Την τελευταία περίοδο, γίνεται φανερό για όποιον στοιχειωδώς παρακολουθεί το εργατικό κίνημα και την δράση του, ότι οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ κάνουν βήματα μετατόπισης της πολιτικής τους και της στάσης τους, προς μια κατεύθυνση που μοιάζει να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα που υπάρχει στους χώρους δουλειάς και στα συνδικάτα.
Οι δυνάμεις του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ ξεκινάνε από την αφετηρία, που είναι ριζωμένη εδώ και δεκαετίες, για αρνητικούς συσχετισμούς στο εργατικό κίνημα πράγμα που επιβεβαιώθηκε και στο πρόσφατο συνέδριο του ΚΚΕ την άνοιξη ότι, «παραμένει αρνητικός ο συσχετισμός της ταξικής πάλης παγκόσμια, παρά τα προβλήματα του καπιταλισμού, την όξυνση των αντιθέσεών του». Και αυτή η αντίληψη προφανώς μεταφέρεται και στην εκτίμηση για την κατάσταση του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα, όπου πάντα σύμφωνα με τις θέσεις του συνεδρίου, αγώνες γίνονται αλλά δυστυχώς η «ευρύτερη δυσαρέσκεια… παραμένει ρηχή και σε σημαντικό βαθμό περιορισμένη πολιτικά».
Ο Δ.Κουτσούμπας στο Προεδρικό Μέγαρο. Φωτό: Eurokinissi
Είναι προφανής η αντίφαση ανάμεσα σε αυτήν την θεωρία και το ρεπορτάζ του 902 για την απεργία στις 28/2/2025 που έγραφε: «Έγινε μια συγκλονιστική αναμέτρηση με την πολιτική που βάζει τα κέρδη πάνω από την ανθρώπινη ζωή!... Διαδήλωσαν βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο: Τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και τις κυβερνήσεις τους, την ΕΕ και τα κόμματά τους που η πολιτική τους προκαλεί διαρκώς νέα εγκλήματα».
Αντίστοιχα οι δεκάδες εκλογικές αναμετρήσεις σε συνδικάτα στα οποία αυξάνεται η συμμετοχή των εργαζόμενων και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ κερδίζουν πρωτιές, όπως σε ΑΔΕΔΥ, ΕΚΑ, ΔΟΕ, ΟΛΜΕ, κλπ, συνήθως συνοδεύονται με εκτιμήσεις σωστές, ότι αυτές οι αλλαγές εκφράζουν την ριζοσπαστικοποίηση και την στροφή ολόκληρων κομματιών προς την οργανωμένη πάλη και την εμπιστοσύνη στην ενίσχυση των «ταξικών δυνάμεων».
Αντίστοιχη μετατόπιση βλέπουμε και στην κεντρική γραμμή του ΚΚΕ και των δυνάμεων του ΠΑΜΕ το προηγούμενο διάστημα, «τι κρατικό τι ιδιωτικό». Η λογική δηλαδή ότι τους εργαζόμενους δεν πρέπει να τους ενδιαφέρει αν μια επιχείρηση είναι ιδιωτική, ή δημόσια, γιατί άπαξ και λειτουργεί μέσα στον καπιταλισμό θα έχει υποχρεωτικά τα κριτήρια κέρδους – οφέλους και άρα δεν θα κάνει καμία διαφορά για την εργατική τάξη. Και μάλιστα όποιος/α μιλάει για επανακρατικοποίηση είναι οπορτουνιστής, και αποπροσανατολίζει το κίνημα.
Το τελευταίο διάστημα και αυτή η πολιτική αρχίζει να αλλάζει. Την αρχή την έκανε ο Κουτσούμπας όπου σε εκδήλωση στην φαρμακοβιομηχανία Pharmathen στην Κομοτηνή δήλωσε: «Το φάρμακο δεν μπορεί να είναι στα χέρια κάποιου ιδιώτη είτε Έλληνα είτε Ελβετού είτε Αμερικάνου είτε Κινέζου είτε οποιουδήποτε. Το φάρμακο είναι κοινωνικό αγαθό, έπρεπε να ανήκει στο κράτος, να είναι δηλαδή δημόσιο αγαθό…». Αντίστοιχα στις πρόσφατες εκλογές στο ΣΕΛΜΑ, το σωματείο του ΜΕΤΡΟ, η προεκλογική ανακοίνωση της ΔΑΣ έκλεινε με την φράση: «Σε αυτήν την κατεύθυνση απαιτείται να δυναμώσει ο αγώνας των εργαζόμενων στις αστικές συγκοινωνίες και των επιβατών μέσα από τους μαζικούς φορείς του κινήματος, για σύγχρονες, ασφαλείς, συχνές, αποκλειστικά δημόσιες αστικές συγκοινωνίες».
Και στην πρακτική μέσα στο εργατικό κίνημα, αρχίζουν πλέον και «αραιώνουν» οι προσπάθειες για ξεχωριστές απεργιακές συγκεντρώσεις. Η συγκλονιστική απεργία των Δήμων στις 24 Απρίλη με την ενιαία απεργιακή συγκέντρωση, η κοινή απεργιακή συγκέντρωση στην απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 13 Μάη, μόλις δύο βδομάδες μετά την ξεχωριστή συγκέντρωση για την Πρωτομαγιά, η κοινή απεργιακή συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ στις 14 Ιούλη. Προφανώς υπάρχουν μπρος πίσω μπρος σε αυτό, αλλά είναι φανερή μια μετατόπιση σε μια πιο ενωτική κατεύθυνση, από την στάση που είχαν οι δυνάμεις του ΚΚΕ – ΠΑΜΕ όλα τα προηγούμενα χρόνια, με την αυστηρή λογική των ξεχωριστών συγκεντρώσεων.
