει ο Διονύσης Τεμπονέρας, γνωστό πρώην στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, εργατολόγος και γιος του δολοφονημένου Νίκου Τεμπονέρα από τον ΟΝΝΕΔίτη Γιάννη Καλαμπόκα, το 1991, στη διάρκεια των μαθητικών καταλήψεων.
Μείγμα
Στην πραγματικότητα το μείγμα των 50 τομεαρχών επιδιώκει να καλύψει όλα τα γούστα, προκειμένου να μην χαθεί καμία ψήφος ούτε από αριστερά ούτε από δεξιά. Υπάρχουν και οι λεγόμενοι άνθρωποι της αγοράς, που έχουν εμπειρία από στρατηγικές επενδύσεις, real estate και διοίκηση επιχειρήσεων, αλλά και στελέχη του στρατού.
Έτσι Τομεάρχης Άμυνας αναλαμβάνει ο Χρήστος Χριστοδούλου, ο οποίος διετέλεσε αρχηγός ΓΕΕΘΑ την περίοδο 2019-20 και είχε αναλάβει όλες τις πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ. Ο Βασίλης Μαγκλάρας που αναλαμβάνει τον Τομέα Βιομηχανικής Πολιτικής, υπηρετεί ως Διευθύνων Σύμβουλος στην Εταιρεία «Θριάσιο Εμπορευματικό Κέντρο» και στο παρελθόν διετέλεσε και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Βιομηχανικών Πόρων του ΝΑΤΟ. Ο Φραγκίσκος Κουτεντάκης, που αναλαμβάνει τον τομέα των οικονομικών, από το 2015 έως το 2018 ήταν γενικός γραμματέας Δημοσιονομικής Πολιτικής στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, και επί κυβέρνησης Μητσοτάκη έως το 2023 συντονιστής του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή.
Ο Τσίπρας φροντίζει να συμπεριλάβει τα πρόσωπα που δείχνουν ότι το κράτος έχει συνέχεια, από την οικονομία μέχρι την εξωτερική πολιτική και τις συμμαχίες με το Ισράηλ. Αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να επικοινωνήσει με τις διαθέσεις του κόσμου που έχει δώσει μάχες ενάντια στην δολοφονική κυβέρνηση της ΝΔ.
Όμως η πραγματικότητα έχει δείξει ότι η ανάληψη της εξουσίας από πρόσωπα με «προοδευτικό προφίλ» δεν εξασφαλίζει μια πολιτική ρήξεων όπως διεκδικεί ο κόσμος που τους ψηφίζει. Η πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1981 είχε υπουργούς οι οποίοι ήταν στελέχη του αντιδικτατορικού κινήματος και μπορούσαν να αναφέρονται ακόμα και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Και όμως αυτό δεν εμπόδισε την προσαρμογή του ΠΑΣΟΚ στις πιέσεις του καπιταλισμού, ιδιαίτερα μετά το 1985. Το ίδιο συνέβη στη διάρκεια της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Πόσο μάλλον τώρα που ο Τσίπρας ξεκινά από πιο δεξιές θεσεις και επιπλέον δεν έχει από πίσω του κάποια κομματική οργάνωση βάσης, που θα μπορούσε να ασκεί έλεγχο πάνω στην ηγεσία.
Ο κόσμος των κινημάτων που έπαιξε το ρόλο της αποκάλυψης των εγκλημάτων των ναζί της Χρυσής Αυγής και ξεσηκώθηκε απαιτώντας την καταδίκη της. Ο κόσμος που υποδέχτηκε τους πρόσφυγες του 2015 εξασφαλίζοντας σίτιση, στέγαση και περίθαλψη στο ένα σχεδόν εκατομμύριο πρόσφυγες που πέρασαν από τα σύνορα. Οι φοιτητές του κινήματος των καταλήψεων ‘06-‘07 που ξεσηκώθηκαν ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16. Οι εργαζόμενοι στην Υγεία και στην Παιδεία, οι αγρότες, οι εργάτες και οι εργάτριες που παλεύουν για αυξήσεις, προσλήψεις, μονιμοποιήσεις από την οικοδομή και τον τουρισμό μεχρι τους ΟΤΑ, αξίζουν μία Αριστερά που δεν θα τους αντιμετωπίζει ως ψηφοφόρους και δεν θα υποτιμά τη νοημοσύνη τους και τις εμπειρίες τους.
Η ανάγκη του Τσίπρα να επικοινωνήσει με αυτό το ακροατήριο δείχνει ακριβώς το ανάποδο από αυτό που επιδιώκει. Ότι κανείς δεν μπορεί πλέον να υποτιμά τους αγώνες και τη ριζοσπαστικοποίηση της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Η Νέα Μεταπολίτευση που ευαγγελίζεται ο Τσίπρας δεν θα έρθει μέσα από νέους πατριωτικούς συμβιβασμούς αλλά από το δυνάμωμα της Αριστεράς που παλεύει να οργανώσει τη δύναμη του πεζοδρομίου με στρατηγική τις επαναστάσεις σε όλα τα επίπεδα της ζωης και της κοινωνίας.