Τα ΜΜΕ σχολιάζουν ειρωνικά το χάος των ανεξαρτητοποιήσεων και κάποιων παραιτήσεων των βουλευτών/τριών που είχαν μείνει στον ΣΥΡΙΖΑ μετά τη συγκρότηση της Νέας Αριστεράς. Τέτοιο είναι το χάος που η αντιπρόεδρος του «κόμματος» του Κασσελάκη πήρε κανονικά την έδρα ως επιλαχούσα για να ανεξαρτητοποιηθεί αμέσως. Η Π. Τσαπανίδου ανεξαρτητοποιήθηκε κι αυτή αλλά κράτησε την έδρα, διαφορετικά ο Κασσελάκης θα γινόταν κι αυτός βουλευτής.
Πέρα από αυτά τα ευτράπελα, όταν το Σάββατο 18/7 η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ εξέλεξε πρόεδρό της τη Ρ. Δούρου, αριθμούσε πλέον 8 βουλευτές, 7 εκ των οποίων την ψήφισαν με 1 λευκό, πιθανά του Π. Πολάκη που αποσύρθηκε από τη διεκδίκηση της προεδρίας. Στη συνεδρίαση της, εναπομένουσας Κ.Ε γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ εκλέχτηκε ο Ν. Παππάς.
Καταρχήν, ακόμα κι η σειρά που έγινε αυτή η λεγόμενη «ανασυγκρότηση» του ΣΥΡΙΖΑ έχει σημασία, γιατί δείχνει σε τι ταπεινωτικά αδιέξοδα μπορεί να φτάσει η Αριστερά του κοινοβουλευτικού δρόμου. Σε τέτοια κόμματα, ακόμα και εκείνα που διατηρούσαν οργανωμένες σχέσεις με τη βάση τους, το κέντρο ήταν πάντα η κοινοβουλευτική ομάδα εκεί που υποτίθεται παράγεται η σοβαρή πολιτική. Όταν έφτασε η στιγμή να ξεπουλήσει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ο Τσίπρας και το επιτελείο του αγνόησαν την Κ.Ε, αρνήθηκαν να συγκαλέσουν συνέδριο. Αρκούσε η πλειοψηφία στην κοινοβουλευτική ομάδα.
Σήμερα αυτή η κοινοβουλευτική ομάδα -47 μέλη μετά τις εκλογές του 2023- έχει συρρικνωθεί στον μονοψήφιο αριθμό που εξέλεξε τη Δούρου. Και υποτίθεται από αυτή την κραταιά βάση ο ΣΥΡΙΖΑ θα ανοίξει πανιά για να «είναι στην επόμενη Βουλή και θα είναι πρωταγωνιστής των διεργασιών για το αύριο της Αριστεράς» όπως δήλωσε ο Ν. Παππάς σε συνέντευξή του στην Εφημερίδα των Συντακτών (20/7).
Η Ρ. Δούρου είπε στη συνεδρίαση της Κ.Ε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ έχει ιστορικό χρέος να βρίσκεται στην επόμενη Βουλή», και έτσι να είναι «ο καταλύτης για ένα προοδευτικό μέτωπο, για έναν εναλλακτικό πόλο διακυβέρνησης». Μιλάει σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα από, παράδειγμα, τον Γενάρη του 2025 όταν ο Σ. Φάμελος έκανε επίσημα την πρόταση για τη συνεργασία των «προοδευτικών δυνάμεων» μέσω και κοινού υποψηφίου για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η πρόταση έπεσε στο κενό (δηλαδή στο ΠΑΣΟΚ), ο ΣΥΡΙΖΑ εξασθένισε περαιτέρω και ο Τσίπρας τελικά ίδρυσε το κόμμα του.
Τώρα η Δούρου επικαλείται κάποιες δημοσκοπήσεις για να πει ότι «μόνο» το 54% με 60% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ πηγαίνει στην ΕΛ.Α.Σ, το υπόλοιπο αποτελεί «σχεδόν το 5% του εκλογικού σώματος» κάτι που δίνει ευκαιρία στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ μιας κι οι δημοσκοπήσεις του δίνουν 1,5%. Με άλλα λόγια αυτό που λέει η Δούρου είναι βάλτε μας στη βουλή και βλέπουμε.
Περιεχόμενο
Γιατί από άποψη πολιτικού περιεχομένου δεν έχει να πει σχεδόν τίποτα πιο αριστερό από το κόμμα του Τσίπρα, ακόμα και από το ΠΑΣΟΚ. Το κείμενο της απόφασης της ΚΕ είναι ενδεικτικό. Μιλάει ασαφώς για «συγκρότηση ενός ισχυρού δημόσιου πυλώνα στην ενέργεια, με δημόσιο έλεγχο της ΔΕΗ και των ΕΛΠΕ», «ενός ισχυρού δημόσιου τραπεζικού πυλώνα, ικανού να χρηματοδοτήσει τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις». Ούτε μια αναφορά, έστω τυπική, για δημόσιο σιδηρόδρομο.
Κατά τ’ άλλα, μπόλικες κορώνες για τις «συνεχείς υποχωρήσεις της κυβέρνησης στις προκλήσεις της Τουρκίας» αλλά κουβέντα για τις εμετικές ρατσιστικές επιθέσεις της, το νομοσχέδιο του Πλεύρη, το έγκλημα της Πύλου. Και κουβέντα για τη συμμαχία με το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ, για τη γενοκτονία στη Γάζα, για τον πόλεμο ενάντια στο Ιράν. Η σχετική διατύπωση θα προκαλούσε γέλια αν δεν επρόκειτο για τόσο σημαντικά ζητήματα: «Από τη Γάζα μέχρι την Ουκρανία, από τη Μέση Ανατολή μέχρι κάθε νέα εστία έντασης, η διεθνής κοινότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με κρίσεις που δεν επιτρέπουν ούτε αδράνεια ούτε εύκολες απαντήσεις».
Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να έσπευσε να ασκήσει κριτική στην προκλητική αποδοχή των ιδιωτικών πανεπιστημίων από την ΕΛ.Α.Σ, αλλά τέτοιες διαφοροποιήσεις δεν επαρκούν για να συγκροτήσουν αριστερή εναλλακτική στο κόμμα του Τσίπρα. Και γιατί είναι περιορισμένες πολιτικά και γιατί επιβεβαιώνουν ότι η πρωτοβουλία είναι στον Τσίπρα που καλπάζει δεξιά.
Αυτό που θέλει ο κόσμος της Αριστεράς, ο κόσμος που δίνει καθημερινές μάχες σε όλα τα μέτωπα, είναι Αριστερά που θα παίρνει πρωτοβουλίες στην οργάνωσή τους, για τη γενίκευση και τη νικηφόρα έκβασή τους. Που δεν θα περιμένει τις εκλογές αλλά θα δίνει ώθηση στη δύναμη που μπορεί να τσακίσει την κυβέρνηση της ΝΔ και τις επιθέσεις της, το κίνημα της εργατικής τάξης και της νεολαίας.