Μια πραγματικά επικίνδυνη επιτυχία σημείωσε την περασμένη Κυριακή το ακροδεξιό, φασιστικό κόμμα ΑfD, “Εναλλακτική για τη Γερμανία” στην κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση στο κρατίδιο Σαξονίας-Άνχαλτ. Το ανοιχτά ρατσιστικό AfD απέσπασε το 43,8% των ψήφων -από 20,8% το 2021- αναδεικνύοντας τη βαθιά δυσαρέσκεια ενάντια στον κυβερνητικό συνασπισμό του Μερτς στέλνοντας ρίγη ανησυχίας στις γειτονικές χώρες και την ΕΕ.
Καταλαμβάνοντας 39 από τις 83 έδρες το AfD δεν κατάφερε να εξασφαλίσει απόλυτη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο του κρατιδίου και πλέον ελπίζει στη στήριξη βουλευτών της δεξιάς. Εάν καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση, θα είναι η πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που ένα ακροδεξιό κόμμα θα βρίσκεται στην εξουσία σε κρατιδιακό επίπεδο.
Ο Μερτς, ο “λιγότερο δημοφιλής καγκελάριος στη σύγχρονη γερμανική ιστορία” σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, έσπευσε να μιλήσει για “συθέμελο ταρακούνημα” και “τεκτονική μετατόπιση”. Προσπαθώντας να μαζέψει τις διαρροές τόνισε πως δεν θα υπάρξει καμία συνεργασία με το AfD και πως θα χρησιμοποιήσει όλα τα εργαλεία για να υπερασπιστεί “το Σύνταγμα απέναντι σε μια ακροδεξιά εξτρεμιστική κυβέρνηση ενός κρατιδίου”.
Όμως το AfD αναπτύχθηκε μέσα από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας που έχουν ακολουθήσει τα κυρίαρχα κόμματα οδηγώντας χιλιάδες κόσμου στη φτώχεια και την ανασφάλεια. Οι φασίστες απευθύνθηκαν στον κόσμο που έχει απογοητευτεί από το σύστημα, ντύνοντας ταυτόχρονα τις ψεύτικες “αντισυστημικές” τους ιδέες με έναν χυδαίο ρατσισμό. Έναν ρατσισμό τον οποίο όμως είχαν καλλιεργήσει όλα τα προηγούμενα χρόνια τα ίδια τα κυρίαρχα κόμματα προσπαθώντας να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από τις ταξικές πολιτικές των καταστροφικών νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων και για να δικαιολογήσουν τους πολέμους τους και την στήριξή τους στο Ισραήλ.
Στους δρόμους
Όπως τονίζει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Socialist Worker ο Λουίς, ένας νέος αριστερός από τη Λειψία: «Η υπεράσπιση του πολιτικού κέντρου δεν θα σταματήσει το AfD, θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο την άνοδό του (...) Υπάρχουν άνθρωποι (...) που βρίσκονται σε ανάγκη -χωρίς δουλειά, υγειονομική περίθαλψη, στέγαση και πολλά άλλα».
Απέναντι σε αυτούς, επισημαίνει, «εμείς, ως Αριστερά, πρέπει να είμαστε σε θέση να τους προσφέρουμε ένα καλύτερο και διαφορετικό όραμα για το μέλλον. Μια απλή επίκληση των δημοκρατικών αρχών δεν είναι αρκετή (...) Πρέπει πάντα να αντιμετωπίζουμε τους φασίστες στους δρόμους, κάθε φορά και οπουδήποτε επιχειρούν να οργανωθούν. Πρέπει όμως να συγκρουστούμε και με τη λιτότητα, τη στρατιωτικοποίηση, τις περικοπές και όλα τα υπόλοιπα νοσηρά συμπτώματα του συστήματος».
Στις περσινές ομοσπονδιακές εκλογές το αριστερό Die Linke είχε καταφέρει μια σημαντική ανάκαμψη, ενισχυμένο από ένα μαζικό αντιφασιστικό κίνημα και επειδή συγκρούστηκε με το AfD αλλά και τον Μερτς για τη συνεργασία του με τους φασίστες.
Όμως, όπως τονίζει στην SW η Κριστίνε Μπούχολτζ, πρώην βουλεύτρια του κόμματος και συντονίστρια του μετώπου “Ξεσηκωθείτε ενάντια στον Ρατσισμό”, «το Die Linke δεν κατάφερνε πάντα να παρουσιάζεται ως πραγματική εναλλακτική» όπως για παράδειγμα στο Βερολίνο όπου «η τελευταία κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε δεν προχώρησε στην απαλλοτρίωση των μεγάλων εταιρειών ακινήτων και στήριξε ιδιωτικοποιήσεις και απελάσεις».
Επιπλέον η επικεφαλής υποψήφια στη Σαξονία-Άνχαλτ, Έβα βον Άγκερν, είπε πως θα στήριζε μια κυβέρνηση του CDU για να κρατήσει το AfD εκτός εξουσίας. Με αυτόν τον τρόπο επισημαίνει η Μπούχολτζ «πολλοί άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται το Die Linke ως ένα αξιόπιστο αντισυστημικό κόμμα».
Δεν είναι όμως απλά θέμα αξιοπιστίας του Die Linke. Οι συνεργασίες με το νεοφιλελεύθερο ακραίο κέντρο δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση ασπίδα απέναντι στην άνοδο του φασισμού. Το παράδειγμα της Γαλλίας και του Μακρόν που θα “έστηνε φράγμα” στον φασισμό θα έπρεπε να είναι αρκετό, καθώς η Λεπέν καραδοκεί να βγει νικήτρια στις επόμενες εθνικές εκλογές.
Η Γερμανία, χρειάζεται ένα μαζικό, μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα όπως αυτό που βγήκε στους δρόμους της Ερφούρτης τον Ιούλιο όταν 50.000 άνθρωποι απέκλεισαν το συνέδριο του AfD. Και οι μάχες είναι μπροστά: Στα τέλη Σεπτέμβρη οργανώνονται μέρα δράσης ενάντια στην απειλή για χιλιάδες απολύσεις από την Volkswagen, πανεθνική μαθητική απεργία ενάντια στην επαναφορά της υποχρεωτικής στράτευσης και διαδηλώσεις σε πολλές πόλεις ενάντια στις περικοπές κοινωνικών δαπανών του Μερτς. Χρειάζεται μια Αριστερά που να συνδέει αυτούς τους αγώνες για να φράξει τη φασιστική απειλή.