Στην πραγματικότητα οι δυνάμεις του ΚΚΕ – ΠΑΜΕ, επηρεάζονται από την ριζοσπαστικοποίηση και τα προχωρήματα, αγωνιστικά και πολιτικά, του κόσμου μέσα στους χώρους δουλειάς. Γιατί είναι πραγματική η εικόνα ότι υπάρχει τεράστιο κομμάτι κόσμου που δίνει τις μάχες ενάντια στην κυβέρνηση και την πολιτική της, ενάντια στους εργοδότες και τα εγκλήματά τους, και ταυτόχρονα αμφισβητεί συνολικά την πολιτική που βάζει τους ανθρώπους πάνω από τα κέρδη. Ενός κόσμου που καταλαβαίνει και απαιτεί την αναγκαιότητα για ενότητα και την κοινή δράση, για να μπορούν να είναι αποτελεσματικοί οι αγώνες του. Που είναι με συντριπτικούς όρους αλληλέγγυος στην Παλαιστίνη και απαιτεί δικαιοσύνη όχι μόνο για τα Τέμπη, αλλά και την Πύλο και όλα τα ρατσιστικά εγκλήματα.
Αυτές οι μετακινήσεις είναι καλοδεχούμενες, ακριβώς γιατί διευκολύνουν όλον τον αριστερό κόσμο να συγκρουστεί ακόμη πιο αποτελεσματικά με την πολιτική της κυβέρνησης και των αφεντικών. Και αυτή η κατεύθυνση χρειάζεται να ενισχυθεί με πρωτοβουλίες από την αντικαπιταλιστική Αριστερά, που να απλώνουν το χέρι και να σπρώχνουν την κοινή δράση με όλο αυτό το αριστερό δυναμικό στα συνδικάτα και στους χώρους δουλειάς. Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν η απεργία για τον προϋπολογισμό στις 16 Δεκέμβρη του 2025, που από κοινού παλεύτηκε και κερδήθηκε στο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ η πρόταση για την απεργία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε τα όρια της πολιτικής του ΚΚΕ και ΠΑΜΕ. Βλέπουμε ότι η πρωτιά σε μια σειρά από συνδικάτα δεν έχει σημάνει και ένα σάλπισμα για κλιμάκωση των απεργιακών μαχών της εργατικής τάξης. Η πρωτιά στην ΔΟΕ εδώ και δύο χρόνια δεν σήμανε την κλιμάκωση των αγώνων των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης. Η πρωτιά στην ΟΕΝΓΕ όχι μόνο δεν σήμαινε κλιμάκωση των απεργιών και πρωτοβουλίες για να παλέψουν μαζί γιατροί, νοσηλευτές και διοικητικοί, αλλά έγιναν και βήματα στην αντίθετη κατεύθυνση. Οι τεράστιες απεργίες για τα Τέμπη δεν σήμαιναν γενίκευση και άπλωμα των απεργιών αλλά το σταμάτημα των κινητοποιήσεων «για να μην εκφυλιστεί ο αγώνας».
Το ίδιο και στους αγρότες. Τα αγροτικά μπλόκα ποτέ δεν κατέβηκαν στην Αθήνα παρά μόνο όταν βρίσκονταν σε υποχώρηση. Και ποτέ η αλληλεγγύη που εκφράστηκε από συνδικάτα, με πρωτοβουλία των δυνάμεων του ΚΚΕ, δεν μετατράπηκε σε απεργιακή σύγκρουση με την κυβέρνηση και τις επιθέσεις της. Έτσι προβάλλει, στην πράξη, η εργατική τάξη ως η δύναμη που μπορεί να απελευθερώσει όλα τα στρώματα της κοινωνίας που πλήττονται από τον καταστροφικό καπιταλισμό.
Οι αγώνες δεν εκφυλίζονται όταν συνεχίζονται και κλιμακώνονται. Οι αγώνες χάνονται όταν το κριτήριο για την ανάπτυξή τους είναι ο ψεύτικος ρεαλισμός που θεωρεί ότι «ο κόσμος δεν τραβάει» επειδή το ΚΚΕ δεν παίρνει μεγάλα ποσοστά στις εκλογές ή στα γκάλοπ. Το ΚΚΕ παραμένει εγκλωβισμένο στη λογική του κοινοβουλευτικού δρόμου, μια που πάντα το κριτήριο για το αν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για απεργιακή κλιμάκωση, είναι το εκλογικό δυνάμωμα του ΚΚΕ. Η εργατική τάξη αντιμετωπίζεται τελικά σαν ψηφοφόροι που πρέπει να βγάλουν τα σωστά συμπεράσματα μετά από κάθε αγώνα για να στηρίξουν εκλογικά το ΚΚΕ και όχι σαν το υποκείμενο της αλλαγής όλης της κοινωνίας.
Γι’ αυτό χρειάζεται να δυναμώσουμε την επαναστατική Αριστερά που πιστεύει στις δυνατότητες της τάξης μας σήμερα, και τα «δίνει όλα» για να πέσει τώρα η κυβέρνηση της ΝΔ από το «πεζοδρόμιο», για να διαμορφώσει τη δύναμη αυτής της τάξης να επιβάλλει την δική της προοπτική του εργατικού ελέγχου, κόντρα ένα σύστημα που σαπίζει και κάθε επίδοξο διαχειριστή του μέχρι την ανατροπή τους.